Geschiedenis: Wanneer een jonge prinses, verteerd door woede en een niet aflatende dorst naar wraak, een idealistische weldoener ontmoet, wordt ze gedwongen de mogelijkheid van een toekomst zonder wraak onder ogen te zien. Maar kan hoop samengaan met gerechtigheid – en betekent vergeving dat degene die haar onrecht heeft aangedaan ongestraft weggaat?Beoordeling: Animefilms richten zich misschien op een nichepubliek, maar de emoties en ideeën die ze onderzoeken zijn vaak zeer universeel. Losjes geïnspireerd door Shakespeare’s Hamlet, schrijver-regisseur Mamoru Hosoda voert ons naar een middeleeuws Denemarken waar koning Amlet (Masachika Ichimura) – een rechtvaardige, bedachtzame heerser die vastbesloten is oorlog te vermijden zodat zijn koninkrijk kan bloeien – wordt verraden door zijn eigen broer Claudius (Kôji Yakusho). Gedreven door een onverzadigbare machtswellust en lust voor koningin Gertrude (Yuki Saitô), vermoordt Claudius zijn broer in koelen bloede, vlak voor Amlet’s jonge dochter, prinses Scarlet (Mana Ashida). Getraumatiseerd en getekend door de wreedheid van de daad, groeit Scarlet op met één enkel doel: de dood van haar vader wreken en haar oom voor zijn zonden laten boeten.Scarlet speelt zich af in veranderende tijdlijnen – tussen verleden en heden, het leven en het hiernamaals – en is in de kern een rechtlijnig wraakdrama. Toch tilt Hosoda dit vertrouwde raamwerk naar een hoger niveau door het naast de complexe ondertoon van de dood, het hiernamaals, blind geloof, ongecontroleerde hebzucht en de morele dubbelzinnigheid van gerechtigheid te plaatsen. De film verliest nooit zijn centrale uitgangspunt uit het oog, ook al navigeert hij door ideeën over hemel en hel, het lot en de gevolgen. Via zijn personages stelt Hosoda herhaaldelijk het doel van het bestaan in vraag, waarbij hij een somber, verontrustend portret schetst van wanhoop, verdriet en spirituele onrust.De film begint aangrijpend en dompelt de kijker onmiddellijk onder in de chaotische en emotionele wereld van Scarlet. Maar naarmate het script vordert, begint het verhaal te vertragen, gebukt onder zijn eigen complexiteit en conflicten die vaak repetitief van aard aanvoelen. Aankomst van Hijiri, ingesproken door Kok Okadahet bieden van het broodnodige emotionele evenwicht en warmte aan de anders beklemmende toon. De langzaam brandende chemie tussen Hijiri en Scarlet wordt de emotionele ruggengraat van de film en biedt momenten van tederheid en rustige reflectie te midden van de duisternis.Visueel is de animatie onberispelijk en meeslepend, vaak zelfs oogverblindend. Hosoda’s gebruik van ruige landschappen, vooral de droge, meedogenloze woestijn die Scarlet moet oversteken om de bergtop en de trap naar de oneindige wereld te bereiken, is zowel spookachtig als symbolisch. De omgeving voelt net zo vijandig aan als de innerlijke onrust van Scarlet, wat de thema’s van uithoudingsvermogen en lijden in de film versterkt. Hoewel het verhaal zelf een grotendeels voorspelbaar traject volgt, krijgt het een element van onvoorspelbaarheid door de verkenning van het hiernamaals – een ruimte die Hosoda met opmerkelijke controle en vertrouwen hanteert.Wortelen voor Scarlet is vanzelfsprekend, maar het kan ook emotioneel uitputtend zijn. Hosoda schrijft dat haar hoofdpersoon voortdurend gebukt gaat onder verdriet en mislukking, en hoewel dit de onderdrukkende toon van de film versterkt, beperkt het ook de momenten waarop haar kracht echt naar voren komt. Haar veerkracht laat zich zelden zien, en hoewel dit een bewuste creatieve keuze kan zijn, stelt het het geduld van het publiek op de proef.De stemprestaties over de hele linie zijn sterk en brengen met succes het emotionele gewicht van elk personage over. Dat gezegd hebbende, is het Masaki Okada die de sterkste indruk achterlaat. Als Hijiri wordt hij de stem van de rede – een grondlegger die de chaotische energie van de film verankert met terughoudendheid, empathie en stille overtuiging.Uiteindelijk is Scarlet een meedogenloos, duister wraakdrama doordrenkt van verdriet en existentiële angst. Het spreekt misschien niet een breed mainstream publiek aan, maar de regie van Hosoda zorgt ervoor dat de emotionele impact ervan tot ver buiten het uiteindelijke frame blijft hangen. Zoals veel van haar werk laat Scarlet beelden, vragen en momenten achter die je bijblijven – verontrustend, onvolmaakt en moeilijk te vergeten.
