Door Jonathan Klotz & Joshua Tyler | Uitgegeven
Tim Burtons Batman zette in 1989 de kassa in brand, wat studio’s ertoe aanzette de volgende grote superheldenfilm uit te brengen. In tegenstelling tot de superheldenstorm van begin jaren 2000 gingen deze voormalige studiohoofden terug naar de pulphelden van de jaren dertig.
Dick Tracy, De schaduwEn Het fantoom bioscoopzalen brengen klassieke radioseries en tekenfilms tot leven. Naast produceren De schaduwUniversal Studios lanceerde ook een eenvoudigere benadering van het probleem van het proberen het succes van Batman te dupliceren door, net als Batman, hun eigen moderne superheldenfranchise te creëren.
Om dit te doen, huurden ze een man in die zichzelf had gevestigd als een opkomend genie in de horrorwereld. Sam Raimi was de juiste man voor de klus, maar hij was zijn tijd te ver vooruit. Zijn grote superheldensucces zou pas twaalf jaar na de release van zijn Universal-film komen.
Sam Raimi maakt zijn eigen superheld nadat hij door Hollywood is afgewezen
Sam Raimi kwam eraf Kwade Dood 2nog steeds door velen beschouwd als zijn beste film, en Hollywood-studio’s begonnen aandacht te schenken aan de ongebruikelijke filmmaker. Helaas Universal Pictures, de rechthebbenden van De schaduwgaf Raimi door aan hun Alec Baldwin pulpheldenfilm.
Depressief schreef Raimi in plaats daarvan een script rond een personage genaamd Darkman, een superheld die hij jaren eerder in een novelle creëerde. Daarmee trok hij de aandacht van Universal.
Darkman, gespeeld door Liam Neeson, begint zijn leven als Dr. Peyton Westlake, een wetenschapper die aan synthetische huid werkt en misvormd raakt wanneer zijn laboratorium wordt geplunderd door misdadigers die op zoek zijn naar bewijs dat hun baas betrokken is bij witteboordencriminaliteit.
Westlake blijft vreselijk verbrand achter, maar een experimentele operatie geeft hem bovenmenselijke kracht, die hij samen met de synthetische huid gebruikt waarmee hij zich als iedereen kan vermommen, zolang hij uit het licht blijft, om het criminele netwerk te ontmantelen. Op het eerste gezicht is het een standaard superheldenwraakverhaal, maar… Sam Raimi concentreert zich op de veranderende emotionele toestand van Westlake terwijl hij het leven als een monster omarmt en zijn vriendin Julie de rug toekeert nadat ze haar liefde voor hem heeft geuit.
Donker mens bestaat uit gelijke delen heroïsche vuistgevechten en gotische tragedie, maar Sam Raimi bewees dat hij weet wat een superheldenfilm doet werken. Helaas gaf het Universal niet wat ze wilden.
De sequels van Darkman worden in de koopjesbak gedumpt
Donker mens is een van die films die mensen met terugwerkende kracht een succes noemen omdat er geen geld aan is verloren. Dat is een heel lage lat. Universeel deed dat niet Donker mens een bescheiden winst behalen; ze deden het om een franchise te creëren die post-Batman superheldengolf.
Op dat vlak is het absoluut mislukt. Een echt succes krijgt sequels die mensen daadwerkelijk in de bioscoop zien. Donker mens werd in de direct-to-video-bucket gedumpt met een herschikte voorsprong, wat Hollywood-code is voor “we schamen ons maar zijn nog niet helemaal klaar met het pushen van het IP.”
De waarschuwingssignalen waren er onmiddellijk. Ja, Donker mens opende op nummer één, maar deed dat met cijfers die al teleurstellend waren in een door Tim Burton opnieuw gekalibreerde markt. Het was 1990, toen studio’s het volgende popcultuurmonster achtervolgden en ‘redelijk goed’ niet vierden.
Donker mens domineerde het zomergesprek niet, creëerde geen culturele voetafdruk en maakte van Liam Neeson geen genre-icoon. In plaats daarvan verliet het stilletjes de theaters Batman knock-offs en Teenage Mutant Ninja Turtles at zijn lunch.
Waarom Darkman faalde
Een deel van wat Darkman tot een geweldige film maakt, is ook wat het voor het publiek moeilijk te verkopen maakte. Donker mens is niet raar genoeg om een middernachtcultklassieker te zijn, en het is niet schoon genoeg om een hit in vier kwadranten te zijn.
Het is grotesk, wreed, soms briljant en volkomen onverkoopbaar voor kinderen, wat de echte geldmotor was van Batman en genrefilms uit de vroege jaren 90. Je kunt geen imperium bouwen op een held wiens gezicht smelt, wiens woede chemisch wordt opgewekt en wiens romance eindigt op een parkeerplaats.
Donker mens werd begin jaren negentig snel vergeten door de mainstream, zelfs overschaduwd door inferieure box office-mislukkingen zoals De schaduwen er wordt nu zelden over gesproken buiten de hardcore Raimi-fankringen.
Het gebeurde niet omdat het slecht is, maar omdat het het moment miste waarvoor het gebouwd was. Het kwam net vroeg genoeg om er experimenteel uit te zien, en net laat genoeg om zich overschaduwd te voelen. Universal wilde zijn eigen Batman. Wat ze kregen was een cultfavoriet, een regie-visitekaartje voor Sam Raimi en een franchise die naar de VHS-hel hinkte.
Sam Raimi bewijst dat iedereen ongelijk heeft met Spider-Man
Natuurlijk zou Sam Raimi twaalf jaar later een van de meest invloedrijke superheldenfilms aller tijden regisseren, toen hij Spider-Man. Uit zijn ervaring met Donker mensOmdat hij het verhaal van Peter Parker vanuit een andere hoek wilde benaderen, koos Raimi ervoor om de Green Goblin als slechterik binnen te halen en de losse vader/zoon-dynamiek tussen de twee te omarmen.
Verbazingwekkend genoeg kun je er een korte glimp van opvangen Donker mens in Spider-Man tijdens Peter’s droomsequentie direct nadat hij is gebeten.
Als je op zoek bent naar de ware oorsprong van moderne superheldenfilms, dan is dit waar het allemaal begon. Met een briljante filmmaker die de baan werd ontzegd die hij wilde en die het vervolgens toch op zijn manier liet gebeuren.
