De volgende berichten bevatten spoilers voor de “One Piece” manga tot hoofdstuk 1165.
Auteur Eiichiro Oda is een van de beste fictieschrijvers en kunstenaars van dit moment. Als je je meer gefrustreerd wilt voelen door het schijnbare gebrek aan vooruitgang bij de volgende ‘A Song of Ice and Fire’, bedenk dan dat Oda sinds 1997 vrijwel non-stop elke week nieuwe hoofdstukken van ‘One Piece’ heeft uitgebracht, op enkele uitzonderingen na en nooit langer dan een maand aan een stuk. Dit maakt deel uit van wat “One Piece” zo’n legendarische manga maakt, een van de best verkochte boeken aller tijden, en een even legendarische anime. Natuurlijk kan het grote aantal hoofdstukken/afleveringen ontmoedigend zijn, maar dit verhaal doet dat gewoon een echt epos dat de moeite waard is om aan te beginnen omdat het alleen maar beter wordt met de jaren.
In die tijd beheerst Oda de kunst van het terugroepen en afbetalen, door kleine zaadjes te planten die jaren en soms tientallen jaren nodig hebben om vruchten af te werpen – zoals een stomme Marco Polo-grap. Nu ‘One Piece’ na bijna 30 jaar ten einde loopt, beginnen we een aantal behoorlijk spectaculaire resultaten te zien, van de uiteindelijke introductie van Elbaph 26 jaar nadat het voor het eerst werd genoemd, tot het onthullen van het oorsprongsverhaal van Shanks en meer. De grootste prestatie van de huidige Elbaph-verhaallijnflashback is ongetwijfeld de manier waarop na 28 jaar misschien wel het grootste personage werd geïntroduceerd en hem in slechts een handvol hoofdstukken onvergetelijk werd.
We hebben het natuurlijk over Rocks D. Xebec, de kapitein van de sterkste en meest beruchte piratenbemanning in de geschiedenis, een man die zo bang was dat zijn naam bijna uit de geschiedenis werd gewist, en ook de coolste piraat in heel “One Piece”.
Een legendarische piraat genaamd Rocks
‘One Piece’-lezers hoorden de naam Rocks voor het eerst in hoofdstuk 907 (uitgebracht in 2018), toen marine-admiraal Hina de Rocks Pirates noemde in gesprek met Monkey D. Luffy’s grootvader, Garp, als een oude groep die decennia vóór het begin van het verhaal actief was. Iets later, in hoofdstuk 957, instrueert voormalig marine-admiraal Sengoku enkele rekruten in de geschiedenis van legendarische piraten en legt hij uit wie de Rocks Pirates waren, en beschrijft ze als een ongelooflijk machtige groep legendarische individuen, van wie sommigen later keizers van de zee werden: Big Mom, Whitebeard en Kaido. Sengoku beschreef hun kapitein, Rocks, als onbevreesd genoeg om deze machtige piraten onder controle te houden, en zei dat de groep zo gewelddadig was dat ze vaak met elkaar op hun eigen schip vochten.
Destijds wisten we alleen dat Rocks zo gevreesd en zo sterk was, dat alleen de gecombineerde krachten van Garp en de toekomstige koning van de piraten, Gol D. Roger, genoeg waren om hem te verslaan. Rocks werd als zo krachtig en zo legendarisch beschouwd dat we hem waarschijnlijk niet goed zouden ontmoeten, en dat deden we pas zeven jaar nadat zijn naam voor het eerst werd geïntroduceerd.
Toen we Rocks voor het eerst ontmoetten, was hij nog steeds een antagonistische figuur, iemand die als jong kind werd vereerd door de reus Prins Loki (die Rocks vervolgens oppikte in een gevecht toen de kinderreus vroeg om zich bij de bemanning van Rocks aan te sluiten). Maar Oda schakelde snel over en veranderde Rocks in een gecompliceerde figuur, een figuur die veel meer gemeen had met mensen als Luffy dan de lezers hadden verwacht, te beginnen met het nieuws dat Rocks ooit een marine-admiraal had vermoord, een prestatie die we nog niemand eerder hebben horen bereiken in “One Piece”.
Rocks is een tragische figuur
Zeker, Rocks was nog steeds een gewelddadige en meedogenloze piraat die hele koninkrijken en eilanden veroverde en vernietigde, maar hij was ook een man met het specifieke doel om de ultieme slechterik in ‘One Piece’ omver te werpen: de wereldregering. Niet alleen dat, maar Rocks bleek ook de enige persoon te zijn die we kennen die de confrontatie aanging met het mysterieuze en overweldigde hoofd van de regering en het verhaal nog kon navertellen.
Als Blackbeard ooit werd beschouwd als de ware piraat in “One Piece”, niet alleen omdat hij het dichtst bij de archetypische verschijning van een piraat staat (minus de blinddoek die de geschiedenis blijft ontgaan), maar door de chaos die hij ontketende is Rocks (die toevallig zijn vader is) nog meer de ultieme piraat – of in ieder geval het idee ervan. Rocks vocht niet alleen tegen het gezag en probeerde de wereld op te schudden, maar ook iemand die grappig genoeg was om letterlijk een bemanning te verzamelen door het domste spel in “One Piece” te spelen, Davy Back Fight, waar piratenbemanningen domme spellen spelen waarbij de winnaar een bemanningslid krijgt van het verliezende team. Hij plunderde en plunderde, maar hij had ook plezier bij het bevaren van de zeeën, het sluiten van vriendschap met reuzen en het creëren van een letterlijke piratenrepubliek zoals Nassau.
Dat is wat de ondergang van Rocks zo tragisch maakt, dat we wisten dat het eraan zat te komen, maar niet de context ervoor. We wisten dat Rocks de andere twee sterkste mannen ter wereld nodig had om hem neer te halen, maar toen de tijd aanbrak om te laten zien dat Rocks zijn rivalen letterlijk smeekte om hem te vermoorden nadat hij bezeten was door een demonische entiteit, veranderde Rocks van de ultieme slechterik in een van de meest tragische figuren in ‘One Piece’, wat veel zegt.
