Geschiedenis: Dit is een hervertelling van de klassieker van Mary Shelley, waarin een briljante wetenschapper leven creëert, maar merkt dat hij worstelt in een wereld die hem afwijst, waardoor een reeks tragische gebeurtenissen op gang komt die iedereen om hem heen beïnvloeden.Herziening: Guillermo del Toro‘Frankenstein’ voelt als de film waaraan hij zijn hele carrière heeft gewerkt. Bekend om het vinden van schoonheid in duistere verhalen, betreedt del Toro eindelijk de wereld van Mary Shelley en geeft er zijn eigen draai aan. Het gaat niet alleen over wetenschap die fout is gegaan: het gaat over pijn, schuldgevoelens en de rommelige zoektocht naar erbij horen. Het verhaal speelt zich af in een koud en regenachtig Europa, waar zelfs het licht zwak en kwetsbaar lijkt. Vanaf de eerste scène kun je zien dat del Toro van monsters en buitenbeentjes houdt. Hij laat ze niet zien om ons bang te maken; hij wil dat we ze zien als zielen die begrepen willen worden. Hoewel de film groots en gotisch lijkt, gaat hij in wezen over de kosten die gepaard gaan met het proberen voor God te spelen en de pijn om afgewezen te worden.Het complot begint in het bevroren Noordpoolgebied, waar kapitein Anderson (Lars Mikkelsen) en zijn mannen Victor Frankenstein bijna dood aantreffen (Oscar Isaak). Terwijl ze hem aan boord brengen, begint Victor zijn verhaal te vertellen. Hij is een briljante maar geobsedeerde wetenschapper die de dood wil verslaan. Met de financiering van een mysterieuze beschermheer, Harlander (Christoph Waltz), en met de hulp van zijn jongere broer William (Felix Kammerer) verzamelt hij in het geheim lijken en naait ze tot een levend lichaam. Op een stormachtige nacht slaagt hij erin. Het wezen (Jacob Elord) opent zijn ogen, doodsbang, trillend, als een pasgeboren baby in het lichaam van een man. Geschokt laat Victor hem in de steek. Alleen gelaten dwaalt het wezen door bossen en dorpen, leert taal en emoties, maar vindt wreedheid in plaats van vriendelijkheid. Uiteindelijk keert hij terug om Victor te confronteren, en er volgt een tragedie: zowel William als… Elisabeth sterven, Victor’s relatie met Elizabeth (Mijn gotiek) valt uit elkaar en hun verhaal keert terug naar het noordpoolgebied voor een harde laatste confrontatie.Wat het meest opvalt aan deze film is de manier waarop del Toro elke scène laat ademen. Het verhaal wordt niet gehaast en dat geduld loont echt. De zachte gloed van kaarslicht, optrekkende mist en het kraken van oud hout geven de wereld een doorleefde textuur. Soms lijkt het tempo traag, maar die rustige momenten maken de emoties nog sterker. Een hand die boven een wond zweeft, muizen die zich comfortabel in hun schuilplaats hebben genesteld, of een stille blik tussen twee mensen die ooit voor hen zorgden: deze kleine details duren veel langer dan welke angst dan ook ooit zou kunnen doen. Het is zeldzaam en verfrissend om een film te zien die erop vertrouwt dat het publiek deze kleine details zal opmerken. Dat is waar echt liefdesverdriet leeft.De optredens vormen het hart van de film. Oscar Isaac toont Victor als een briljant maar zelfdestructief personage: je ziet zijn intelligentie en ook hoe die hem blind maakt voor compassie. Het wezen van Jacob Elordi is het emotionele centrum. Er zijn niet veel woorden voor nodig; zijn ogen en bewegingen vertellen het verhaal. Het is hartverscheurend om te zien hoe hij verandert van verward en bang in gekwetst en wraakzuchtig. Elizabeth van Mia Goth brengt warmte en stille kracht, en Christoph Waltz is volmaakt scherpzinnig en professioneel als Harlander. De cast brengt het verhaal met zorg en aandacht tot leven. Elke voorstelling voegt diepte toe en laat het publiek de emoties op het scherm ervaren. Samen zorgen ze ervoor dat de wereld van de film echt aanvoelt, waardoor je elke scène wordt ingezogen.‘Frankenstein’ gaat er niet om je te choqueren. Het gaat erom dat je voelt en nadenkt. De film vraagt ons om het wezen niet als kwaadaardig te zien, maar als iemand die probeert te overleven in een wereld die hem niet accepteert. Het is niet perfect, sommige scènes zouden strakker kunnen zijn, maar de emoties, beelden en verzorging van elk frame blijven je bij. Het is een verhaal over gezien worden, over geliefd willen worden, en hoe dat verlangen je kan redden of vernietigen. Donker, poëtisch en diep menselijk: dit is misschien wel een van de meest ontroerende films van del Toro. Guillermo del Toro verandert een klassiek verhaal in een spiegel van onze angsten, spijt en hoop, een film die in stilte achtervolgt.
