Het bewijs van de ongelooflijke muzikale nummers van Ann Lee is gebaseerd op historische feiten

“The Testament of Ann Lee”, geregisseerd door Mona Fastvold – partner van collega-regisseur Brady Corbet, met wie ze werkte aan “The Brutalist” en die samen met haar dit historische muzikale epos schreef – toont de grondlegger van de Shaker-beweging, gespeeld door Amanda Seyfried. Zoals Fastvold en enkele van haar collega’s (waaronder Seyfried) in een reeks interviews vóór de grote kerstrelease van de film bespraken, beschreven de regisseur en haar componist, Daniel Blumberg, hoe ze ervoor zorgden dat echte Shaker-hymnen deel uitmaakten van de film.

spreekt tegen IndieWirezei Blumberg – die een Oscar won voor zijn partituur voor ‘The Brutalist’ – dat hij gefascineerd was door ‘de vroege vorming van de Shakers, waarbij woordeloze hymnes werden gebruikt, zoals deze zeer extreme zangers die ik door de jaren heen had gezien’, waarbij zangers als Phil Minton en Maggie Nicols namen controleerden. Van daaruit hoopte Blumberg het concept van deze woordeloze hymnen zo ver mogelijk te pushen.

Fastvold van haar kant zei dat ze een openbare bibliotheek in Massachusetts had bezocht en een museum genaamd Hancock Shaker Village, waar beide bladmuziek en liedjes waren ‘uitgeschreven’ zodat zij en Blumberg ‘naar enkele van de woordeloze hymnen konden luisteren’. Toch heeft Blumberg, zoals ze opmerkt, er zijn eigen stempel op gedrukt. “Het klinkt duidelijk heel anders dan de film, ook al is de melodie hetzelfde of zijn de teksten hetzelfde of lichtjes veranderd. Daniel zal een rare tegenharmonie of een toonsoortverandering doen en opeens zou het iets op een heel unieke manier transformeren.”

Maar ondanks Fastvolds duidelijke connectie met de muziek voor ‘The Testament of Ann Lee’, wist ze niet zeker of ze echt een ‘musical’ aan het maken was.

spreekt tegen De Hollywood-verslaggevergaf Mona Fastvold toe dat ze een tijdje vermeed om ‘The Testament of Ann Lee’ een musical te noemen, ook al is het dat zeker niet. conventioneel muzikaal op elk niveau. “Omdat de Shakers aanbaden door middel van extatische zang en dans, moest het heel lang een muzikaal en bewegingsstuk zijn, zoals ik het noemde”, zei Fastvold, voordat hij zei dat Brady Corbet tussenbeide kwam en haar als het ware in de val lokte. “En toen zei Brady uiteindelijk gewoon: ‘Mona, het is een musical, dat is wat het is, als er zoveel muziek en liedjes in de film zitten.'”

Er is één groot verschil tussen een traditionele filmmusical en de muzieknummers in ‘The Testament of Ann Lee’ – omdat de Shakers muziek en dans niet alleen gebruikten om op te treden (zoals Amanda Seyfrieds co-ster Lewis Pullman wrang opmerkte: ‘Het is alsof ze niet aan het ontbijt gaan zitten en zingen over hoe heet de koffie is of wat dan ook’). Daarom hebben Fastvold en Daniel Blumberg gewerkt om het geluidsontwerp van de film in de muziek te verwerken, en dat is ook zo Ook waarom Seyfried als performer enkele aanpassingen moest doorvoeren.

“(De muziek) moest van binnenuit komen en ze moest stoppen met naar zichzelf te luisteren”, zei Fastvold over het “omscholen” van Seyfried vanuit muzikaal perspectief. “We lagen op de studiovloer en huilden en bevielen en lachten en schreeuwden en probeerden allerlei verschillende manieren om een ​​compleet andere stem voor dit personage te vinden. Ze heeft een geweldige training die er is, zodat ze er toegang toe heeft en perfect kan zingen, maar ze moest dat allemaal bijna een beetje afleren.”

Oké, wacht even. Als de Shaker-liedjes en hymnen in “The Testament of Ann Lee” trouw zijn aan het historische record, hoe zit het dan met de vrouw zelf? Ann Lee was een echt persoon die, volgens alle historische verslagen, in de 18e eeuw vanuit Engeland naar de Amerikaanse koloniën kwam en aan wie wordt toegeschreven dat het Shaker-geloof in Amerika is ontstaan; Ter referentie: de Shaker-religie is een soort ‘spin-off’ van de Quaker-religie (ze werden vaak ‘Shaking Quakers’ genoemd vanwege de manier waarop ze ‘dansten’ om hun overtuigingen te uiten).

“Ze heeft dit vreselijke trauma verwerkt en dat lijden omgezet in compassie, in gemeenschap, in de manier waarop ze de wereld kon bemoederen”, zei Fastvold. Vanity beurs over de echte Ann Lee. “Het gaat over aanbidding door middel van werk, het creëren van iets van schoonheid en betekenis en alles geven wat je in je hebt. Als iemand die onmogelijke dingen wil proberen te creëren, sprak dat mij echt aan.”

Je kunt je voorstellen dat dit zeker een lastige taak was voor Seyfried, en hoewel ze tegen de uitlaatklep vertelde dat ze dat wel deed was geïntimideerd vond ze inspiratie in de Shaker-beweging. ‘Het extatische dansen en beuken en beuken, de waanzin waarin de Shakers leefden – daar houd ik van. Het geeft me het gevoel dat ik leef,’ mijmerde Seyfried. “Dat is niet wat mij bang maakt.” Dat daar deed Scare Her speelde een machtige religieuze leider die door haar volgelingen wordt beschouwd als de wederkomst van Christus, maar Seyfried, een van de beste acteurs van haar generatie, slaagt daar prachtig in.

Als je het zelf wilt zien: ‘The Testament of Ann Lee’ is op eerste kerstdag in de bioscoop te zien, en dat is ook zo een van de beste films van 2025.