Geschiedenis: Een remake van de Koreaanse cultklassieker Red de groene planeet! door Jang Joon-hwan, Bugonia volgt Teddy (Jesse Plemons), die de hoogvliegende farmadirecteur Michelle Fuller ontvoert (Emma Steen), en beschuldigt haar ervan een buitenaards wezen te zijn dat is gestuurd om de mensheid uit te roeien.Beoordeling: De uitdrukking Bugonia verwijst naar een oude mythe die ‘de spontane generatie van bijen uit het karkas van een dode os’ beschrijft. Hoe vreemd het ook klinkt, de plot van deze film is even bizar – en fascinerend.Het verhaal begint met Teddy die het gedrag van bijen uitlegt aan zijn neurodivergerende neef Don (Aidan Delbis), die hij volledig heeft geïndoctrineerd. Samen plegen ze een van de meest gedurfde ontvoeringen die je je maar kunt voorstellen, waarbij ze Michelle Fuller ontvoeren, de meedogenloze CEO van Auxolith, een farmaceutische gigant die radicale en controversiële medicijnen ontwikkelt. Teddy is ervan overtuigd dat Michelle deel uitmaakt van een buitenaardse soort, de “Andromedanen”, die de aarde infiltreert. Hij gelooft dat haar moederschip zal terugkeren tijdens een aanstaande maansverduistering – en dat hij eindelijk audiëntie zal hebben bij de koninklijke keizer. Gedreven door deze waanvoorstelling onderwerpt Teddy Michelle aan mentale en fysieke kwelling, terwijl hij ondertussen zijn daden tegenover Don probeert te rechtvaardigen.Duistere komedies als deze zijn sterk afhankelijk van steroptredens Bugonia levert. Terwijl het script van Will Tracy de tijd neemt om momentum op te bouwen, Yorgos Lanthimos haalt meesterlijke uitvoeringen uit zijn leads. Emma Stone en Jesse Plemons zijn in topvorm: zij als de koude, bevelende CEO die weigert te breken, en hij als de obsessieve, losgeslagen idealist die aarzelt tussen genialiteit en waanzin. Hun dynamiek is elektrisch en verheft zelfs de meest absurde momenten tot aangrijpende, psychologisch geladen uitwisselingen. Aidan Delbis voegt emotionele textuur toe als de beïnvloedbare Don, die de chaos grondt met stille kwetsbaarheid.Ondanks de sterke prestaties, Bugonia af en toe wankelend onder zijn eigen excentriciteit. Sommige gevangenschapsscènes van Michelle slepen, en het trage tempo dempt soms de spanning. De slotact, hoewel bizar poëtisch, komt niet helemaal overeen met de intensiteit van de opbouw. Een diepere duik in de achtergrondverhalen van de personages had het verhaal meer emotioneel gewicht kunnen geven.Toch creëert de regie van Lanthimos – versterkt door de scherpe, ingetogen cinematografie van Robbie Ryan en de beklijvende partituur van Jerskin Fendrix – een verontrustende, theatrale wereld die zowel absurd als hypnotiserend is.Op het einde Bugonia gaat minder over buitenaardse wezens en meer over ons – een bijtende satire over de hebzucht van bedrijven, blind vertrouwen en de zelfdestructieve absurditeit van de moderne mensheid. Het is raar, wild en niet bedoeld om volledig begrepen te worden, maar het is zeker moeilijk om ervan weg te kijken.
