Door Chris Snellgrove
| Uitgegeven
Zoals alle goede Millennial-nerds kijk ik nog eens Buffy de vampierdoder vaak genoeg dat elke gekke slogan en geestige bon mot gratis in mijn hoofd leeft. Het is echter meer dan alleen nostalgie die mijn late night binge-sessies voedt. Buffy is slechts een van die shows die de moeite waard zijn om voortdurend naar terug te keren, omdat er altijd iets nieuws te ontdekken is. Toen ik bijvoorbeeld de solide aflevering ‘Beauty and the Beasts’ uit seizoen 3 opnieuw bekeek, realiseerde ik me dat deze een kernboodschap bevat die effectief wordt tegengesproken door de rest van de show.
In deze aflevering is een personage te zien dat in de stijl van Dr. Jekyll een drankje gebruikt om het soort man te worden dat zijn vriendin wil dat hij is. Helaas verandert hij in een beledigend vriendje en onvermijdelijk een echt monster, uiteindelijk neergehaald door Angel. ‘Beauty and the Beasts’ geeft een bovennatuurlijke draai aan een verhaal over de gevaren van huiselijk geweld. De boodschap wordt echter enigszins tegengesproken door het feit dat Buffy zelf altijd valt voor moordzuchtige bad boys. Die boodschap wordt nog meer tegengesproken door Buffy de vampierdoder fandom, van wie velen opgroeiden tot fervente fans van smerige romans die het soort giftige mannen romantiseerden dat ze in het echte leven zouden haten.
van monsters en mannen
“Beauty and the Beasts” is niet erg subtiel Buffy de vampierdoder aflevering. Het gebruikt meestal Het vreemde geval van Dr. Jekyll en Mr. Hyde als inspiratie om een verhaal over huiselijk geweld te vertellen. Gaandeweg wordt heel expliciet ingegaan op de rol die giftige mannelijkheid speelt bij dergelijk misbruik. Onze slechterik, Pete, is iemand die vreemde drankjes begint te maken en te nemen, terwijl hij tegen vriendin Debbie zegt: “Wees de man die je wilde.” Hij geeft er de voorkeur aan om een sterkere man te worden boven een sterkere vriendin, en om een beledigende, controlerende eikel te worden die uiteindelijk de vrouw vermoordt van wie hij zogenaamd houdt.
In “Beauty and the Beasts” staat Pete in contrast met andere mannen die een gezondere mannelijkheid presenteren, waaronder Oz, die, als hij niet in weerwolfvorm is, de zachtaardigste van de Scoobies is. Giles is natuurlijk de slimme belichaming van alles wat netjes en netjes is. Xander is ondertussen onze adorabel gekke bèta die er altijd is met een snelle grap of een aanmoedigend woord. Zelfs het tijdelijke Buffy-vriendje Scott wordt (voordat hij later als een eikel wordt herschikt) gepresenteerd als een zeer gezond mannelijk alternatief voor Pete’s woedende manieren.
Slechte jongens doen het beter
Als op zichzelf staande aflevering werkt ‘Beauty and the Beasts’ goed, waarbij giftige mannelijkheid wordt gecontrasteerd met positieve mannelijkheid en wordt aangetoond waarom de laatste altijd beter is. Als je echter naar de hele show kijkt, lijkt Buffy het enige personage te zijn dat deze belangrijke les nooit begrijpt. De eerste grote liefde van haar leven is tenslotte Angel, de vampier met een ziel die boete wil doen voor wandaden uit het verleden. Hun gedoemde romance lijkt misschien zoet, maar vergis je niet. Buffy wordt verliefd op een massamoordenaar die honderden jaren ouder is dan zijzelf, iemand die een van de gevaarlijkste mensen op aarde wordt als zijn ziel wordt verwijderd.
Als Buffy’s relatie met Angel al slecht was, was haar relatie met Spike nog erger. Hoewel hij mentaal gecastreerd was door een chip van de overheid, was hij nog steeds een zielloze demon toen Buffy seks met hem begon te hebben. Het feit dat Spike twee Slayers en talloze andere mensen had gedood, schrikte Buffy niet af. Sterker nog, ze bleven zo intens seks hebben dat het letterlijk een huis instortte. Later benadrukte de show de demonische aard van Spike door hem te laten proberen Buffy aan te vallen. Desondanks vergeeft ze hem later en belijdt ze zelfs haar liefde voor hem voordat hij stierf (maak je geen zorgen, hij werd beter).
Buffy’s grote invloed op moderne smut
Buffy, zendt als show voortdurend de boodschap uit dat giftige mannelijkheid slecht is en in al zijn vormen moet worden afgewezen. Maar Buffy zendt als personage een heel andere boodschap uit: dat seks met stoute jongens echt zo is, oprechtZe zijn heet, en relaties met zulke mannen zijn oneindig veel bevredigender dan relaties met veiliger vrijers als Riley. Toegegeven, Riley had de persoonlijkheid van nat karton, maar hij belichaamde nog steeds het soort gemiddelde Joe dat onze Slayer consequent afwijst ten gunste van een gevaarlijkere.
Terwijl Buffy de vampierdoder het is duidelijk niet de uitvinder van de ‘bad boys are hot’-trope, het heeft het aantoonbaar populair gemaakt voor verschillende generaties fans. Deze fans zouden opgroeien tot de kerngroep van romantische romans, vooral degenen die liefkozend ‘smut’ worden genoemd. Hoewel er veel verschillende varianten van snauwerige romans zijn, zijn enkele van de meest populaire Buffy’s favoriete type: donker, somber en oh zo gevaarlijk. Vijftig tinten grijs (een fundamentele tekst voor moderne smut) gaat bijvoorbeeld over een rijke man die dol is op BDSM. Op deze manier is hij de archetypische hoofdrolspeler van de bad boy; iemand met verlangens die zo gevaarlijk zijn dat ze hem des te aantrekkelijker maken.
De duivel van DublinOndertussen is er een maffioso wiens bereidheid om namens de vrouwelijke hoofdrolspeler pijn te doen en te doden, wordt gepresenteerd als een onbeschaamd pluspunt. Licht uit is een roman waarin de mannelijke hoofdpersoon de liefde van zijn vrouw voor zich wint door de man te vermoorden die haar aanvalt en vervolgens zijn dood te verdoezelen. Hoewel het motto van de roman is: ‘Het paar dat zich aansluit, blijft bij elkaar’, Slager & Merel tilt dat idee naar een hoger niveau door mannelijke en vrouwelijke seriemoordenaars in beeld te brengen die zich hechten aan hun verlangen om (Rechts stijl) slechte mensen vermoorden.
De naakte waarheid
Nu ben ik hier niet om deze boeken in diskrediet te brengen, of wie dan ook die geniet van hun met slavernij gevulde avonturen. De gekke vlag van iedereen zou zo hoog en trots moeten wapperen als ze willen. Maar het is opmerkelijk dat het romantiekgenre gevuld is met het soort mannen dat de overgrote meerderheid van de vrouwen in het echte leven zou afwijzen. Niemand wil echt een date hebben met een gewelddadige, moordzuchtige misdadiger. Maar het is leuk om over te fantaseren, vooral als je het soort gemaskerde man ziet die dorst naar gevangenen Licht uit mannelijke hoofdpersoon is gespecialiseerd in.
Deze fantasieën zouden voor deze lezers lang niet zo leuk zijn als ze niet waren opgegroeid met het zien van Buffy die geweldige seks had met een paar sexy sombere massamoordenaars. Buffy de vampierdoder spreekt effectief de boodschap van “Beauty and the Beasts” tegen door voortdurend te laten zien hoe leuk het is om met gevaarlijke mannen om te gaan die slecht voor haar zijn. Op deze manier Buffy bewijst per ongeluk dat de aflevering gelijk heeft. Niemand wil natuurlijk iemand die hem pijn wil doen of vermoorden, maar eigenlijk talloze mensen (in de show en in de wereld). Doen willen slechte jongens met een monster in zich verborgen.
Als mannen een drankje zouden kunnen nemen om de archetypische slechte jongen te worden waar vrouwen naar verlangen, zouden de meesten dat in een oogwenk doen. Op deze manier krijgt ‘Beauty and the Beasts’ een soort retrospectieve betekenis, waarbij de nadruk wordt gelegd op de (vaak grote) kloof tussen onze publieke verlangens en onze privéfantasieën. Het is een verhaal dat de hoogmoed van Dr. Jekyll benadrukt, terwijl zijn ondergang veel sympathieker wordt.
