Door Jonathan Klotz
| Uitgegeven
Het enige dat vreemder is dan sciencefiction is een wetenschappelijk feit. Dark Matters: verdraaid maar waareen kortstondige documentaireserie gepresenteerd door genrelegende John Noble ging in 2011 tot het uiterste.
Elke aflevering documenteerde het echte verhaal achter vreemde wetenschappelijke experimenten en doorbraken, van de oorsprong van lobotomieën tot hersentransplantatie-experimenten, en zelfs hoe de oorsprong van de raket verbonden was met het occulte. Nadat je een paar afleveringen hebt gezien, denk je dat sciencefiction niet ver genoeg gaat.
De occulte en bedrogdood vormen slechts een deel van de serie
Dark Matters: verdraaid maar waar vasthield aan een formule, een inleiding door Noble, historische beelden en heropvoeringen gecombineerd om een verwrongen verhaal te vertellen, en vervolgens het uiteindelijke einde dat typisch tragisch of gruwelijk was en vaak beide. De finale van seizoen 3 vertelt het verhaal van John Parsons en het Jet Propulsion Lab (JPL), dat de eerste raketmotor ontwikkelde. In een poging zijn onderzoek voort te zetten, begon Parsons de leringen van Aleister Crowley zeer serieus te nemen, bekeerde hij zich tot Thelema en gebruikte hij seksmagische rituelen om zijn experimenten kracht bij te zetten. Het werkte totdat hij te ver ging en zijn status in de academische wereld verloor gemeenschapzijn huwelijk en al zijn geld.
De eerste aflevering bevatte een aflevering over het Philadelphia Experiment, de vermeende verdwijning van de USS Eldridge, die als basis heeft gediend voor films en zelfs Vreemdere dingen. Het is een tam verhaal vergeleken met een andere aflevering van seizoen 2 waarin de nadruk ligt op Dr. Robert Cornish, een wetenschapper uit de jaren dertig die ervan overtuigd was dat de doden weer tot leven konden komen, hoewel zijn menselijke experimenten nooit hebben gewerkt. De moeite die mannen en vrouwen in de wetenschap hebben gedaan om een theorie te bewijzen of om de grenzen van de menselijke kennis te verleggen, klinkt zo uit de boeken van een dubbeltje, maar ze zijn waar.
De zwaartekracht van John Noble draagt bij aan elk segment van de Dark Matters: verdraaid maar waar; Hoe belachelijk het experiment ook is of hoe krankzinnig de wetenschapper ook is geworden, zijn rustgevende maar toch vreemd verontrustende tonen verheffen elke heropvoering. Als je eenmaal begint met kijken, speel je in één avond de hele serie door. Er is iets vreemd betoverends aan de duistere sciencefiction waar je op school niets over hoort.
Op het punt om voor altijd verloren te gaan
Met de opkomst van documentaires over echte misdaad in de afgelopen tien jaar is het duidelijk dat er een enorm publiek bestaat voor echte verhalen die niet bang zijn om te laten zien hoe bizar de vroege wetenschap kon zijn. Nieuwe normen en nauwkeurig gecontroleerd onderzoek maken het onwaarschijnlijk dat er iemand is die experimenteert met hersentransplantaties of probeert de doden terug te brengen, maar eeuwenlang was de wetenschap het Wilde Westen. Het is niet te zeggen hoeveel bizarre verhalen er zijn.
Dark Matters: verdraaid maar waar tussen 2011 en 2012 werden 19 afleveringen uitgezonden en momenteel is alleen seizoen 3 beschikbaar voor digitale aankoop. Het is jammer dat de serie bijna verloren media is, en nog jammerer dat er de afgelopen 14 jaar geen nieuwe afleveringen zijn geweest. Dark Matters: Extra verwrongeneen reeks geremixte afleveringen met meer scènes, meer informatie en “dieper inzicht” werd ook kort uitgezonden op Science Channel, maar is sindsdien in de digitale ether verdwenen. Als je het kunt vinden, is de serie ondanks de verontrustende inhoud een leuke eetbui. Als er niets anders is, is John Noble’s vertolking van Rand’s De gekke wetenschapper Walter Bishop wordt veel logischer als je je de lange, smerige geschiedenis realiseert van gekke wetenschappers die ons begrip van het universum hebben gevormd.
