Geschiedenis: John Garrity en zijn gezin verlaten hun mislukte bunker in Groenland om een veilige plek te zoeken in een verwoeste wereld. Hun reis door Europa is gevuld met gevaar, verlies en moeilijke keuzes.Onderzoeken: Wanneer een film een titel als ‘Greenland 2 Migration’ heeft, schept hij verwachtingen van grootse bezienswaardigheden, spannende spanning en een verhaal dat je van begin tot eind in zijn greep houdt. Deze film weet de verwachtingen maar gedeeltelijk waar te maken. Het vervolg begint enkele jaren na de komeetinslag die de aarde verbrijzelde en volgt de familie Garrity terwijl ze de veiligheid van hun bunker in Groenland verlaten om een plek te vinden om te wonen in een wereld die vijandig en onzeker is geworden. Deze film is heel anders dan de eerste ‘Groenland’ en gaat van de intense strijd om te overleven naar een langzamere, dwalende reis van hoop en tegenspoed. De verandering in toon is duidelijk vanaf het moment dat de film begint, en heeft ook invloed op hoe de hele film terechtkomt en uiteindelijk niet boeit.Johannes (Gerard Butler), zijn vrouw Allison (Morena Baccarin), en hun zoon Nathan (Romeinse Griffin Davis) ontdekken dat hun onderkomen hen niet langer kan ondersteunen, dus gaan ze richting een veilige zone in het zuiden van Frankrijk. Onderweg doorkruisen ze vreemde versies van bekende plaatsen, ontmoeten ze groepen overlevenden met hun eigen regels en worstelen ze met de gevaren van een wereld die uiteenvalt. De gevaarlijke reis voert hen door sterke visuele landschappen en enkele intense sequenties, zoals het oversteken van een afbrokkelende brug of het passeren van gewapende groepen. Ze doorkruisen Engeland en verhuizen uiteindelijk naar Frankrijk, waar ze Denis, zijn vrouw Julia en dochter Camille ontmoeten. Denis geeft ze onderdak en zegt dat ze Camille mee moeten nemen terwijl hij achterblijft om voor zijn zieke vrouw te zorgen. Het noodlot slaat toe als John tijdens de reis een schotwond oploopt.‘Migratie’ heeft het moeilijk omdat het de balans probeert te vinden tussen ernst en spektakel, maar dat lukt ook niet. Het tempo is ongelijk. Soms beweegt het verhaal te langzaam, soms springt het te snel, en vaak heb je het gevoel dat de film vakjes aanvinkt in plaats van spanning te creëren. Een groot deel van de reis voelt rustig aan, waarbij lange stukken lopen of praten alleen worden opgenomen tijdens actiescènes. Het verhaal drijft vaak van het ene onderwerp naar het andere zonder dat er tegen het einde een sterke emotionele aantrekkingskracht ontstaat. Ideeën over het leven onder voortdurende bedreiging of rigide systemen in een gebroken samenleving voelen interessant, maar blijven onderontwikkeld.Gerard Butler draagt John met een rustige stoerheid die passend voelt voor een man die het einde van de wereld al eens heeft meegemaakt. Hij is niet de luide, levensgrote actieheld waar zoveel rampenfilms op leunen; in plaats daarvan voelt hij zich uitgeput, moe en soms onzeker over wat hij nu moet doen. Morena Baccarin als Allison blijft de emotionele hartslag van de film. Haar Allison voelt zich enorm verplicht om het goede te doen, zelfs als de gemakkelijke keuze zelfbehoud zou zijn. Roman Griffin Davis als Nathan brengt een jeugdige invalshoek in het verhaal, nieuwsgierig, verontrust en soms gefrustreerd door de beslissingen van volwassenen die zijn wereld bepalen. De chemie tussen de drie voelt echt.Het is een film met zijn momenten, sterke beelden, betrokken acteerwerk en duidelijke ideeën over hoe het leven na de ramp eruit zou kunnen zien, maar het is ook een film die voelt alsof hij de weg kwijt is tussen de wereld die hij wil opbouwen en het verhaal dat hij wil vertellen. De film laat je het gewicht van het overleven voelen en de hoop die mensen vooruit helpt. Op zijn zwakst dwaalt het doelloos rond en doet je denken dat het meer had kunnen zeggen. Deze film kan worden omschreven als een imperfect vervolg, de moeite waard om te bekijken voor de familie in het hart van het verhaal en enkele opvallende scènes, maar niet helemaal het geweldige vervolg dat het beloofde.
