Eva Victor’s speelfilmdebuut, ‘Sorry, Baby’, heeft een lange weg afgelegd sinds ze eerder dit jaar een Sundance-lieveling werd. De film kreeg bij de release lovende kritieken en heeft momenteel één ster 97% op Rotten Tomatoes. Deze uitstorting van liefde is absoluut verdiend: de film is een scherpe, verfrissende zwarte komedie die schommelt tussen oprechte hilariteit en het meest hartverscheurende onderzoek naar trauma en de nasleep ervan. Je zou verwachten dat Victor in dit zware gevoel zou leunen, maar ze erkennen het oprecht met het doel vooruit te marcheren en er uiteindelijk uit te groeien. Maar er zijn momenten waarop deze pijn en dit ongemak aanhouden, waardoor Agnes (Victor) gedwongen wordt alles over haar zich ontwikkelende identiteit in twijfel te trekken.
Agnes’ verhaal is onvolledig zonder Lydie (Naomi Ackie, die ook briljant is in “Mickey 17” van Bong Joon Ho), aangezien hun vriendschap het stevige anker is dat ons verankert in de gegronde realiteit van de film. Hun gedeelde verleden is een schat aan dierbare herinneringen, en deze reünie had niet beter getimed kunnen worden, met gelach en kameraadschap die ons in een mum van tijd geliefd maken bij deze personages. BJ Colangelo van /Film sprak met Victor en Ackie over de gelaagde thema’s van “Sorry, Baby”, en de regisseur zei het volgende over de betekenis van de Agnes-Lydie-relatie:
“Ik heb het altijd geschreven als een niet-lineair verhaal, en ik wilde altijd beginnen met de vriendschap en de vreugde van vriendschap, om zo te kunnen vaststellen dat de film over dit soort genezende vriendschap gaat (…) We moesten ze leren kennen, want anders, als je chronologisch te werk gaat, begint de film met dit bepalende slechte ding dat is gebeurd, terwijl deze film echt over mensen gaat en hoe ze ermee om kunnen gaan.”
Laten we, met dat in gedachten, eens een van de beste releases van het jaar eens nader bekijken en waarom het belangrijk is om te zien.
Sorry Baby is een ongebruikelijk debuut dat opvallend resonant is
Op trauma gerichte verhalen worden niet altijd behandeld met de tact en gevoeligheid die ze verdienen. Zelfs als aan deze vereisten wordt voldaan, bestaat er een neiging om diepgewortelde elementen sensationeel te maken of de identiteit van de overlevende te reduceren tot hinderlijk beperkte definities. “Sorry Baby” mijdt deze attributen, omdat het niet geïnteresseerd is in het dramatiseren van gruwelijke aanvallen of het in een dramatisch daglicht plaatsen. Victor vestigt hun aandacht op het feit dat het leven altijd een manier vindt om zich te ontvouwen, zelfs als sommige van onze pijnlijker emoties in het dagelijks leven sijpelen. Lydies vriendschap werkt als een verzachtende balsem, en de vreugde die daarmee gepaard gaat is warm, teder en veerkrachtig.
Het contrast tussen de dagelijkse routines van Agnes en Lydie benadrukt de kenmerkende smaak van hun leven. Terwijl Lydie zich bezighoudt met het stichten van een gezin, houdt Agnes zich meer bezig met overleven en vasthouden aan de routinematige voorspelbaarheid van haar omstandigheden. Dit is niet noodzakelijkerwijs een slechte zaak; genezing is niet lineair, en Ages hoeven zichzelf niet voortdurend uit te dagen om te groeien of te evolueren. De emotionele intimiteit die gepaard gaat met een vriendschap die zo diep en bevredigend is, is genoeg. Zowel Victor als Ackie weven een naturalistische band tussen hun respectievelijke personages, wat veel nuance brengt in een film over ons thuis voelen bij iemand die ons een veilig gevoel geeft.
“Sorry, Baby” wordt momenteel gestreamd op HBO Max, waardoor het de perfecte gelegenheid is om jezelf onder te dompelen in Victor’s liefdevol vormgegeven wereld waarin Agnes en Lydie leven. Dit is ook zo een van de meer onvergetelijke films die A24 heeft gedistribueerd in de recente herinnering, dus probeer het eens als je nieuwsgierig bent.
