Door Robert Scucci
| Uitgegeven
Na een tijdje te hebben doorgebracht met tieren Vreemdere dingen Seizoen 5, mijn belangrijkste conclusie was dat Murray van Brett Gelman een van de beste personages in de show is, omdat hij een solide karakteracteur is die altijd op commando de juiste hoeveelheid snark levert. Toegegeven, veel van zijn overige werk heb ik buiten nooit gezien Vreemdere dingendus besloot ik dat het hoog tijd was om de jaren 2017 te bekijken Kamer te huurwaar hij een leidende, antagonistische rol op zich neemt in plaats van een ondersteunende, behulpzame rol. Gelman is een perfecte komische thriller die gedijt op bekende beats en doet waar hij goed in is: hij beheerst elke scène met een aanstekelijk sardonische glimlach, scherp geklets en een dreigend achtergrondverhaal dat langzaam in beeld komt.
Het speelt zich af als een regelrechte komische versie van Parasite uit 2019. Kamer te huur laten we zien hoe een huis wordt geïnfiltreerd, gemanipuleerd en veranderd. Het werkt omdat Gelman leunt op de charme van een man die vriendelijk genoeg lijkt, maar die duidelijk een schroefje los heeft. Hij lijkt een masterplan te hebben, maar niet een plan gebaseerd op geweld. In plaats daarvan gebruikt hij een vooruitstrevende, schurende en toch vreemd opgewekte persoonlijkheid om een gezin van binnenuit te ontmantelen, en het is geweldig om te zien.
Een klassieke Slacker-opstelling
Hoewel ik de afgelopen twee afleveringen heb gezeurd over mijn hernieuwde waardering voor Brett Gelman, Kamer te huur introduceert ons eerst aan de hoofdpersoon, Mitch Baldwin (Mark Little). Mitch won op de middelbare school de loterijjackpot ter waarde van $ 3,5 miljoen. Hij liet zich door weelderige vakanties en ondoordachte investeringen heen leiden, waaronder het kopen van dure patentrechten op intellectuele eigendommen waarvan hij dacht dat ze de moeite waard zouden zijn. In plaats daarvan wordt hij gebroken en verslagen en woont hij op 32-jarige leeftijd bij zijn ouders.
Tot overmaat van ramp werd Mitch’s vader, Warren (Mark McKinney), gedwongen vervroegd met pensioen te gaan bij zijn financiële firma, omdat niemand het advies wil van een man wiens zoon in recordtijd miljoenen heeft verspild. Warren besluit het huis te verkopen als onderdeel van zijn bezuinigingsinspanningen, maar Mitch heeft een beter idee: de logeerkamer verhuren en het geld gebruiken om de hypotheek betaald te houden en de lichten aan te houden.
Brett Gelman komt binnen
Op het moment dat Mitch de kamer te huur adverteert, verschijnt Carl Lemay (Brett Gelman) aan de deur met een prop contant geld, klaar om in te trekken. Hij pelt genoeg rekeningen af om de huur van de eerste en vorige maand, nutsvoorzieningen en andere uitgaven te betalen zonder een oogwenk te knipperen. Dit overtuigt Warren er meteen van dat hij de ideale huurder is. De Baldwins mogen hun huis behouden en kunnen zelfs een beetje extra verdienen dankzij Carl, die zich meteen op zijn gemak voelt, Mitch’s moeder, Betty (Stephnie Weir), charmeert en zelfs ongevraagd in het huis helpt.
Mitch, al onzeker en bezorgd dat Carl hem probeert te overtreffen, wordt defensief en gaat op zoek naar redenen om hem eruit te schoppen, zodat hij zich kan terugtrekken in zijn gebruikelijke saaie routine van het verminken van zijn ouders. Carl is zich volledig bewust van de onrust van Mitch en herenigt hem met zijn ex-vriendin Lindsay (Carla Gallo), die nu werkt als evenementenplanner. Carl en Lindsay werken zelfs samen om een pensioenfeestje voor Warren te organiseren, terwijl Mitch wanhopig probeert om Carl, die een beetje te perfect is om te troosten, op te graven.
Carl is zelfs zo perfect dat hij Mitch inhuurt voor een baan op een laag niveau, met als enig doel hem te vernederen. Mitch is woedend, maar zijn ouders zijn opgewonden, waardoor Mitch zich alleen maar machtelozer voelt. Terwijl de zaken escaleren, raakt hij geobsedeerd door het blootleggen van Carls geheime verleden en het ontdekken waarom hun ogenschijnlijk ideale huurder zijn leven probeert te ruïneren.
Een tastbare hoeveelheid chemie
Dankzij de dynamiek tussen Carl en Mitch, Kamer te huur is een duister mysterie dat zich voordoet als een lachwekkende komedie. De onheilspellende partituur, slimme belichting en visuele aanwijzingen geven het een thrillergevoel, terwijl de hele film leunt op de tegenstrijdige chemie tussen de twee hoofdpersonages. Gelman is in zijn element, al zit dit personage er niet ver naast Vreemdere dingen‘ Murray. Hij is eigenwijs, zelfverzekerd, glimlacht altijd en draagt altijd iets verontrustends met zich mee net onder de oppervlakte. Je kunt de duisternis onder de charme voelen, zelfs als je niet helemaal kunt voorspellen hoe hij vervolgens zal toeslaan.
Kamer te huur werkt omdat het de dunne grens bewandelt tussen komedie en thriller, en Gelman begreep de taak duidelijk. Zijn zelfvertrouwen, gecombineerd met Little’s weergave van een zielig mannelijk kind, zorgt voor een wrijving die de film met gemak in beweging houdt. Alleen al hun chemie maakt het de moeite waard om Tubi op te starten de volgende keer dat je lekker wilt lachen, verpakt in een langzaam brandend mysterie.
