Door Chris Sawin
| Uitgegeven
Maggie Gyllenhaal De bruid! speelt zich af in het Chicago van 1936, maar is geïnspireerd op de beroemde film van Mary Shelley Frankenstein roman, gepubliceerd in 1818. De gebeurtenissen in Frankenstein heeft daadwerkelijk plaatsgevonden, maar het bestaan van Mary Shelley maakt ook deel uit van dezelfde tijdlijn.
Het monster van Frankenstein (Christian Bale) wordt in de film Frank genoemd en is de afgelopen eeuw hopeloos eenzaam geworden. Hij hunkert naar gezelschap en de meest stinkende seks sinds die tijd De bruid! doet verschillende keren zijn uiterste best om erop te wijzen hoeveel Frank ruikt.
“De bruid! is een twee uur durend boek vol dansende, filmgeobsedeerde onzin.”
Een vrouw genaamd Ida (Jessie Buckley) sterft nadat ze een scène heeft gemaakt in een restaurant. Ida’s echtgenoot Clyde (John Magaro) werkt voor een maffiabaas genaamd Lupino (Zlatko Buric), en al deze factoren spelen een rol bij de manier waarop Ida sterft. Frank zoekt hulp bij Dr. Cornelia Euphronius (Annette Bening), een wetenschapper.
Het onderzoek en de publicaties van Euphronius hebben Frank ertoe gebracht te geloven dat ze een partner voor hem zou kunnen maken. De twee graven Ida’s lichaam op en brengen haar weer tot leven, maar Ida weet niet meer wie ze was of wat haar naam is. Frank probeert haar de hele film te overtuigen om voor altijd bij hem te blijven, terwijl de bruid alleen maar haar eigen identiteit wil ontdekken.
De bruid! Er gebeurt veel in zijn verhaal, en er valt nog meer te onthullen. De. Jake Wiles (Peter Sarsgaard) en zijn assistent, Myrna Mallow (Penélope Cruz), zijn degenen die Frank en zijn bruid onderzoeken terwijl ze van Chicago naar New York reizen. Frank heeft een fascinatie voor film en films in het algemeen, vooral voor films met zang, dans en Ronnie Reed in de hoofdrol (Jake Gyllenhaal). De acties van de bruid, in 1936 vooral gezien als een vrouw die onafhankelijke gedachten uitoefende, brengen een vrouwenbeweging op gang die hen niet alleen inspireert, maar vrouwen ook aanmoedigt zich net als zij te kleden en de zwarte vlekken op haar gezicht en de rest van haar lichaam te kopiëren.
“Christian Bale is pure uitwerpselen als Frank.”
Wie Ida als bruid is geworden en wat er vlak voor haar dood gebeurt, is belangrijk en toch zeer bedervend. Ida is nu een gespleten persoon, en dat concept veroorzaakt deze werkelijk losgeslagen prestatie van Jessie Buckley.
Het script is grensoverschrijdend, en Buckley spuugt een eindeloze reeks synoniemen uit haar longen, alsof ze op het punt staat elke editie van The Merriam-Webster Thesaurus daar in de steegjes van Chicago te gooien. Er zit iets in haar gevangen dat nooit zal lijken te verdwijnen of te ontsnappen. Het gebeurt allemaal terwijl ze worstelt om zich te herinneren wie ze is. Buckley heeft een betoverende aanwezigheid op het scherm, zelfs als het gebrabbel dat ze uitspreekt je doet vechten tegen de drang om je af te wenden.
Ik ben niet blij om te zeggen dat Christian Bale net als Frank pure uitwerpselen is. Het personage is geschreven als een zwak gedrocht dat zich schaamt om te bestaan, en het voelt alsof Bale de rol te serieus neemt om te kunnen werken.
“Het script is grensoverschrijdend, aangezien Buckley een eindeloze reeks synoniemen uit haar longen spuwt, alsof ze op het punt staat elke editie van The Merriam-Webster Thesaurus kapot te maken.”
Het personage is in eerste instantie een beetje intrigerend, maar verandert langzaam in Jared Leto grappenmaker in Zelfmoordploeg versie van het monster van Frankenstein. Ja, hij likt het zwarte braaksel van de bruid (het is net weer tot leven gewekt slijm of zoiets), hij heeft ook seks met haar terwijl hij een tatoeage van haar “naam” op zijn borst laat zetten, wetende dat dit niet haar echte naam is.
De gotische romantiekfilm kan niet echt beslissen welk type film hij wil zijn. Behalve één Amerikaanse geschiedenis X het stampen en bijten van iemands tong dempen, De bruid! is geen horrorfilm. De weinige komische momenten zijn niet grappig en niets in de film is vermakelijk. De film voelt alsof hij een soort vrouwelijk opstandmoment probeert te creëren, maar het seksuele geweld in de film doodt dat momentum bijna elke keer. Het mag dan kloppen voor de tijdsperiode, maar het voegt niet echt iets toe aan de film als geheel.
De film bouwt ook voort op Myrna’s grote moment als detective die als detective probeert herkend te worden en in haar eentje op pad gaat. Het concept wordt letterlijk geïntroduceerd in haar eerste scène. Net zoals dit besef binnen haar bereik lijkt te liggen, laat ze het uiteindelijk in de laatste reeks wegglippen, wat leidt tot een vertrouwd, verwacht einde.
“Niets brengt een monsterfilm zo samen als een stel verdomde dansen.”
Meer karakters binnen De bruid! zijn net zo zacht als de verhalen. Halverwege de film overweegt de bruid of het is wat ze wil om bij Frank te zijn, en er is een enorme patstelling waarbij iemand wordt neergeschoten, en ze gaat toch met Frank mee. Dit is allemaal nadat ze een punt had gemaakt om Franks pantymonster in haar mond te steken, en nadat ze sowieso veel seks hadden gehad.
Niets brengt een monsterfilm zo samen als een stel verdomde dansen. Frank en de bruid hoppen van bioscoop naar bioscoop na elke misdaad die ze begaan. In één scène gaan Jake en Myrna naar een theater, terwijl Frank en de bruid letterlijk naar een theater aan de overkant van de straat gaan; Opsplitsen om beide bioscopen te bestrijken was blijkbaar geen optie. Frank springt ook rond naar de foto’s van Ronnie Reed. Hoe het deze detective en zijn secretaresse (zo begint ze) zo lang duurt om Frank en de bruid in te halen, is ronduit geweldig.
Wanneer Frank naar een film kijkt, stelt hij zich voor dat hij op de foto staat, meestal dansend of zingend. De drive-in-sequentie is echter bizar, aangezien iedereen daar de dialoog van Frank en de bruid kan horen, die voorheen blijkbaar alleen in zijn hoofd speelde. Een beetje een spoiler, maar Frank wordt op een gegeven moment neergeschoten en weigert naar het ziekenhuis te gaan. De bruid spot met het idee en neemt hem in plaats daarvan mee naar een film. Je kunt ergens doodbloeden waar mama wat Sour Patch Kids kan halen.
Maggie Gyllenhaal Ik ga hier voor iets, maar het probleem is De bruid! heeft te veel dingen tegelijk en maakt daar nooit misbruik van; zelfs romantiek is niet constant. Het idee dat deze twee herboren lijken niets met elkaar te maken hebben, is een halfbakken idee dat overstemd wordt door Franks snikkende lul en de bruid die iedereen met een paar ogen en werkende oren er voortdurend aan herinnert dat ze een rechtmatige, rampzalige feeks is. De bruid! is een twee uur durend smorgasbord van dansende, door films geobsedeerde onzin.
De bruid! speelt nu overal in theaters. Blijf thuis en bekijk een andere versie van Frankenstein in plaats van.
