HBO’s nieuwe donkere komedie, “DTF St.Louis”, beschrijft een dodelijke liefdesdriehoek in een buitenwijk tussen volwassenen van middelbare leeftijd die hun seksleven hopen op te fleuren via een hook-up-app (vandaar de titel van de serie), of met de beste vriend van hun echtgenoot.
Het is geïnspireerd op een real-life schandaal dat wordt behandeld in het New Yorker-artikel uit 2017 “De moordzaak van mijn tandarts: ontrouw, valse identiteiten en een dodelijke verdoving…maar daar houdt het verband met veelvoorkomende misdaadcomplotten en -plannen op.
De zevendelige gelimiteerde serie, waarvan zondag de tweede aflevering werd uitgezonden, ondermijnt de verwachtingen op elk gebied, van de onderscheidende karakters tot de gelaagde verhalen van schrijver-showrunner-regisseur Steven Conrad tot de genuanceerde prestaties van een benijdenswaardige cast.
David Haven (“Stranger Things”) portretteert de serieuze ASL-tolk Floyd, een ooit knappe maar nu beleefde man die lijdt aan de ziekte van Peyronie, een aandoening die resulteert in een gebogen penis na een mysterieus ongeluk. Floyd steekt zijn hart en ziel in zijn werk en verwerkt hiphop-dansbewegingen in zijn signeersessies om het dove en slechthorende publiek beter te kunnen bedienen (hij leerde de bewegingen in de dansles van zijn zoon). Niets, waar dan ook, verslaat Harbour’s interpretatieve dans, sidestage, tijdens een popconcert.
Jason Bateman (“Ozark”) speelt WTGK-weerman Clark Forrest, die een onwaarschijnlijke vriendschap sluit met Floyd. De bebrilde plaatselijke beroemdheid heeft het blijkbaar allemaal voor elkaar: hij rijdt elke dag op zijn ligfiets van en naar zijn werk, drinkt gezonde groene sappen en speelt in het weekend bordspelletjes met zijn gezin. Maar kijk nog eens.
Linda Cardellini (“Dead to Me”) speelt Carol, de pragmatische echtgenote van Floyd. Ze heeft grote dromen, zoals het kunnen afbetalen van de hypotheek En stuur zijn onrustige zoon Richard (Arlan Ruf) naar een privéschool. Maar dat zal niet gebeuren met het salaris van haar boekhoudassistent bij Purina, laat staan met de schamele verdiensten van Floyd. Wanneer Carol en Clark elkaar ontmoeten op een cornhole-feestje, ontdekt ze dat Clark misschien wel haar ticket is.
Harbor, dat uitvoerend producent is, is begonnen ontwikkeling van de serie in 2022 met Pedro Pascal (ook verbonden aan ster en uitvoerend producent), maar twee jaar later werd aangekondigd dat Pascal dat was niet meer bij het project betrokken en de creatieve richting was verder geëvolueerd dan het New Yorker-artikel dat de serie inspireerde. In “DTF St. Louis” spelen ook Peter Sarsgaard als een onwaarschijnlijke connectie, Richard Jenkins als een doorgewinterde detective en Joy Sunday als de jonge detective die hij wil negeren, maar dat niet kan.
Harbour, Bateman en Cardellini vertelden hoe de serie veel voorkomende misdaadthema’s als seks, liefde en moord omzet in een slimme, grappige en empathische whodunit. Dit gesprek is aangepast voor lengte en duidelijkheid.
Jason Bateman, Linda Cardellini en David Harbor in een scène uit HBO’s “DTF St. Louis.”
(Tina Rowden/HBO)
“DTF” staat voor iets dat ik hier niet kan afdrukken. Hoe leuk vond je het om belangrijke werk-e-mails heen en weer te sturen met dat acroniem in de onderwerpregel?
Distelvink: Zo grappig.
Haven: Het is een provocerende titel… maar Floyd (is zo serieus) dat hij later in de serie een zin heeft waarin hij zegt: “DTF. Die ‘F’ hoeft niet f… te betekenen. Het kan ‘Voel je goed samen'” (lacht)
Bateman: Je kijkt naar de titel en denkt dat het iets delicaats zal zijn, iets prikkelends. Mensen willen contact maken, ze zijn slecht, ze proberen met dingen weg te komen. Dan blijkt het tegenovergestelde te zijn: het is niet sexy, het is eigenlijk ongemakkelijk om naar de seksscènes te kijken omdat ze zo ongemakkelijk zijn. Maar ze zijn charmant en misschien zelfs grappig. Alles is hier zo rauw en menselijk.
Vooral het karakter van Floyd. Hij zou omschreven kunnen worden als een lieve verliezer, maar hij is zoveel meer dan dat. Hoe was het om de nuance te vinden in een personage dat in veel andere series waarschijnlijk een dwaze sidekick of punchline zou zijn?
Haven: Ik weet niet of ik in mijn carrière een beter karakter heb gehad om te spelen. Ik heb buitengewone personages gespeeld, maar er is iets aan deze man dat zo kwetsbaar is. Hij is gewoon zo’n open hart, grappig en tragisch tegelijk. Er zijn overal karakterbepalende momenten die hem tot een werkelijk unieke ziel maken. Ik was dol op hem vanaf het moment dat ik de eerste scène las die je in de pilot ziet, met mij en mijn (stief)zoon (tijdens een therapiesessie).
“Hij is zo’n open hart, grappig en tragisch tegelijk”, zegt David Harbor over Floyd, die centraal staat in “DTF St. Louis.”
(Christina House/Los Angeles Times)
De affaire tussen Clark en Carol vereiste behoorlijk belachelijke, kinky en specifieke acties in een hotelkamer. Hij wil een rol spelen–speel bijvoorbeeld als seksrobot. Dan een zwembadjongen. Was het nuttig om een intimiteitscoördinator te hebben?
Distelvink: Ik vond het erg nuttig. Jason, ik heb gezegd dat grote seksscènes niet echt een groot deel van onze carrière zijn geweest. Dus nu ben ik 50 en doe ik misschien wel het meest sexy deel dat ik ooit heb gedaan. Maar toen we eenmaal de eerste scène hadden gedaan, bevrijdde het me. Zo van, oké, hier ben ik. Dit ben ik. Dit is mijn lichaam. Het was een nieuw soort vrijheid die tientallen jaren lang leuk was om te vinden in deze branche. En in de show proberen ze deze (seksuele) vrijheid op een bepaalde leeftijd te vinden. Dingen die je nog niet eerder hebt onderzocht en waarvan je denkt: wat als ik dat nu doe?
Bateman: Vaak zetten ze in een seksscène gewoon de camera aan en zeggen ze: Oké, jongens zijn aan het vrijen en zijn gepassioneerd. Het is super gênant. Maar dit was anders. Steven was zeer beschrijvend over het schot of de hoek die hij nodig had. De acties die ze proberen uit te voeren zijn zeer specifiek. (Ze worden) zelfs beschreven door mijn karakter: “Ik wil dat je dit doet.” Het was allemaal zo klinisch, dus er was nooit de angst voor freestylen. De camera observeerde gewoon en de regisseur zei: “Dat was echt geweldig toen je dit en dat deed. Laten we nog zo’n ding doen.” Het wordt raar.
Distelvink: Elke keer dat we dat deden, gebeurde er iets grappigs waar je, net als mens, meteen los van raakt. De robot die “krachtcentrale!” schreeuwt of wat het ook is.
Kunnen we over Floyds praten naast vloeiende dansbewegingen? Hij koopt een serie heupen–hopdanslessen voor haar zoon. Maar zijn zoon wil niet gaan, dus hij wel. De bewegingen zijn geïnspireerd, zelfs met de maagprothese die u draagt.
Haven: Ik ben gedurende mijn hele carrière door regisseurs omschreven als een tamelijk fysieke acteur, maar ik heb mezelf altijd als een intellectueel gezien. Ik ging naar een chique universiteit. Voordat internet er was, las ik veel boeken. In deze (serie) concentreerde ik me echt op het fysieke. (Floyd) wilde iets speciaals toevoegen aan dit ASL-optreden dat hij doet, en er is iets aan wat hij met zijn handen doet dat voor hem in zijn werk als intimiteit dient. En bovendien, om deze eetlust te hebben waarbij hij duidelijk de hele tijd aan het eten is en zijn emoties erin begraaft, is hij erg verbonden en vervolgens losgekoppeld van zijn lichaam. Het was leuk om gewoon los te gaan, met een dikke maagprothese, en plezier te hebben en te dansen.
Als Floyd mag David Harbor in de serie pronken met zijn dansbewegingen: “Het was leuk om gewoon los te gaan met een dikke prothetische maag en plezier te hebben en te dansen.” (Tina Rowden/HBO)
Er zijn veel spannende, langzaam bewegende onthullingen in “DTF St. Louis”, wat zorgt voor een ongelooflijk boeiende whodunit.
Bateman: Davids karakter sterft al vroeg, dus je weet dat het een moordmysterie gaat worden. Er zal misdaad en gevaar zijn, maar dat is niet zo omdat het niet echt tragisch is in de levens van deze personages. Alsof niemand ooit echt huilt en het niet storend is. (The show) ondermijnt het genre telkens wanneer het het benadert. Je denkt dat het sexy, komisch of gevaarlijk wordt, het gaat een andere kant op. Het is spannend om als performer en vervolgens als kijker voortdurend uit balans te zijn.
Distelvink: Er zijn veel mysteries, zoals het verhaal van wat er met Floyd is gebeurd tijdens de ziekte van Peyronie. Er zijn kleine mysteries, grote mysteries, en ze zijn allemaal zo goed in elkaar gezet dat het op een tapijt lijkt. En uiteindelijk is het echt de moeite waard.
Bateman: Het is ook heel boeiend om te zien hoe personages zich in iets storten waar ze niet goed voor zijn toegerust, maar toch denken dat ze het aankunnen. Wat we in deze documentaires over waargebeurde misdaad zien, is dat mensen vaak meer afbijten dan ze eigenlijk aankunnen en dan worden ze gepakt. Er schuilt een soort plaatsvervangend plezier in het kijken naar iemand die iets doet waarvan je als kijker denkt: “Daar ben ik veel te slim voor.”
“Er zijn kleinere mysteries, grotere mysteries, en ze zijn allemaal zo goed in elkaar gezet dat het als een tapijt lijkt”, zegt Linda Cardellini. “En uiteindelijk is het echt de moeite waard.”
(Christina House/Los Angeles Times)
Het is de bedoeling dat deze karakters heel verschillend van elkaar zijn. Is het moeilijker om chemie te creëren als acteurs als de personages‘ eigen gevoelens of banden worden dan begraven?
Haven: Voor mij is het zoveel gemakkelijker om chemie te creëren als je op die manier meerdere lagen hebt. Ik deed vroeger soapseries. Ik speelde in ‘As the World Turns’ toen ik klein was. Het was geen grote rol, maar het was een terugkerend onderdeel, dus ik was er veel in betrokken. En af en toe had je een scène waarin het op jou terechtkwam en naar buiten moest staren (er verschijnt een intense, nadenkende uitdrukking). Maar je doet echt dat ding waarbij je nadenkt over de vraag of je de oven wel of niet hebt laten staan. Als een personage mager is en maar één bedoeling heeft, is het moeilijk om iemand anders in de ogen te kijken en vol te houden dat als er meerdere dingen aan de hand zijn, ik op dat moment altijd verschillende dingen kan zoeken en spelen. Als je op echt goed materiaal rust, kun je er echt in leven, erin rusten, ervan genieten.
Jullie hebben allemaal in komedies en donkere drama’s gezeten. Hoe heeft dat je voorbereid op deze serie?
Bateman: Waar komedie je mee voorziet, is troost bij het spelen van gebrekkige mensen. Er is niets echt grappigs aan iemand die alles bij elkaar heeft, en dus is het praktisch omdat deze mensen dat wel zijn niet samen.
Een goed voorbeeld is wanneer Clark aanvankelijk met Carol flirt. Hij is zo uit de hoogte dat hij met deze belachelijke leugen komt dat hij niet alleen een weerman is, maar de eigenaar van een onderwatersloopbedrijf en zijn bijnaam is Thij Bangmeester.
Bateman: Ik heb veel arrogante lullen gespeeld die toevallig grappig zijn omdat ze echt niet zo down zijn, maar ze weten hoe ze het moeten spelen. Maar ik dacht dat het heel leuk zou zijn om iemand te zien wegvagen. Hij freestylet bijvoorbeeld echt en heeft het verzonnen onderwater sloop? God. Deze man heeft geen idee hoe hij moet liegen. Als acteurs zijn wij professionele leugenaars. We weten hoe we moeten doen alsof we weten wat we doen, en deze man heeft daar geen enkele vaardigheid in. Clark zou de slechtste acteur ter wereld zijn. Hij weet gewoon niet hoe hij vol s- moet zijn, dus dat vond ik gewoon geweldig.
David, heeft een deel van jou betrekking op Floyd?
Haven: De zoektocht naar betekenis op een bepaald punt in het leven, vooral in zijn vriendschap met Clark, heeft een bepaald (deel van) mij ontgrendeld dat sluimerend was geweest. Tijdens de shoot was het leuk om deze ontdekkingen te doen waar jij bent, oh, het bestaat in mij. Dit verlangen naar mannelijke vriendschap wordt omdat het moeilijker wordt naarmate we ouder worden. En net als Floyd wil ik mijn hiphopcarrière vooruit helpen.
