NEW YORK– NEW YORK (AP) — Lidia Bastianich groeide op in een klein stadje in Italië, waar de buren als een grote familie waren. Als kinderen uit school kwamen en moeder weg was, gingen ze bij de buren een hapje eten. Als iemand een probleem had met een broer of zus, gingen ze naar de buren.
De Emmy Award-winnende tv-presentator, auteur en restauranthouder herinnert zich dat haar grootmoeder een extra pot maakte voor de lunch en de jonge Lidia naar de buren stuurde om haar blinde, oudere buurvrouw een glas wijn te geven.
Naar gevoel van gemeenschap geldt uiteraard niet specifiek voor Italië. “Het bestaat in Amerika in kleinere situaties, maar we moeten het steeds meer koesteren”, zegt Bastianich.
Ze hoopt zich te concentreren op de saamhorigheid en deze te cultiveren met haar 14e televisiespecial, “Lidia viert Amerika: een natie van buren”, die op 25 november in première gaat op PBS en streamt op PBS.org.
“Het is mijn manier om Amerika echt te bedanken. Ik denk dat er geen betere plek in de hele wereld is dan de Verenigde Staten, en die plek wordt op de een of andere manier verguisd”, zegt ze. “Wat ik wel weet is dat er daarbuiten, in het midden van Amerika, heel wat goede Amerikaanse mensen zijn.”
Bastianich reist naar wijken getroffen door bosbranden buiten Los Angeles, een pay-how-you-can-café in Denver, een Japans-Amerikaans gemeenschapscentrum in Portland, Oregon, en een eerste gratis supermarkt in zijn soort in San Francisco. Bij elke halte staan er handen die helpen.
“Die verbinding geeft je een goed gevoel, je voelt je meer mens. En het geeft je dat soort verlangen om positief te leven terug”, zegt ze.
De special van een uur begint in Altadena, Californië, dat getroffen is door de recente bosbranden. Bastianich sluit zich aan bij vrijwilligers die 175 vijfgangenmaaltijden bereiden die bij de slachtoffers worden bezorgd. Eén van de vrijwilligers is iemand die zelf uit zijn auto leeft omdat hij door de vlammen dakloos was geworden.
“Ik rilde. Ik moest hem gewoon omhelzen”, herinnert ze zich. ‘Ik weet dat hij het nodig had. Ik weet dat hij alleen in zijn auto zat en toch vond hij het in zichzelf om te geven. Er is moed voor nodig. Er is karakter voor nodig.’
Ze ontmoet ook een autodidactische chef-kok Kiki Ruff in Porter County, Indiana. Ruff presenteert een virale TikTok-serie die gezinnen die worstelen met voedselonzekerheid helpt hun boodschappen uit te breiden met recepten uit de depressie, recessie en oorlogstijd.
In Denver bezoekt Bastianich een restaurant – SAME, wat staat voor So All May Eat – waar gasten geld kunnen aanbieden, produceren of vrijwilligerswerk kunnen doen in ruil voor een maaltijd.
“Je kunt betalen voor het avondeten of de lunch en het subsidieert alles. Maar als je een tuin hebt en bepaalde dingen verbouwt en een overschot hebt, kun je groenten of fruit meenemen en krijg je een maaltijd”, zegt ze.
“Of je kunt werken, je kunt naar achteren gaan en groenten in zakken doen of wat dan ook. Maar het levert je niet alleen maar een maaltijd op. Het zorgt ervoor dat je met andere mensen omgaat en geeft.”
Een andere plaats die ze bezoekt is een gemeenschapscentrum in Portland voor Japans-Amerikaanse senioren dat maaltijden, tai chi en verbinding met senioren en gezinnen aanbiedt.
Bastianich, wiens nieuwste boek ‘Lidia’s The Art of Pasta: An Italian Cookbook’ is, heeft samen met haar dochter, Tanya Bastianich-Manuali, zelf geprofiteerd van steun van de gemeenschap. Ze werd in 1947 geboren in Istrië, een Italiaans gebied dat na de Tweede Wereldoorlog aan Joegoslavië werd afgestaan. Ze bracht de eerste jaren van haar leven door onder het communistische bewind en vluchtte vervolgens met haar familie over de grens naar Italië. Daar woonden ze twee jaar in een vluchtelingenkamp, totdat een hulporganisatie hen in 1958 naar New York bracht.
De laatste stop van Bastianich is in San Francisco, de thuisbasis van de eerste wettelijk ondersteunde gratis boodschappenmarkt van het land, die duizenden inwoners bedient. Shoppers die de schappen vol vinden en vrij zijn om te kiezen wat ze willen.
“Het was niet zomaar een aalmoes of een doos met eten. Deze mensen kwamen binnen en hadden een leuke tijd”, zegt Bastianich. “Ze hadden de integriteit om naar binnen te gaan en te kiezen wat ze wilden eten, en niet alleen te accepteren wat hen werd gegeven.”
Wat Bastianich tijdens zijn reizen ontdekte, is dat kleine gebaren van vriendelijkheid jegens iemand in jouw gemeenschap wonderen kunnen doen, niet alleen voor hen, maar ook voor jou.
“Je hoeft geen grote cheques te geven of zo. Doe iets voor je buurman”, zegt ze. “Die verbinding geeft je een goed gevoel. Je voelt je meer een mens. En het geeft je een beetje de wil terug om positief te leven.”
