Door Robert Scucci
| Uitgegeven
Hoewel ik weliswaar verre van een expert ben als het gaat om zwaard- en tovenarijfilms en videogames, ben ik een fervent fan van B-film Schlock en zo ongeveer alles waar Uwe Boll zijn naam aan verbonden heeft. Dit gebrek aan kennis van het 18e-eeuwse Roemenië en de vampieretymologie werkt in mijn voordeel bij het beoordelen van de boeken uit 2005. BloedRayne omdat ik er ook niet van overtuigd ben dat Boll veel over deze dingen weet. Er is een wraakboog, een bloedhete hoofdrolspeler die weet hoe ze moet verleiden met haar slagtanden en hoe ze met een zwaard moet snijden, Michael Madsen en Billy Zane verschijnen in enkele van hun meest bizarre rollen tot nu toe, en productiewaarden in BloedRayne het kan niet worden ontkend. Het is zeker de moeite waard als je wilt zien hoe een spectaculaire mislukking eruit ziet.
Billy Zane heeft gezegd dat het “een genot was om met zo’n vastberaden regisseur te werken”, en Michael Madsen, die het eindproduct een “gruwelijke en absurde film” noemde, zei dat hij graag weer met Boll zou samenwerken als de kans zich ooit zou voordoen. Voor mijn geld, BloedRayne is met grote sprongen beter dan sommige van Boll’s eerdere videogameaanpassingen, zoals de Christian Slater-starrer Alleen in het donker dat hetzelfde jaar verscheen.
Dat gezegd hebbende, ik begrijp waarom BloedRayne momenteel trots op een straffende kritische score van 4 procent Rotte tomaten want alles wat je erover leest, is waar. Het is tragisch gehamsterd, rommelt met het opbouwen van een wereld door dialoogrijke expositiedumps en levert een aantal van de meest verwarrende vechtchoreografieën die je ooit zult zien. Uwe Boll is ook een van de meest gepassioneerde filmmakers die ooit op deze aarde heeft rondgelopen, en je kunt zien hoe oprecht hij dit verhaal wilde vertellen, waardoor de hele ramp van onverwachte charme druipt. Het is een totale puinhoop, maar je kunt zien dat er veel hart in de productie is gestoken.
Onze brutale heldin is een dhampir
BloedRaynespeelt zich af in het 18e-eeuwse Roemenië en vertelt het verhaal van Rayne (Kristanna Loken), een vampier en een halfbloedhond die bekend staat als een dhampir. Hoewel ze typisch vampiergedrag vertoont als ze tot het uiterste wordt gedreven, stelt haar genetica haar in staat kruisbeelden aan te raken, hoewel wijwater nog steeds een probleem vormt. Ze werd verwekt toen haar vader Kagan (Ben Kingsley), de koning van de vampieren, zichzelf aan haar moeder opdrong voordat hij haar uiteindelijk vermoordde. Natuurlijk is Rayne uit op wraak omdat ze onder de gegeven omstandigheden is geboren, maar we ontmoeten haar eerst in gevangenschap, waar ze werkt als circusfreak, waarbij ze brute verwondingen oploopt die vervolgens worden genezen als ze geitenbloed krijgen.
Vladimir (Michael Madsen) leert van het bestaan van Rayne en wil haar capaciteiten tegen Kagan gebruiken in zijn eigen kruistocht. Hij is een hooggeplaatst lid van de Brimstone Society, een geheime organisatie die zich maar aan één ding wijdt: het doden van vampieren. Mee voor de rit is Katarin (Michelle Rodriguez), die Rayne wantrouwt vanwege haar vampierafkomst, en Sebastian (Matthew Davis), die uiteindelijk verliefd wordt op Rayne, met tragische gevolgen.
Rayne leert uiteindelijk van drie heilige talismannen en wil ze bemachtigen voordat haar vader dat doet. Het bezit van een oogbol, een ribbe en een kruis zou ervoor zorgen dat degene die ze verzamelt, immuun wordt voor respectievelijk wijwater, kruisen en zonlicht. Complicerende zaken zijn de banden van Katarin met haar nobele vader, Elrich (Billy Zane), die in het geheim de macht voor zichzelf zoekt terwijl hij zichzelf presenteert als bondgenoot van de Kagan. We leren over al deze bewegende delen via dialoogdumps en een waarzegster (Geraldine Chaplin). Van daaruit is het aan ons om te beslissen of dit zinvol is.
Een prachtig gefilmde filmische ramp
Terwijl je kijkt BloedRayneIk had twee concurrerende gedachten. Ten eerste is de werkelijke productiekwaliteit verrassend sterk voor een release uit 2005 dankzij het budget van $ 25 miljoen. Vooral het geluidsontwerp is meeslepend en sommige van de intensere sequenties bliezen mijn hoofd er bijna van af. Elke zwaardkletter en explosie voelt opzettelijk, en je kunt zien dat er veel zorg aan dit aspect van de productie is besteed.
Mijn tweede gedachte was dat al dit potentieel werd verspild aan enkele van de slechtste dialogen die ik ooit heb gehoord en aan het bestrijden van choreografieën die absoluut nergens op slaan. In mijn gedachten draaide de cameraman gewoon rond tijdens de vechtscènes om ze er uitgebreider uit te laten zien dan de acteurs konden doen. Sommige decorstukken zijn even absurd en breken de immersie volledig.
Er is zelfs een scène waarin Rayne, Vladimir en Sebastian door een geplaveide straat lopen, waar een bord van een bakkerij eruit ziet alsof het rechtstreeks van een Panera Bread komt. Ik denk dat ze het bord “Ye Olde Bagel Shop” niet op tijd klaar konden krijgen, wat eerlijk gezegd authentieker zou zijn geweest dan wat we in de finale zien. En laat me niet eens beginnen over Meat Loaf’s Leonid die rondrolt met meer naakte sidekicks dan welke sterfelijke man dan ook realistisch gezien in duizend levens aankan.
Dat gezegd hebbende, BloedRayne is een absoluut genot om naar te kijken als je houdt van het soort filmische experimenten waar Uwe Boll bekend om staat. Je kunt zien hoeveel zorg er in deze film is gestoken, maar het concentreert zich allemaal op de verkeerde dingen. Ik denk eigenlijk dat het beter zou werken met de helft van het budget, omdat de campiness zich verdiend zou voelen. De productiewaarden en uitvoering staan hier voortdurend op gespannen voet, wat zorgt voor een vreemd fascinerend horloge.
Als je geïnteresseerd bent in het kijken naar een film met echt geweldige bloed- en wezenseffecten, maar die op bijna elke andere afdeling ontbreekt, kun je streamen BloedRayne op het moment van schrijven gratis op Pluto TV.
