Door Jonathan Klotz
| Bijgewerkt
Ga naar een streamingdienst en begin met scrollen. Binnen een minuut ga je langs de shows die je kent, de shows waar je iemand over drie tafels bij Olive Garden hoorde praten, en regelrecht in een eindeloze zee van streaming-series waarvan je niet kunt geloven dat ze bestaan.
Dit is niet nieuw in het streamingtijdperk; Zo zag het gesyndiceerde televisielandschap er begin jaren 2000 uit Hercules En Xena uitgeschreven. Het is dan ook de uitbraak van de jaren ’90 sciencefiction ster Natasha Henstridge, die voor altijd zal zijn herinnerd voor Soortin 2002 zou kunnen deelnemen Zij-Spionneneen show die een complete grap was, en anders dan Alles is eerlijkde cast en crew wisten dat het een grap was.
Geen budget Geen probleem
Er was niets origineels aan het uitgangspunt Zij-Spionnen: Drie criminelen werken in het geheim voor de Amerikaanse regering in ruil voor omgezet straffen. Er zijn vechter Shane (Natashia Williams), hacker DD (Kristen Miller) en oplichter Cassie (Natasha Henstridge), samengebracht door CIA-agent Jack Wilde (Carlos Jacott, een “hey, it’s that guy” -acteur uit de jaren ’90). Door samen te werken waren de drie in staat om alles te overwinnen, van een huurmoordenaar die zich voordeed als Jack tot een crimineel die plastische chirurgie moest ondergaan om zich voor te doen als Cassie, en andere soortgelijke complotten die zonder budget konden worden gefilmd met een maximum van drie sets per week.
Seizoen 1 gebruikte het openlijk goedkope karakter van de show in zijn voordeel met grappen waarin het trio door een dakraam abseielde, behalve dat één ruit niet wilde wijken en DD tegen het glas zat. Een andere grap was dat Cassie schreeuwde: ‘Soort is op tv!” om een groep tienerjongens af te leiden. Een van de beste was echter Zij-Spionnen actiefiguren uit ‘Three Women And A Baby’, een titel die wettelijk verplicht moet zijn geweest in elke gesyndiceerde show, beschreven als ‘jij windt ze op en ze dagen je uit om hun tijdslot te vinden’.
Een hit voor één seizoen die twee seizoenen duurde
Zij-Spionnen periodiek de vierde muur doorbrak, vaak gericht op NBC, het netwerk dat alleen de eerste vier afleveringen oppikte voordat het aan wildernis van syndicatie. Cassie zwaaide op een gegeven moment zelfs de aftiteling weg, waarbij ze volhield dat de bom die ze zojuist had ingeslikt haar zou doden voordat ze klaar waren. En natuurlijk vond de show allerlei excuses om de spionnen in kleine kleding te houden en vast te binden, maar zelfs toen werden die momenten uiteindelijk als grappen gespeeld. In ieder geval in het eerste seizoen werd zelfs dat kleine stukje plezier weggevaagd toen het productiebedrijf besloot dat seizoen 2 een serieuze spionageshow moest worden.
Contractueel verplicht om 20 afleveringen te draaien, Zij-Spionnen Seizoen 2 was een auto-ongeluk in slow motion waar niemand naar keek. De cast probeerde, vooral Natasha Henstridge, die de rondes van talkshows op de late avond maakte, om de serie te blijven promoten, waaronder een grappig stukje met Conan O’Brien waarin ze haar hoofd in haar handen legde en met het publiek lachte, waarbij ze volhield dat ‘het is echt een goede show.’ Henstridge omarmde de absurde slapstick en meta-humor van het eerste seizoen, die beide afwezig waren in elke aflevering van seizoen 2.
Onthoud dat er de volgende keer dat je niets kunt vinden om naar te kijken, honderden programma’s zijn waarvan je het bestaan vergat en die klinken alsof ze zijn gemaakt door een dronken AI-chatbot. Voor minimaal één seizoen Zij-Spionnen was verrassend vermakelijk, en daarom is het jammer dat het voor twee personen duurde.
