Je hebt misschien wel of niet gehoord van ‘Big-Booster Armor Guyver’, de mangaserie van Yoshiki Takaya over de titulaire techno-organische entiteit. Het verhaal begint in de Cronos Corporation, waar iemand met drie Guyver-eenheden ontsnapt totdat hij wordt geraakt door soldaten. Hij brengt een bom tot ontploffing, waardoor de gestolen Guyver-eenheden zich verspreiden. Een van deze eenheden komt terecht in de buurt van twee middelbare scholieren; de tweede wordt opgepikt door Cronos, terwijl de derde versmelt met Agito Makishima, de geadopteerde zoon van een hoge Cronos-functionaris.
Een korte animatiefilm met de titel “Guyver: Out of Control” werd uitgebracht in 1986, gevolgd door een OVA van 12 afleveringen in 1989 – “The Guyver: Bio-Booster Armor” – gebaseerd op de eerste vier mangavolumes. Er is ook een anime met 26 afleveringen die tussen 2005 en 2006 liep (genaamd “Guyver: The Bioboosted Armor”), maar de versie uit 1989 is de zwaarste (en griezeligste) van de drie.
De gevechten zijn hier de voor de hand liggende trekpleister, maar “Guyver” beschikt ook over prachtig bio-pantser, dat een vloeiende kwaliteit krijgt tijdens gewelddadige botsingen met vijanden. Herinner je je de twee middelbare scholieren nog die struikelden over het eerste Guyver-apparaat? Een van hen, Shō Fukamachi, wordt onze hoofdrolspeler en hij doorloopt een pijnlijk fusieproces met zijn Guyver I-apparaat. Dit is zeker een intrigerend uitgangspunt gezien de implicaties van het veranderen van menselijk DNA op een fundamenteel niveau.
Hoewel de ‘Guyver’-franchise niet zo invloedrijk of populair is als de langlopende anime-serie “Gudam”.het leidde tot een live-action-aanpassing uit 1991 met Mark Hamill en Vivian Wu in de hoofdrol. Dit is een zeldzaam voorbeeld van een op anime gebaseerd Hollywood-live-action-project in een tijd waarin anime nog niet zo mainstream was als nu. Hoewel ‘The Guyver’ van Screaming Mad George en Steve Wang er niet één is Goed Als je elke fantasie aanpast, is het een leuke verkenning van Takaya’s wereld.
De live-action Guyver met Mark Hamill in de hoofdrol heeft indrukwekkende kostuums
Natuurlijk reiken de talenten van Hamill als acteur verder dan niet-Luke Skywalker-rollen. Zijn ongelooflijke stemwerk in “Batman: The Animated Series” is slechts één voorbeeld als je bedenkt hoe Hamill maakte van een snelle cameo een langlopende carrière als de Joker. In “The Guyver” speelt hij CIA-agent Max Reed, die toezicht houdt op de nasleep van het overvalincident waarbij de Guyver-apparaten betrokken zijn, die worden gevonden door een jonge man genaamd Sean Barker (Jack Armstrong, die onze Shō Fukamachi zou moeten zijn). De aanwezigheid van Hamill zorgt ervoor dat de slordige weergave van Takaya’s verhaal enigszins geloofwaardig overkomt, maar de kostuumontwerpers van Guyver doen het grootste deel van het zware werk als het gaat om de verkoop van het uitgangspunt. Dit werkt in het voordeel van Armstrongs Sean, die grotendeels in het coole pak zit en schijnbaar worstelt met het dilemma dat gepaard gaat met grote macht en verantwoordelijkheid.
Hoewel het kostuum gedenkwaardig genoeg is, geeft “The Guyver” zich over aan flitsende overdaad zonder zich zelfbewust te zijn over de campy ondertoon. Alleen David Gale, die Chronos-president Fulton Balcus speelt, levert een passend overdreven optreden dat in een parodie verandert, maar een verrassende cameo van Jeffrey Combs komt op een goede tweede plaats. Waar George en Wang in uitblinken zijn de speciale effecten, die worden gekanaliseerd in de indrukwekkende fusietransformaties, monsterontwerpen en het handjevol gevechten dat overal plaatsvindt.
De vechtchoreografie is ook niet de beste en mist de brute kant van de manga (en de vele aanpassingen ervan). De problemen die inherent zijn aan het vertalen van een Japans uitgangspunt naar een Amerikaans uitgangspunt worden hier getoond, net als die van de film tokusatsu (Japanse term voor live-actionverhalen waarin veel gebruik wordt gemaakt van praktische speciale effecten) inspiraties gaan uiteindelijk verloren in de vertaling.
Kortom, ‘The Guyver’ roept een ietwat volwassen versie op van ‘Power Rangers’, wat op zichzelf al leuk is als je de manga-roots volledig negeert.
