Door Robert Scucci
| Uitgegeven
Hoezeer ik ook van horror houd, mijn kilometerstand op slashers varieert omdat ze zo overdreven en voorspelbaar zijn. Slashers uit de jaren ’70 en ’80 hebben een aantal geweldige moorden, maar laten weinig aan de verbeelding over. Moderne slashers hebben de neiging om te meta te worden en naar de camera te knipogen om ervoor te zorgen dat het publiek weet dat de personages zich er volledig van bewust zijn dat ze in een slasher-draai zitten. De jaren 89 Indringer, is echter mijn favoriete soort slasher omdat het campy en gewelddadig is, slim en toch serieus, en net genoeg humor bevat om alle gruwelijke moorden die plaatsvinden te compenseren.
Als ik besefte dat ik in een slasher-film leefde, zou ik waarschijnlijk proberen een paar grappen te maken om met mijn mogelijk naderende dood om te gaan, vooral op de werkplek. Soms heb je dat soort lichtzinnigheid nodig om in een verhaal als dit te geloven, en Indringer heeft zoveel plezier met zijn stijlfiguren terwijl hij nog steeds een strak gezicht houdt. Dit Scott Spiegel-voertuig speelt Sam Raimi in het ensemble, en Bruce Campbell verschijnt ook en vertelt je precies in wat voor soort slasher je terechtkomt.
Een B-film in een flessetting
Exclusief gevestigd in een supermarkt, Indringer gebruikt zijn beperkingen in zijn voordeel. Wanneer Jennifer (Elizabeth Cox) wordt aangevallen door haar ex-vriend Craig (David Byrnes), worden de zaken snel fysiek als hij begint te zwaaien naar de rest van het personeel van Ranch Market. De schermen worden neergehaald, de autoriteiten worden gebeld, maar het werk moet nog worden afgerond. Bill (Dan Hicks), de mede-eigenaar, vertelt iedereen dat de winkel is verkocht en dat ze binnenkort zonder baan zullen zitten. Hun taak voor die avond is het markeren van de planken om de inventaris op te ruimen, zodat het personeel met tegenzin aan de slag gaat.
Eén voor één gaan ze door met hun werk, zich er niet van bewust dat de deuren van buitenaf op slot zijn gegaan en dat een onzichtbare aanvaller hen systematisch afslacht. Producent Joe (Ted Raimi) is zich niet bewust van het bloedbad omdat hij op pad is met zijn Walkman. Randy (Sam Raimi) is druk bezig op de slagerij, omringd door messen en botzagen. Tim (Craig Stark) geeft alleen om het achterover slaan van bier en het eten van gratis eten in de inloopkoeler, niet wetende dat er een gek rondloopt. Niemand lijkt te merken dat Linda (Renée Estevez) al een tijdje niet meer is gezien.
Terwijl het aantal doden stijgt, blijft Craig de winkel bellen om Jennifer te bereiken, die er steeds meer van overtuigd raakt dat hij achter de moorden zit. Toont nooit zijn volledige hand, Indringer houdt de identiteit van de moordenaar verborgen terwijl het verhaal zijn finale nadert. Zelf moest ik wachten op dat ‘aha’-moment omdat Spiegel je in zijn regiedebuut echt weet te laten raden. Elke keer dat ik dacht dat ik het door had, zag ik genoeg beelden van alleen dat personage om mijn vermoedens weg te nemen. Niemand gedraagt zich hier als een moordenaar. Ze gedragen zich als overwerkte winkelbedienden die hun dienst proberen af te maken.
Het engste van allemaal
Eerlijk gezegd, het engste aspect van Indringer Het kunnen de kruideniersprijzen van 1989 zijn. Begrijp me niet verkeerd, de moorden zijn absoluut brutaal en het bloed is van topklasse. Mensen worden gespietst, in stukken gesneden, verpletterd en van hun ingewanden ontdaan. Maar garnalen, die nog geen drie dollar per pond kosten, zijn op zichzelf al een gruwel. In 2025 zijn we banger voor inflatie en de afnemende koopkracht van onze dollar dan voor iets anders. Toen de film zijn hoogtepunt naderde, bleef ik de productlabels bevriezen om te zien hoe gescheurd ik werd elke keer dat ik een zak chips kocht.
Toch zijn de steekpartijen, de chaos van de vleeshaken en de afvalpers een chaos Indringer kan niet worden overschat. Het bloed leeft en Spiegel is niet verlegen om de wreedheid van dichtbij te laten zien op een manier waar je maag van omdraait. Het is echter zo overdreven dat je er voortdurend aan wordt herinnerd dat je naar een slasher kijkt, vlak voordat de onthulling van de moordenaar in het derde bedrijf plaatsvindt. trofee kamer dingen tot complete waanzin duwen.
Een stevige slasher die je misschien over het hoofd hebt gezien
Indringer is een speciaal soort slasher omdat het alle vakjes op zo’n bevredigende manier aanvinkt. De moorden zijn wreed, de humor is situationeel, het mysterie is strak en iedereen hier kent het vak.
Het heeft zwaar Griffiers energie; niemand wil op het werk zijn, maar iedereen komt nog steeds opdagen en doet net genoeg om te voorkomen dat hij wordt ontslagen. Sterker nog, ze komen er aan het begin van de film achter dat ze allemaal ontslagen gaan worden, maar ze voltooien nog steeds hun taken omdat ze de winkel niet in slechte staat willen verlaten voordat ze sluiten. Als deze gebeurtenissen in het echte leven zouden plaatsvinden, geloof ik echt dat dit precies is hoe kassamedewerkers en handelaren ermee zouden omgaan.
Indringer gratis streamen op Tubi.
