Geschiedenis: Twee technologiegiganten racen om kunstmatige intelligentie en technologie in de echte wereld te integreren. Terwijl Eva Kim (Greta Lee) het wil gebruiken om de mensheid te helpen, is Julian Dillinger (Evan Peter) van plan wapens te maken. Omdat hun digitale creaties in de echte wereld maar 29 minuten kunnen duren, zoeken ze naar de oplossing, Permanence Code. Dillinger zendt een geavanceerd programma uit, Ares (Jared Leto), naar de echte wereld om de code op te halen, maar de superintelligente en zelfbewuste Ares twijfelt aan de programmering ervan. Beoordeling: Terwijl het debat over AI versus mensheid voortwoedt, gaat Tron: Ares verder waar Tron: Legacy (2010) ophield en vraagt zich af: wat zou er gebeuren als programma’s van The Grid de echte wereld zouden betreden? Het verhaal van David DiGilio onderzoekt dit via een geavanceerd programma, Ares, ook bekend als Master Control in The Grid. Julian gebruikt het om investeerders te laten zien welke macht wereldleiders kunnen uitoefenen met op wapens gebaseerde programma’s – zoals een supertank die wordt bestuurd door een supersoldaat. Maar Ares, meer zelfbewust dan bedoeld, maakt een scherpe observatie: “Het volgen van richtlijnen is niet het doel van programma’s, maar programmeren.” Het verhaal stelt vervolgens technologie als kracht voor gezondheidszorg, onderwijs en armoedebestrijding tegenover het misbruik ervan voor hebzucht en vernietiging.Het verhaal is vrij eenvoudig en biedt weinig nieuws. Het script van Jesse Wigutow heeft tijd nodig om zijn ritme te vinden en voelt in het eerste bedrijf teleurstellend. Regisseur Joachim Rønning behoudt echter een sterke grip op de presentatie. Het verhaal neemt misschien een achterbank in, maar de beelden maken dit ruimschoots goed. Strakke, neonverlichte achtervolgingen en strak gechoreografeerde actiescènes houden de energie de hele tijd hoog. Light Cycles, fel rood afstekend tegen pikzwarte stadsgezichten, creëren een hypnotiserend spektakel waar je moeilijk van weg kunt kijken.Er is ook een flinke dosis nostalgie – niet alleen voor fans van de originele Tron (1982), maar voor iedereen die van de esthetiek van de jaren 80 houdt. Ares’ overpeinzingen over waarom Depeche Mode cooler is dan Mozart zullen muziekliefhebbers als erkenning doen glimlachen. De soundtrack en achtergrondmuziek vormen de derde krachtpijler van de film. Visueel spectaculaire films vertrouwen vaak op hun geluidsontwerp, maar Nine Inch Nails tilt het hier naar een ander niveau.Met 118 minuten is het tempo vlot, hoewel het niet veel ruimte laat voor diepere wereldopbouw of karakterbogen. De film is niet bepaald een echt wilsstrijd met hoge inzet. Jared Leto overtuigt als de AI-mensachtige Ares, maar zijn karakter mist emotionele diepgang en ontwikkeling. Greta Lee levert een prima prestatie, al is haar rol nog getekend. Jodie Turner-Smith brengt kracht en evenwicht als antagonist Athena, terwijl Peter Evans een passend dreigende Julian levert.Met zijn oogverblindende beelden, meeslepende soundscape en slimme actie, Troon: Ares is alleen al vanwege het acteerwerk te zien – het best te bewonderen op het grote scherm.
