Door Joshua Tyler
| Uitgegeven
Amerika houdt van gemak. Wij zijn tenslotte de cultuur die de mobiele telefoon, 24-uurs fastfood en mijn meest geliefde, de afstandsbediening heeft uitgevonden.
In 2001, in wat zijn laatste poging als filmmaker zou zijn, ging een iconische regisseur te ver met zijn liefde voor gemak. Die regisseur was John Carpenter. De Johannes Timmerman. Het genie erachter Het ding, Ontsnappen uit New York, Ster mensEn Ze leven!.
Waarom Ghosts of Mars van John Carpenter mislukte
Geesten van Mars speelt VHS-verhuuricoon Natasha Henstridge uit de jaren 90 als een keiharde, pillenkrakende Martiaanse agent die met haar squadron op pad is gestuurd om ‘Demolition’ Williams (Ice Cube) op te halen uit een afgelegen mijnstadje voor berechting thuis. Toen zij en haar vrienden, toepasselijk ‘The Commander’ (schermicoon Pam Grier), ‘The Rookies’ en de man met het coole accent (een nog niet beroemde Jason Statham) Wanneer de stadsmensen de slachting ontdekken, worden ze gedwongen samen te werken met Williams om te ontsnappen aan de onthoofdende, door buitenaardse wezens geteisterde klauwen van de overgebleven inwoners.
Gevuld met een heerlijk overmatig gebruik van verhalende flashbacks, zijwaartse flitsen en standpuntveranderingen, Geesten van Mars is een ongelukkige mix van slecht opgebouwde dialogen en slecht doordachte actiescènes. Het enige dat deze film ervan weerhoudt een onbegrijpelijke puinhoop te worden, is de pure idiote eenvoud van het verhaal. Rechtstreeks gescheurd van de pagina’s van een zombiefilm uit de jaren 70, Geesten van het ene geschikte moment naar het andere springen en alleen stoppen om de handigste personages te doden om te verliezen.
Pogingen tot karakterinteractie en -ontwikkeling zijn zeldzaam en geforceerd. De meeste van deze momenten komen over als Kwik-E-Mart-wijsheid, hartelijk uitgedeeld rond de Slushee-machine van het leven door de vlotte straathand van Ijsvorming. Met een pistool in de ene hand en een dop dynamiet in de andere haalt Cube herinneringen op aan zijn straatleven, waarbij hij het zombievertrappende plezier vergelijkt met ‘Ik en mijn broer toen we nog kinderen waren’. Blijkbaar is de misdaad in de Bronx zo erg geworden dat bewoners elkaar voor amusement ritueel zijn gaan onthoofden.
Maar zelfs op de donkerste momenten van de film helpt het lot handig een handje, door te zorgen voor zwaar gepantserd transport en direct verkrijgbare geweren en dynamiet. Ja, in de toekomst kan de mens naar de ruimte reizen en Mars veroveren, maar er gaat niets boven een flinke dosis TNT. Zoals we allemaal weten heeft elk politiebureau, verleden, heden of toekomst, een gezonde voorraad dynamiet bij de hand.
Personages sterven, hoofden worden afgehakt, maar het waren toch maar ondersteunende personages, dus waarom zouden we ons daar zorgen over maken? Zolang je voldoende medicijnen hebt, is de immuniteit gegarandeerd. Uiteindelijk is het echter zelfs de best getrainde zombie buitenlands wordt een beetje rechtop en moet een lesje geleerd worden.
Wat is een betere manier dan door een paar minder belangrijke karakters op te offeren voor een handige nucleaire ontploffing en alles te doden wat de machinegeweren niet aankunnen. Explosies zijn leuk. En hoewel de kernwapens ze niet te pakken krijgen, worden de handig geplaatste dynamietpakketten in de trein gestolen uit de set met De wegkrijger dat zal zeker gebeuren.
Geesten van Mars definieert zichzelf als onze politierechtbank uitspraak doet: ‘Is dat alles wat u ons te vertellen heeft?’ Dit was inderdaad de plek waar de meesterfilmer werkte Johannes Timmerman had geen dingen meer te zeggen en besloot in plaats daarvan het praktische te gebruiken om een lachwekkend slecht verhaal te vertellen.
GEESTEN VAN MARS RAPPORTAGE SCORE
Ghosts Of Mars maakte een einde aan de carrière van John Carpenter
De film, uitgebracht op 24 augustus 2001, bracht wereldwijd slechts $ 14 miljoen op tegen een budget van $ 28 miljoen, wat het als een aanzienlijke teleurstelling markeerde. Het ergste van alles was dat bijna iedereen er een hekel aan had. Geesten van Mars heeft een rating van 23% Rotte tomaten. Het publiek was eveneens niet onder de indruk, waardoor het een C-cijfer kreeg op CinemaScore.
John Carpenter stapte bijna tien jaar uit de camera na het mislukken van Ghosts of Mars. Hij keerde terug voor een laatste film genaamd De afdeling in 2010, maar het werd met weinig tamtam ontvangen. Geesten van Mars was het echte eindpunt van de regiecarrière van de man die ons enkele van de beste films gaf sciencefiction ideeën aller tijden.
Na Geesten van Marsverplaatste Carpenter naar de muziekindustrie. Muziek is altijd een van zijn passies geweest en daarom is het geluid in zijn films zo uniek. Doen waar hij van houdt is de perfecte manier voor een icoon om zijn latere jaren door te brengen. Doe nu je best om het te vergeten Geesten van Mars.
