Het is duidelijk dat ‘Forbidden Fruits’-regisseur en co-schrijver Meredith Alloway heeft gemarineerd in tal van tienerfilms uit de jaren 90 en de kitscherige popcultuur-ephemera van die tijd. Haar regiedebuut, geschreven met Lily Houghton en gebaseerd op Houghtons toneelstuk ‘From Woman Sin Began and Through Her We All Die’, is in wezen een synthese van ‘The Craft’, ‘Mean Girls’ en “Onwetend,” over een coven van kattenheksen die in een winkel in een winkelcentrum in Texas werken.
Maar in ‘Forbidden Fruits’ is het moeilijk het gevoel van zich af te zetten dat Alloway’s filmkennis precies dat is: gemakkelijk herkenbare iconografie zonder veel vernieuwing of diepgang.
Onze bende stormt de foodcourt van het winkelcentrum binnen in de klassieke slow-motion-hertstijl en vertelt ons meteen wat ons te wachten staat. Ze staan bekend als de vruchten omdat ze allemaal naar hen vernoemd zijn. De manager, Apple (Lili Reinhart), opereert in de controlerende modus van Regina George of Cher Horowitz; haar lakeien zijn alles Queen Fig (Alexandra Shipp) en blonde bimbo Cherry (Victoria Pedretti). Als ze beseffen dat een schattige krakelingverkoper genaamd Pumpkin (Lola Tung), nemen ze haar al snel als vierde in hun kring, blijkbaar alleen maar omdat haar naam bij het thema past.
Apple runt zijn high-five-coven vanuit zijn Free Eden-winkel met de nadruk op iconische vrouwen: de meisjes bekennen hun martelaar Marilyn Monroe in een kleedkamer en gebruiken duistere magie met hun slipje en een zilveren cowboylaars. In het belang om elkaar te helpen “schijnen”, kiest Apple ook een kant Ann Lee en de Shakers – seks en jongens zijn verboden en de communicatie wordt streng gecontroleerd.
Pas wanneer Pumpkin enkele van de geheimen van de coven begint te onthullen, waaronder het bestaan van een voormalig lid genaamd Pickle (Emma Chamberlain), komen hun controversiële persoonlijke geschiedenissen over hexes, gif, branden en verborgen minnaars aan het licht en loopt de situatie uit de hand (letterlijk – een climax vindt plaats tijdens een climax).
Alloway en cameraman Karim Hussain creëren een onderscheidende en unieke esthetiek, een vlakke, zeer kunstmatige look die de fonkelende referentietoon benadrukt, maar ‘Forbidden Fruits’ ook een vreemd droomachtige kwaliteit geeft die niet altijd werkt voor het genre.
Terwijl de acteurs, vooral Reinhart en Pedretti, opgesloten zitten in de toon en Reinhart de wreedheid levert die van een dergelijke rol vereist is, staat het tempo van “Forbidden Fruits” op gespannen voet met de artiesten. De film is vreemd traag en slaperig en minstens 20 minuten te lang. Het ingewikkelde verhaal, doorspekt met verschillende wendingen, mist momentum.
Een sterkere hand bij de montage had kunnen resulteren in iets dynamischers en boeienders, maar de plot is papperig en zo gehaast. Voor een snelle horrorthriller draait het zwaarder om psychologisch geweld dan om daadwerkelijke angsten, en een bloedbad in het derde bedrijf en een grote onthulling kunnen het niet redden als we er eindelijk zijn.
De theatrale herkomst van de film openbaart zich in lange monologen in de biechtstoel van Marilyn, en Pedretti levert er een die de diepte achter Cherry’s bescheiden uiterlijk onthult. Op deze momenten kunnen we het spel van Houghton zien, maar dan komt de brutale popgevoeligheid van Alloway tussenbeide, waarbij de arch-kunstmatigheid en de ironische toon de emotionele impact wegnemen.
“Forbidden Fruits” kan al zijn invloeden niet met elkaar verzoenen en wordt uiteindelijk een verzameling referenties en hoge stijl zonder veel uithoudingsvermogen – het is eigenlijk de snelle mode van meidenpop-horror.
Katie Walsh is filmcriticus voor de Tribune News Service.
‘Verboden Vruchten’
Beoordeeld: R, voor sterke gewelddadige inhoud/bloedvergieten, seksuele inhoud, naaktheid, taalgebruik en kortstondig drugsgebruik
Rijtijd: 1 uur, 43 minuten
Speler: Opent vrijdag 27 maart in brede release
