“Mike & Nick & Nick & Alice” lijkt op het eerste gezicht misschien een ietwat generieke, glanzende actiekomedie. Het heeft twee (nou ja, een soort van drie, maar daar komen we later op terug) mannen ten noorden van 50 ( Vince Vaughn En James Marsden ), een vrouw ten zuiden van de veertig (Eiza González) en de belofte van wat geweld (je weet wel, het leuke soort). Dat hoeft niet per se slecht te zijn; soms krijg je een ‘This Means War’ of een ‘Mr. & Mevrouw Smit.” Maar in het streamingtijdperk krijg je vaker wel dan niet, ik weet het niet, “Rood”?“Fontein van de Jeugd”? Is er nog iets dat we allemaal al vergeten zijn?
Dit kan ook een productie uit het streamingtijdperk zijn die vrijdag debuteert op Hulu en Disney+, maar het is vanaf de allereerste momenten duidelijk dat “Mike & Nick & Nick & Alice” is niet zomaar een generieke facsimile van een “leuke” film die meer is ontworpen voor het algoritme dan voor het vermaak van wie dan ook. Nee, dit is een film die, om geen andere reden dan waarschijnlijk het plezier van de filmmakers, begint met Ben Schwartz die “Why Should I Worry?” zingt, een lied geschreven en gezongen door Billy Joel voor de Disney-animatiefilm ‘Oliver’ uit 1988 & Company’, een moderne versie uit New York City van Charles Dickens met honden in de hoofdrol. Heeft het ergens mee te maken? Nee. Is het een leuk liedje om de toon te zetten die ook deze oudere millennial-criticus deed glimlachen? Ja.
Dit soort keuzes zijn er in de hele film, meestal door nauwkeurig, luchtig geklets dat klopt. Er is zelfs een levendig debat gaande over de beste en slechtste vriendjes “Gilmore-meisjes” – Die van Rory, niet die van Lorelai, die qua uitvoering een beetje plat valt. Ik weet niet zeker of de harten van de acteurs op die manier echt in Logan en Jess zijn geïnvesteerd, bijvoorbeeld. Liam Neeson was oprecht radeloos toen zijn “Buffy the Vampire Slayer”-afleveringen van zijn DVR werden verwijderd in “Het naakte pistool.” Maar het blijft een leuk idee.
Het zijn allemaal hyperspecifieke verwijzingen die bijna geruststellend zijn dat ja, een mens, in dit geval schrijver-regisseur BenDavid Grabinski, dit ding heeft gemaakt en niet een computer. Net als Rory Gilmore zijn Grabinski’s interesses “opwindend divers” (katten! Tijdreislogistiek! Symon gespeld met een “y”!), En ze omvatten ook ingewikkelde, stabby, shoot-em-up actiescènes die heel goed hadden kunnen passen in een studiofoto van Doug Liman of McG van 20 jaar geleden, met een behoorlijke hoeveelheid granaten maar bloed.
Het losse plot is dat een huurmoordenaar genaamd Nick (Vaughn) terugreist naar een bepaalde nacht om zijn vriend en collega Mike (Marsden) te redden, die verliefd is op Nick’s vrouw Alice (González). Voor een groot deel van de film zijn er twee Nicks, de huidige Nick en de toekomstige Nick (het is geen spoiler als het in de trailer staat! En de titel van de film!). Ook Vaughn weet zijn karakter een onverwachte diepgang te geven. Dat er echt geacteerd wordt, is aangenaam verrassend.
Iedereen in het grote ensemble, waaronder Keith David als maffiabaas, Jimmy Tatro als zijn domme zoon, Emily Hampshire als een kromme en geile politieagent, maar ook Arturo Castro en Stephen Root, zijn klaar voor een goede, dwaze, gewelddadige tijd. Zijn ze als mensen buitengewoon geloofwaardig? Niet precies, maar dat is ook niet de bedoeling van dit soort films, die ook een beetje te lang blijven wachten. Er is gewoon niet genoeg om de looptijd ervan te garanderen.
Maar uiteindelijk “Mike & Nick & Nick & Alice” heeft een paar goede lachjes, enkele geïnspireerde pin-drops, eigenzinnige referenties en een ‘go-for-brak’-energie die het een plezierige film met lage inzet zou moeten maken.
“Mike & Nick & Nick & Alice, een release van 20th Century Studios die vrijdag wordt gestreamd op Hulu en Disney+, wordt door de Motion Picture Association beoordeeld met een R vanwege ‘sterk/bloederig geweld, alomtegenwoordig taalgebruik, seksueel materiaal en drugsgebruik’. Speelduur: 107 minuten. Twee en een halve ster van de vier.
