Door Chris Snellgrove
| Uitgegeven
Buffy de vampierdoder is misschien wel de meest baanbrekende serie van de jaren 90 en heeft letterlijk tientallen jaren aan films en tv-shows beïnvloed. Er is een reden waarom elke superheldenfilm vol zit met ‘Whedon-achtige’ dialogen: omdat iedereen die moderne films schrijft, is opgegroeid met het kijken naar Buffy die door de popcultuur beïnvloede grappen maakte terwijl hij vampieren afstofte, één poging tegelijk. Naast het slimme schrijven was de show succesvol omdat het het horrorgenre op zijn kop zette en iemand die normaal gesproken het slachtoffer zou zijn in een enge film (namelijk een knap blondje) presenteerde als iemand die zelfs de engste monsters bang maakte.
Horrorfans stroomden natuurlijk toe Buffy omdat het vampiers, weerwolven, zombies en vrijwel elke bovennatuurlijke dreiging bevatte die je maar kunt bedenken. Ironisch genoeg weerhield al deze griezeligheid aan de oppervlakte fans er vaak van om door de bomen het griezelige bos te zien. Het meeste publiek beseft bijvoorbeeld al heel vroeg dat de aflevering ‘Beauty and the Beasts’ een eerbetoon is aan Het vreemde geval van Dr. Jekyll en Mr. Hyde. Maar weinigen hebben zich gerealiseerd dat deze aflevering ook een eerbetoon is aan het vroegste filmische universum: Universal Monsters!
Nergens naar Hyde
“Beauty and the Beasts” is een aflevering waarin de Scooby-bende een gruwelijke moord ontdekt en gelooft dat de moordenaar hun vriend Oz zou kunnen zijn, die bij het zien van de volle maan verandert van een laconieke rocker in een hongerige weerwolf. De echte boosdoener is een student uit Sunnydale High die een drankje heeft genomen om zichzelf sterker en virieler te maken (Chadmaxxing, zoals de kinderen zouden kunnen zeggen). Maar uiteindelijk verandert hij in een woedemonster dat zijn vriendin slaat en onschuldige slachtoffers vermoordt. Buffy is klaar om hem voorgoed neer te halen, maar dat hoeft niet als The Incredulous Hulk wordt vermoord door Angel, die op mysterieuze wijze weer tot leven is gekomen.
Vanaf het allereerste begin, Buffy de vampierdoder fans konden de verwijzing naar “Beauty and the Beasts” gemakkelijk zien Het vreemde geval van Dr. Jekyll en Mr. Hydewaar een briljante wetenschapper een drankje maakt om zijn duistere kant te helpen ontketenen. Het overkomt de jonge antagonist die centraal staat in dit verhaal, en net als bij Dr. Jekyll doodt het monster dat hij loslaat hem uiteindelijk. Wat de meeste fans deed het niet Deze onderschatte aflevering dient echter ook als eerbetoon aan het filmische universum dat Universal Pictures creëerde toen hun beroemde monsters in elkaars films begonnen te verschijnen.
Een Amerikaanse weerwolf in Sunnydale
Bijna 80 jaar voordat Robert Downey Jr. begon MCUUniversal creëerde het originele filmische universum door enkele van de beroemdste eigenschappen ervan te combineren. Het publiek was al verliefd geworden op iconische films met monsters als DraculaFrankenstein en The Wolf Man, en in de jaren 40 begon de studio met het maken van crossover-films zoals Frankenstein ontmoet de Wolfman. Deze geweldige cross-overs werden om dezelfde reden grote hits Wonder Het Cinematic Universe deed dat wel: het publiek genoot namelijk ervan om te zien hoe regisseurs het scherm transformeerden in een speeldoos gevuld met hun favoriete speelgoed.
Wat heeft dit te maken met ‘Belle en het Beest’? Nou, dit Buffy de vampierdoder aflevering heeft zijn Mr. Hyde (die verscheen in Universal’s Abbott en Costello maken kennis met Dr. Jekyll en Mr. Hyde) in de strijd tegen de getransformeerde Oz, de Buffy gelijk aan de Wolf Man. Hij vecht ook tegen Angel, die het Buffy-equivalent is van Dracula (tenminste totdat de echte Dracula verschijnt in seizoen 5). Ondertussen is onze titulaire Slayer een soort vervanger voor Van Helsing en vecht hij tegen zowel de Wolf Man als Mr. Hyde voordat de aflevering eindigt.
In veel opzichten Buffy’s eerbetoon aan Universal Monsters is behoorlijk passend: zonder het succes van Dracula uit 1931 hadden we bijna geen eeuw van films en tv-series gebaseerd op ieders favoriete bloedzuigers. En hoewel ‘Beauty and the Beasts’ niet de beste aflevering van seizoen 3 is, kanaliseert het wel het beste van Universal’s oude crossover-monsterfilms: namelijk het zien van een stel gekke monsters die verwikkeld raken in heerlijke over-the-top gevechten. Het is genoeg om me te laten wensen dat Buffy haar hilarisch verouderde slogan van seizoen 1 had bijgewerkt: “als het monstermasker komt, piep me dan!”
