LOS ANGELES — Toen Craig Reaud’s oudere broer en medewerker bij het verslaan van jaren van oorlogen en humanitaire crises Brent Renaud werd gedood van Russische troepen die in de eerste weken op zijn voertuig schoten oorlog in Oekraïnehij werd in een wereld van verschrikkelijk verlies en onzekerheid geworpen.
Eén ding was echter duidelijk. Hij moest blijven filmen. Zijn broer had niet anders verwacht.
“Het was een gesprek dat we veel voerden. Wat zouden we doen als er iemand vermoord zou worden? En het was een belofte aan elkaar dat we zouden blijven filmen en het verhaal zouden blijven vertellen.” Oscar-genomineerde Craig Reaud zei in een interview met The Associated Press. “We hebben dit al bijna twintig jaar besproken in oorlogen met andere mensen. Waarom zou het anders zijn als het een van ons overkomt?”
Het resultaat, drie jaar later, was “Alleen gewapend met een camera: het leven en de dood van Brent Renaud” en een Oscar-nominatie voor Beste Documentaire Korte Film. Het heeft gemengde gevoelens opgeleverd bij Craig Renaud en zijn producer en medewerker aan de film Juan Arredondo, een fotograaf die ernstig gewond raakte bij de aanval en samen met Brent Renaud werkte aan een project over vluchtelingen voor Time Studios.
“Ik denk niet dat dit de documentaire is waarvoor we gevierd wilden worden”, zei Arredondo. “Ik denk niet dat ik er ooit van heb gedroomd een documentaire te maken over de dood van mijn vriend.”
Craig Renaud zei dat hij voortdurend schuldgevoelens heeft omdat hij niet aan de zijde van zijn broer stond, en Arredondo, die wanhopig probeerde Brent Renaud in leven te houden nadat ze waren neergeschoten, heeft er meer dan genoeg van.
“Om hem op deze manier te kunnen eren en hem te laten vereeuwigen en zijn naam in de naam van de film te laten zetten en mensen op dit niveau over hem te laten praten, is ongelooflijk ongelooflijk”, zei Renaud. Maar, voegde hij eraan toe, “elke keer dat we een screening hebben, beleven we dat trauma opnieuw.”
De film toont achteloos het lijk van Brent Renaud. We zien dat het in de onmiddellijke nasleep bedekt wordt met een jasje, en later in een kist wordt verzegeld om terug te worden verscheept naar het huis van de broers in Arkansas. We zien hoe zijn broer hem van dichtbij filmt, de oorlogslittekens op het levenloze gezicht laat zien en uitlegt waarom hij dat moet doen.
En we zien de diep emotionele ontmoeting in een ziekenhuis in Oekraïne tussen Craig Renaud en Arredondo, die dertien operaties en twee jaar fysiotherapie nodig zou hebben om te herstellen.
“Ik mis mijn vriend”, zegt Arredondo door tranen heen. “Ik mis hem ook”, zegt Renaud.
“Het doel van deze film,” vertelde Arredondo vier jaar na dat moment aan de AP, “is om op de een of andere manier te genezen, om enkele van de vragen die ik had af te ronden.”
Ondanks de onvermijdelijke duisternis viert het grootste deel van de 37 minuten van de film het levenswerk van het onderwerp, die een Peabody en diverse andere prijzen won voor zijn verslaggeving met zijn broer vóór zijn dood op 50-jarige leeftijd. De film begint rustig, waarin hij op bedachtzame en sympathieke wijze een tienermigrant uit Honduras interviewt op zijn reis naar de Verenigde Staten. Brent voor hem.
“Je bent heel eerlijk en trouw, zoals je die camera vasthoudt”, zegt de man. “Het is niet alleen dat je het gewoon vasthoudt, je doet het vanuit je hart.”
Craig Reaud zegt dat hij aarzelt om het verhaal achter dat fragment te vertellen, omdat mensen zullen denken dat hij het verzonnen heeft.
“Brent kwam in een droom naar me toe en zei: ‘Je hebt de echte beelden gemist'”, zei hij. “Ik ging terug en bleef graven. En ik vond dat moment. En tot op de dag van vandaag is het mijn favoriete moment in de film. Ik bedoel, toen ik het voor het eerst ontdekte en bekeek, kreeg ik gewoon koude rillingen over mijn hele lichaam.”
De oorlog tussen Rusland en Oekraïne is groot onder de Oscar-documentaires.
“20 dagen in Marioepol” van The Associated Press won de prijs voor beste documentaire in 2024. Vorig jaar werd ‘Porcelain War’, over Oekraïense kunstenaars in de oorlog, genomineerd. De hoofdcategorie van dit jaar omvat ‘Mr. Nobody Against Poetin’, waarin een leraar zich verzet tegen de controle van de Russische president Vladimir Poetin over informatie in het Rusland van oorlogstijd.
De glitter van het prijzenseizoen is ondergeschikt gebleven aan het werk waar Renaud en Arredondo naar zijn teruggekeerd. Renaud sprak met AP vanuit Panama. Arredondo had een opdracht in Colombia, waar hij opgroeide. Hij werd gebeld door de New York Times toen hij aan de beurt was Oscar-genomineerde lunchin een balzaal waar hij naast de deur werd gevierd Leonardo DiCaprio En Timothée Chalamet.
“Ik ben ervan overtuigd dat wat we doen er toe doet”, zei Arredondo. “Ik denk dat wat er met ons is gebeurd, mij heeft doen denken dat dit mijn doel is en dat ik het daarom heb overleefd. Ik moet het blijven doen.”
