Geschiedenis: In dit derde opeenvolgende deel van de 28 Days-franchise, Dr. Ian Kelson (Ralph Fiennes) blijft vasthouden aan de zwakke hoop op het vinden van een remedie voor het ellendige Rage Virus. Maar de grotere dreiging komt nu niet alleen van de geïnfecteerden, maar van een excentrieke sektefanaat die jonge kinderen uitbuit om een verontrustend leger van ‘Jimmy’s’ te vormen.“Beoordeling: Wanneer meneer Danny Boyle gemaakt 28 dagen later in juni 2003 voelde de film onmiddellijk anders aan: rauw, verontrustend en werkelijk genrebepalend in de zombie-horror-ruimte. Er volgde een lauw vervolg 28 weken later in mei 2007, voordat Boyle terugkeerde met het enorm succesvolle album 28 jaar later in juni 2025. Deze vierde aflevering verschijnt slechts zes maanden later, dit keer geregisseerd door Nia DaCosta (Candyman, The Marvels), en gaat direct verder waar de vorige film was gebleven.De film opent met een spannende en aangrijpende scène waarin Spike (Alfie Williams) met geweld wordt gerekruteerd in de Jimmy-sekte. Terwijl de geïnfecteerden doorgaan met het jagen, doden en verslinden van alle niet-geïnfecteerde stervelingen op hun pad, zijn het Jimmy’s groteske ideologie en methoden die de diepste littekens veroorzaken. De film speelt zich af tegen de sombere, post-apocalyptische Schotse Hooglanden en portretteert een wereld waarin de schaduw van de dood het leven niet alleen heeft overschaduwd, maar volledig heeft vervangen.DaCosta en auteur Alex Garland doet een bewuste poging om de spannende horror van de franchise in stand te houden door de hoeveelheid bloed en meedogenloze bloed te verdubbelen. Verschillende scènes zijn zo hartverscheurend en verdorven dat je je echt afvraagt hoe ze de censuur hebben opgeruimd. Deze momenten zijn zeker niet voor bangeriken. Hoewel zulke diepgewortelde beelden de kracht hebben om genre-loyalisten te choqueren en op te winden, mist het verhaal eromheen niet dezelfde kracht. Het schrijven biedt nooit voldoende emotionele of thematische basis om deze momenten te rechtvaardigen binnen het grotere geheel van een verhaal dat uiteindelijk gaat over een virus dat gewone mensen in oncontroleerbare monsters verandert.Ralph Fiennes speelt opnieuw de moreel gedreven dokter met zijn kenmerkende finesse, al biedt de rol hem weinig dat nieuw of uitdagend aanvoelt. Alfie Williams is indrukwekkend als Spike en portretteert op effectieve wijze kwetsbaarheid en veerkracht in gelijke mate – een personage dat letterlijk de hoop belichaamt in een wereld die daarvan is ontdaan. Erin Kellyman, als Jimmy Ink, vult de strijd van Spike aan met een rustig en kalm optreden. Het is echter Jack O’Connell als Sir Lord Jimmy Crystal – de psychopathische leider van de Jimmys – die de sterkste indruk achterlaat. O’Connell heeft duidelijk het meeste plezier en levert een enorm onvoorspelbare voorstelling waarin hij een man portretteert die chaos najaagt en met angstaanjagende overtuiging op zoek is naar duivelse macht. De door de sekte gerapporteerde inspiratie van een BBC-journalist Jimmy Savile draagt alleen maar bij aan de verontrustende ondertoon van het personage.Op technisch vlak blinkt de film uit in het creëren van spanning en ongemak, daarbij geholpen door Sean Bobbitt’s meeslepende cinematografie en de beklijvende, sfeervolle score van Hildur Guðnadóttir. Deze elementen, gecombineerd met de formidabele erfenis van de franchise, maken de film onmiskenbaar kijkbaar – maar ze tillen de film niet veel verder dan dat. Grote delen van het verhaal slepen zich voort, en ondanks de relatief korte speelduur is het tempo nog steeds een probleem. Kansen om donkere humor toe te voegen worden herhaaldelijk gemist, voornamelijk als gevolg van teleurstellende dialogen en onregelmatig schrijven.28 jaar later: De bottentempel rechtvaardigt zijn plaats binnen de geschiedenis van de franchise, maar slaagt er niet in deze op een zinvolle manier te versterken. Het is niet raadzaam om het als een op zichzelf staand boek te zien, omdat er te veel context verloren gaat. De film vereist behoorlijk wat geheugen dat door eerdere afleveringen bladert om volledig te kunnen worden gewaardeerd – en ironisch genoeg versterkt het opnieuw bekijken ervan alleen maar hoeveel sterker de vorige films werkelijk waren.
