Door Robert Scucci
| Uitgegeven
Hoewel ik niet per se een naderende mondiale apocalyps wens, denk ik dat als ik geen andere keuze had dan met de stroom mee te gaan, het een beetje leuk zou kunnen zijn. Een paar frisdrankjes stelen bij het benzinestation, de auto inladen met mijn beste vrienden en stoppen bij de driving range om wat ramen kapot te blazen met golfballen klinkt als een goed moment totdat je je alle andere vreselijke dingen herinnert die om je heen gebeuren.
Deze exacte opstelling is wat je zult ervaren met de 2009’s Vervoerdersde Chris Pijn-met de post-apocalyptische thriller die werd uitgebracht kort na de doorbraak van de acteur als James T. Kirk in StarTrek.
De gebruikelijke installatie en uitwisselingen
Alle bekende post-apocalyptische beats zijn aanwezig Vervoerdersen het voelt echt alsof de Verenigde Staten zich in de beginfase bevinden van een door een pandemie veroorzaakte uitstervingsgebeurtenis die bekend staat als ‘The World Ender Virus’. We maken kennis met onze wereldvermoeide hoofdpersoon, Brian (Chris Pijn), die immuun is voor de infectie, drijft zijn vriendin Bobby (Piper Perabo), broer Danny (Lou Taylor Pucci) en Danny’s vriendin Kate (Emily VanCamp) richting Turtle Beach. In de gedachten van Brian en Danny is het oude vakantiehuis van hun familie de perfecte plek om zich te verbergen terwijl de infectie langzaam zijn beloop krijgt. Het gebied ligt al jaren verlaten, waardoor het hopelijk onaangeroerd blijft.
Onderweg leren we welke voorzorgsmaatregelen ze nemen als ze over open wegen naar hun bestemming rennen. Ze zuigen gas uit verlaten voertuigen, maar alleen voordat ze elk oppervlak, inclusief zichzelf, schoonmaken met bleekmiddel als de gelegenheid zich voordoet. De complicaties waarmee ze worden geconfronteerd, komen in de vorm van andere wanhopige overlevenden die ze ontmoeten, waaronder Frank (Christopher Meloni) en zijn besmette dochter Jodie (Kiernan Shipka). Dit is waar we zien dat de mensheid tot haar meest extreme grenzen wordt gedreven.
Frank probeert Jodie eenvoudigweg naar een nabijgelegen middelbare school te krijgen nadat hij berichten heeft gehoord over een mogelijke remedie, in de hoop zijn dochter een kans te geven om te overleven. Tegen beter weten in, en na autopech, besluit de groep samen de reis te maken. Een gevaarlijke combinatie van hopeloos nihilistisch en leven voor de lol, Brian waarschuwt iedereen voor de risico’s. Hij neemt geen blad voor de mond als hij zijn vrienden vertelt dat als ze tekenen van infectie vertonen, hij ze zonder aarzeling langs de kant van de weg zal achterlaten.
Om dit te laten werken, heb je geloofwaardige, herkenbare karakters nodig
Ondanks de ruige, eindtijdse esthetiek, Vervoerders worstelt omdat geen van de personages zich bijzonder herkenbaar voelt. Brian, die duidelijk de leider van de groep is dankzij zijn immuniteit en bereidheid om agressief te worden wanneer dat nodig is, komt niet over als een echt persoon. Zijn stemmingswisselingen zijn grillig en moeilijk te verzoenen. Voor zover ik weet is de wereld nog niet zo lang zo, maar toch lijkt zijn greep op de werkelijkheid nauwelijks stand te houden.
Hij schakelt in een handomdraai van nonchalant naar gewelddadig, en zelfs de mensen die het dichtst bij hem staan lijken niet te weten hoe ze daarmee om moeten gaan. Hoewel ik begrijp dat ze in ongekende omstandigheden leven, moet je hoofdpersonage toch op zijn minst enigszins sympathiek zijn. In plaats daarvan komt Brian onevenredig kwaadaardig en egoïstisch over, zelfs op momenten waarop hij zich niet zo hoeft te gedragen.
Wanneer de groep eindelijk een plek vindt om te bunkeren en te hergroeperen, worden ze in een hinderlaag gelokt door overlevenden die al in het geheim dezelfde ruimte bezetten. Dit zou het moment moeten zijn waarop Brian’s agressie en leiderschap er echt toe doen. In plaats daarvan accepteert hij onmiddellijk dat hij in de minderheid is. Hij vermeldt niet dat hij immuun is, impliceert niet dat hij de sleutel zou kunnen zijn tot het vinden van een geneesmiddel, en probeert met niemand tot rede te komen. Achteraf reageert hij zijn frustratie af op zijn vrienden in plaats van op een zinvolle manier de controle over de situatie over te nemen, wat volkomen in strijd is met hoe hij oorspronkelijk werd gepresenteerd.
Geweldige sfeer, maar valt uiteindelijk plat
Vervoerders stelde me teleur omdat het al vroeg zoveel belofte toont, maar het onvermogen om een rijstrook te kiezen maakt het een tonaal inconsistente reis door de woestenij. Er zijn lichte momenten die spelen als een eindejaarskomedie waarin de groep volledig in hun element is en het beste maakt van een vreselijke situatie. Helaas wordt deze lichtzinnigheid vrijwel onmiddellijk ondermijnd door spanning, geweld en angst.
De tonale whiplash trok me steeds uit de film. Net toen ik plezier begon te krijgen, werd ik eraan herinnerd dat dit geen leuke ervaring mocht zijn. Als het dan eindelijk serieus wordt, wordt de spanning snel doorbroken door meer komische opluchting, waardoor het tegenovergestelde probleem ontstaat. Films zoals De doden sterven niet slaagt erin om morbide onderwerpen in evenwicht te brengen met humor op een manier die opzettelijk aanvoelt. Ik hoopte Vervoerders zou een soortgelijk ritme vinden, maar het komt nooit helemaal tot stand.
De dreiging is reëel en er is potentieel voor deze personages om van hun laatste roadtrip een onvergetelijke ervaring te maken. Maar om helemaal eerlijk te zijn, was ik opgelucht toen deze om alle bovenstaande redenen eindigde.
Vervoerders momenteel gestreamd op Paramount+.
