De nieuwe sci-fi-serie “Pluribus” van Vince Gilligan heeft een leuk uitgangspunt: een vreemd radiosignaal uit de ruimte bevat het recept voor een mysterieus virus dat, nadat het is misbruikt door de aardwetenschappers die het hebben ontvangen, zich over de hele wereld verspreidt en ieders hersengolfpatronen verandert. Plots deelt bijna elke burger op aarde een groepsbewustzijn, waarin iedereen nu de herinneringen en ervaringen van iedereen met zich meedraagt. Dit luidt een tijdperk van vrede op aarde in, en iedereen lijkt met plezier zijn individualiteit te hebben opgegeven in ruil voor kalm pacifisme.
Slechts een klein handjevol mensen is immuun voor het virus, waaronder de hoofdrolspeler van de serie, Carol (Rhea Seehorn), die moeite heeft om haar onafhankelijkheid te behouden in een wereld van glimmende helpers. Een extra rimpel: als ze te boos wordt, overweldigt het de hersenen van de mensen om haar heen en worden ze gedood. Carol, een gekke, alcoholische misantroop, moet haar humeur onder controle houden, anders lijkt ze een massamoordenaar. Het is eigenlijk een strijd tegen geluk. Dat uitgangspunt spreekt velen duidelijk aan, aangezien ‘Pluribus’ snel de meest bekeken serie in de geschiedenis van Apple TV is geworden en zelfs ‘Ted Lasso’ en ‘Severance’ overtreft.
Als het idee van een uniek angstaanjagend verblijf in een dorp vol verdacht stille gekken je aanspreekt, kan ik je aanraden de Britse miniserie ‘The Prisoner’ uit 1967? ‘The Prisoner’, met Patrick McGoohan in de hoofdrol, is een spionageserie die door het kijkglas struikelt in een surrealistische, geïsoleerde wereld vol wilde kleuren, aardbeienijs en psychologische martelingen. Sommige fans hebben gespeculeerd dat ‘The Prisoner’ een spin-off is van de spionageserie ‘Danger Man’, waarin ook McGoohan de hoofdrol speelde, maar het lijkt meer op de nachtmerrie die je hebt na het zien van ‘Danger Man’, evenals herhaalde bezichtigingen van “Yellow Submarine”.
The Prisoner is een van de beste sciencefictionseries aller tijden
Het uitgangspunt van “The Prisoner” wordt verklaard door de openingsscène van de show. McGoohan speelt een naamloze spion die, om onbekende redenen, op een ochtend abrupt en boos zijn baan opzegt. Hij wordt naar huis gevolgd door een mysterieuze figuur in een mantel, vergast en bewusteloos gemaakt. Hij wordt wakker in een surrealistisch fantasieland dat alleen bekend staat als The Village. Het is zonnig en aangenaam, iedereen speelt de hele dag spelletjes en ze lijken allemaal high te zijn van de happy drugs. Niemand heeft namen in het dorp, alleen cijfers. McGoohan krijgt te horen dat hij nummer zes is. Het dorp is omgeven door bizarre levende (?) ballonnen die iedereen die probeert te vertrekken kunnen aanvallen en hen kunnen laten stikken.
In de eerste aflevering wordt nummer zes naar een van de verantwoordelijken van het dorp gebracht, die zichzelf nummer twee noemt. De acteur die nummer twee speelt, verandert gedurende de serie, hoewel Leo McKern de rol drie afleveringen vertolkte. Nummer Twee legt uit dat het hele dorp is gebouwd als een middel om Nummer Zes te manipuleren om zijn reden voor het verlaten van het spionagebureau te onthullen. Nummer Zes, die wijs en slim is, doet er alles aan om de ondervragingen van 17 afleveringen te voorkomen. Hij schreeuwt vaak tegen zijn ontvoerders dat hij geen nummer is: hij is een vrij man.
Terwijl de ondervragingen voortduren, probeert Nummer Zes op subtiele wijze zijn ontvoerders te ondervragen om erachter te komen waar het dorp zich zou kunnen bevinden en wat de mysterieuze identiteit is van de nooit geziene Nummer Eén. Soms vindt hij andere samenzweerders gevangen in het dorp die beweren hem te helpen, maar ze werken in het geheim voor nummer twee of worden gevangengenomen door de verraderlijke Balloon Rovers.
De gevangene werd uiteindelijk opnieuw gemaakt
Niemand weet welke dorpelingen gevangenen zijn en welke bewakers. “The Prisoner” is een heerlijk paranoïde zure thriller die de spionagetropen actief ondermijnt. Je zou ‘The Prisoner’ beschreven kunnen zien als een spionageserie of een spionagethriller, maar het is zoveel vreemder dan dat. De hele show staat los van de realiteit. Dat zie je terug in het productieontwerp van de show, dat op de overdrive van het surrealisme staat. De ambtenaren die Nummer Zes ondervragen, zitten in ultramoderne bolvormige stoelen te midden van uitbundige, ruime lounges die geen bekende functie vervullen. Mensen rijden op centen en draaien regenboogparaplu’s. Zelfs de taal en gebaren zijn niet helemaal normaal.
De eenzame boze persoon tussen een stel gekke, stille kinderen is zeker een sfeer die duidelijk aanwezig is in ‘Pluribus’, en fans van sciencefiction uit de jaren negentig zouden ook herinnerd kunnen worden aan de Bruce Greenwood-serie ‘Nowhere Man’ uit 1995. Dit soort shows komt elke paar decennia voor.
Er was eigenlijk een remake van “The Prisoner” in 2009, hoewel deze niet veel aandacht trok. In de remake speelde Jim Caviezel nummer zes en Ian McKellen nummer twee. De wending deze keer is dat Nummer Zes zich niet kan herinneren wie hij was vóór zijn tijd in het dorp en het lijkt alsof er via zijn dromen psychische informatie naar hem wordt gelekt. Er zit veel dwaze mentale starheid in de remake van “The Prisoner” die het niet heeft verbeterd. Ridley Scott sprak ooit over een tweede keer een remake van “The Prisoner”.maar die plannen lijken te zijn geëindigd.
Je moet echter zeker op zoek gaan naar het origineel uit 1967. Weet echter dat het einde je met meer vragen dan antwoorden zal achterlaten. WHO is Nummer één?
