Een geaarde karakterstudie die het gordijn voor de MCU opentrekt

In november 2023 kondigde Marvel Studios de ‘Marvel Spotlight’-banner aan voor geselecteerde series die zich zouden concentreren op meer gegronde, karaktergedreven verhalen die geen enorme impact zouden hebben op het grotere verhaal van het Marvel Cinematic Universe. Dit zouden shows zijn waar gewone fans in konden duiken zonder het gevoel te hebben dat ze ‘huiswerk moesten maken’ om te begrijpen wat er aan de hand was, en gelanceerd met de Disney+ serie “Echo”.

De nieuwste toevoeging aan deze serie is Destin Daniel Cretton’s “Wonder Man”, de gelimiteerde serie van acht afleveringen waarin de titulaire held Simon Williams, gespeeld door Yahya Abdul-Mateen II, centraal staat. “Wonder Man” volgt aspirant-acteur Simon Williams, die al tien jaar in de industrie actief is. Hij is een getalenteerde acteur en zeker knap genoeg om een ​​hoofdrolspeler te spelen, maar zijn gewoonte om opnamedagen langer te laten duren met suggesties voor andere regellezingen of blokkeringen maakt hem tot een nachtmerrie voor producties. Maar na een onwaarschijnlijke ontmoeting met Trevor Slattery bij een vertoning van “Midnight Cowboy” (geef een loonsverhoging aan degene die Disney ertoe heeft aangezet om voor die stap te tekenen), hij ontdekt dat een grote studio bezig is met het opnieuw maken van ‘Wonder Man’, de superheldenfilm waardoor hij überhaupt acteur wilde worden. Er is alleen één probleem: individuen met superkrachten mogen geen acteurs zijn.

Wonder Man wordt algemeen beschouwd als een B-tier held in de Marvel-canon ondanks het feit dat hij A-tier-krachten van ionische energie bezitdus voor gewone Marvel-fans zal deze versie van het personage de definitieve versie in hun gedachten worden. Gelukkig is ‘Wonder Man’ een gegronde, volwassen karakterstudie die het gordijn voor het Marvel Cinematic Universe opentrekt en dat uiteindelijk ook doet. iets om het belang van “Shang-Chi and the Legend of the Ten Rings” te versterken door Trevor Slattery/The Mandarin (Ben Kingsley) terug te brengen.

“Wonder Man” is de antithese van de intergalactische, multiversum-hoppende, sterrenstelsel-etende slechterik die veel van de recente avonturen van de MCU domineert (behalve mijn dierbare emotionele baby’s met een buikstoot, “Thunderbolts*”), veel meer geïnteresseerd in het onderzoeken hoe supermensen van niet-Avengers-niveau door de wereld navigeren. Simon Williams heeft inderdaad superkrachten, maar hij ziet ze als een obstakel bij het volgen van zijn dromen. Hij bezoekt de repertoiretheaters van Los Angeles alsof het religieuze instellingen zijn om van de allerbesten te leren. Hij is het soort man dat een beroemdheid ontmoet en een van de minder bekende rollen ter sprake brengt in plaats van degene waar ze het meest bekend om staan.

Voor zelfbenoemde filmliefhebbers is het een passie die Williams onmiddellijk herkenbaar maakt. Zelfs als hij zo duidelijk zijn eigen carrière saboteert door overijverig te zijn op de set van ‘American Horror Story’ tot het punt waarop hij wordt ontslagen uit de show, steunen we hem nog steeds omdat we weten dat zijn hart puur is. Hij en Trevor Slattery krijgen een band door film en acteren, waarbij de eerste op zoek is naar zijn grote doorbraak en de laatste zijn carrière nieuw leven wil inblazen. Hij komt sterk overeen met de karakterisering die we zagen tijdens ‘All Hail the King’, en laat nu het eindresultaat zien van wat er gebeurt als iemand zich leunt op de slechtst denkbare stereotypen van pretentieuze acteurs.

“Wonder Man” schuwt het niet om te verpesten hoe filmmagie eigenlijk wordt gemaakt en het nodige liefdesverdriet dat daarmee gepaard gaat. De chromasleutel op het blauwe scherm van digitale werelden wordt ingeruild voor romantische beelden van Los Angeles en de filmindustrie die een groot deel van de esthetiek ervan bepalen en het publiek dezelfde liefde bijbrengen die Williams voor Hollywood heeft.

Aflevering 4 van ‘Wonder Man’, ‘Doorman’, wijkt af van het hoofdverhaal en vertelt in plaats daarvan een op zichzelf staand verhaal over DeMarr Davis, ook bekend als Doorman (Byron Bowers), de superheld die verantwoordelijk is voor de ‘Doorman Clause’, een Hollywood-verbod op superkrachten in film-/tv-producties waarbij acteurs afstandsverklaringen moeten ondertekenen waarin wordt verklaard dat ze niet bovenmenselijk zijn. Volledig in zwart-wit gepresenteerd, met enkele van de beste cinematografieën van het hele seizoen, en gebaseerd op een waterdicht script van Zeke Nicholson, voegt ‘Doorman’ zich snel bij de gelederen van andere geweldige eenmalige films zoals ‘A Dark Quiet Death’ van ‘Mythic Quest’ en meer recentelijk ‘Hunterry’ van ‘Heated’. Het is de perfecte inkapseling van ‘show, don’t tell’, waardoor het publiek echt de ernst kan voelen en begrijpen van de manier waarop de Doorman-clausule aspirant-acteurs als Simon Williams heeft beïnvloed.

Het is ook onmogelijk om de Doorman-clausule niet te zien als een overdreven reactie van de industrie, en om de parallellen te zien met de talloze manieren waarop acteurs aspecten van hun identiteit hebben moeten onderdrukken om hun dromen na te jagen. Simon, die gedwongen wordt zijn superkrachten te verbergen, lijkt niet veel op degenen die hun naam hebben veranderd om ‘minder etnisch’ te klinken, hun fysieke verschijning hebben veranderd om meer te voldoen aan blanke, eurocentrische schoonheidsnormen, hun mening over politieke regimes en mondiale wreedheden dicht bij de borst hebben gehouden, of vele jaren in de kast hebben doorgebracht. Superheldenverhalen hebben dat wel altijd bestond om parallellen te trekken met echte problemen geef de macht terug aan degenen die hen het gevoel geven machteloos te zijnen “The Doorman” is een lichtend voorbeeld van de altijd groene waarheid.

Marvel had ervoor kunnen kiezen om de Doorman-clausule terloops te noemen – en als dit een film was, zouden ze dat zeker hebben gedaan – maar door diep te graven hebben ze een van de beste afleveringen van Marvel Television tot nu toe afgeleverd.

Terwijl het Marvel Cinematic Universe op volle kracht vooruit is met ‘Avengers: Doomsday’, een film die… nog steeds houdt zijn geschiedenis mysterieus en duidelijk gebaseerd op de belofte dat Every Superhero You’ve Ever Loved ooit zal verschijnen, geven meer intieme verhalen zoals “Wonder Man” mij echte hoop voor de toekomst van Marvel. Nu het DC-universum van James Gunn en Peter Safran in volle gang is, heeft Marvel eindelijk echte, creatieve concurrentie in de categorie capes en panty’s. Als ze willen overleven, moeten ze projecten blijven maken met personages waar mensen om geven, en dat betekent dat ze niet-Avengers-pijlers introduceren met kwaliteitsverhalen die kijkers een reden geven om een ​​nieuwe favoriete held te hebben. Deze kleinere projecten voelen zich minder bezig met acteren omwille van het acteren en meer geïnteresseerd in waarom deze personages überhaupt bestaan. Ze herinneren het publiek eraan dat de MCU niet uitsluitend is gebouwd op crossover-evenementen, maar op meeslepende individuen wier persoonlijke reizen deze grotere momenten weerklank gaven. Ik geef toe dat ik Wonder Man/Simon Williams vóór deze show nauwelijks kende, maar met ‘Wonder Man’, mijn hartelijke introductie, is hij meteen een favoriet geworden.

En dat komt omdat de beste helden in het leven degenen zijn die zowel hoopvol als herkenbaar zijn; degenen die ons inspireren, niet omdat ze de wereld met een knip van hun vingers kunnen redden, maar omdat ze worstelen, aan zichzelf twijfelen en nog steeds proberen het goede te doen. Dit zijn de personages die ons het gevoel geven dat heldendom geen onbereikbaar ideaal is, maar iets dat geworteld is in alledaagse keuzes. Door meer intieme verhalen zoals ‘Wonder Man’ te vertellen, keert Marvel terug naar die kernkracht – en herinnert het ons eraan dat helden er het meest toe doen als ze zich eerst mens en vervolgens super voelen.

/Filmbeoordeling: 7,5 uit 10

“Wonder Man” gaat op 27 januari 2026 in première op Disney+.