“The Long Walk” is niet zoals de meeste films. Wanneer een groep van vijftig jonge mannen uit het hele land aan een veldwedstrijd begint om te zien wie het verst kan komen zonder te stoppen, worden ze al snel een eenheid. Vanaf het moment dat de tocht begint tot het einde van de film, zitten deze vijftig jongens – en de acteurs die hen portretteren – ineengedoken in een kudde, waarbij ze één voor één wegvallen terwijl de personages ‘hun kaartjes laten slaan’ in een wedstrijd op leven of dood.
Dit stelde castingregisseur Rich Delia voor een unieke uitdaging: acteurs vinden die dit zeer fysieke, intens emotionele materiaal kunnen vertolken in een ensemble waarin je een scène pas volledig verlaat als je de film verlaat. Delia sloot zich al vroeg bij het proces aan en werkte nauw samen met regisseur Francis Lawrence en scenarioschrijver JT Mollner aan de Stephen King-aanpassing. Delia heeft echter een andere ervaring dan degenen die elke dag op het podium werken, wat het eindproduct – een veelgeprezen film die wordt geprezen als een van de beste King-verfilmingen – een veel aangenamere verrassing maakt.
“Castingregisseurs behoren soms tot de eerste mensen die in het proces worden aangenomen, en dan ben je vaak klaar tegen de tijd dat de film begint”, zei Delia in de video ‘The Run-Up’, gepresenteerd door Lionsgate. “Maar ik was zo blij toen ik de film zag dat iedereen echt alle kwaliteiten toevoegde aan de rol die we tijdens het auditieproces hadden gezien, en ik heb het gevoel dat dit de cast is die dit verhaal moest vertellen.”
Het kostte Delia veel tijd om deze noodlottige groep acteurs te vinden, waarbij de castingdirecteur de film drie keer castte voordat deze uiteindelijk de ogen van het publiek bereikte. De laatste cast begon met het “sleutelstuk” van Peter McVries (#23), gespeeld in “The Long Walk” van David Jonsson in een geprezen uitvoering. Delia, die er honderden had gelezen voor de rol van McVries, was zo opgewonden door Jonssons auditie dat hij snel Lawrence en een studiomanager belde om te zeggen dat hij hun man had gevonden, een acteur die de interesse en harten van het publiek tot het bittere einde kon vasthouden.
“Ik was helemaal weggeblazen. Ik had nog nooit een versie van het personage gezien zoals hij het speelde… het was een elektrische energie.”
Vanaf dat moment begon Delia een cast rond Jonsson op te bouwen, met Cooper Hoffman in de hoofdrol als Ray Garraty (#47). Delia was van mening dat het verlies van Coopers vader, Phillip Seymour Hoffman (die eerder met Lawrence aan de serie ‘Hunger Games’ werkte), Ray’s personage op een tragische en unieke manier informeerde – de jonge wandelaar Cooper portretteerde het leven in de schaduw van het overlijden van zijn eigen vader, in een poging de wereld recht te zetten nadat een helder licht was gedimd. Deze geleefde ervaring, vermengd met Coopers eigen immense talent, kwam op een onmiskenbare manier samen.
“Cooper Hoffman is gewoon geweldig, en dat achtergrondverhaal maakte de auditie eigenlijk tot iets dat gewoon niet echt een auditie was. Het voelde alsof je het personage uit de film zag verschijnen.”
Maar twee deelnemers maken geen Lange Wandeling.
Na Jonsson en Hoffman moest Delia nog steeds een line-up van artiesten vinden die konden schitteren, of ze er nu voor langere tijd in speelden of slechts een paar sleutelscènes hadden. Tut Nyuot werd gecast als Art Baker (#6), wat de eerste rol van de “emotionele” en “soulvolle” jonge acteur in een speelfilm markeerde (“Het was erg spannend om hem zijn eerste grote rol te geven”). Charlie Plummer bracht de nuance die Delia nodig had naar Gary Barkovitch (#5), een personage dat zich op de grens bevindt tussen mogelijke antagonist en gekwelde ziel (“Zijn optreden had geen enkele ijdelheid”). Ben Wang mag dan wel het komische reliëf spelen in Hank Olson (#46), maar toen de jonge acteur de tragische dood van het personage uitvoerde tijdens zijn auditie, wist Delia dat hij geschikt was voor de rol (“Ik wist dat als het zo moeilijk was om naar te kijken tijdens een auditie, ik me niet kon voorstellen wat er zou gebeuren als Francis Lawrence hem te pakken kreeg.”)
En dan is er nog The Major, een militair figuur die toezicht houdt op de Long Walk – en de soldaten die in het hele land een dystopisch regime handhaven. Het is een zware rol, een die het hele wrede systeem vertegenwoordigt dat jonge mannen aanmoedigt om zich in te schrijven voor de tragische competitie in het centrum van de film. The Major voelt als een bijna mythische figuur, iconisch en bekend bij iedereen in de filmwereld. Delia wilde iemand aanspreken die even iconisch was om de slechterik te spelen, waardoor de verwachtingen werden ondermijnd.
“Mark Hamill is de ultieme held. Hij is Luke Skywalker. Hij is in zoveel opzichten zo’n icoon, en ik dacht dat er iets heel interessants was aan het ondermijnen van de verwachtingen van het publiek en het casten van iemand aan wie ze zo’n warme gehechtheid hebben, in deze werkelijk gemene rol.”
Er zijn geen kleine rollen en Delia had iemand nodig die in slechts een paar scènes een enorme aanwezigheid kon bieden als Ray’s moeder, Ginnie. Delia castte Judy Greer in de rol, een van de weinige personages die buiten de Long Walk verscheen en die enkele van de meest emotionele momenten van de film met zich meedraagt.
“Ons verhaal gaat over jongere mannen die zich ergens bij aansluiten zonder te begrijpen welke tol het kan eisen, niet alleen van henzelf maar ook van hun families. Ik wist dat iemand als Judy Greer zou kunnen binnenkomen en deze scènes die zij maakt, zou kunnen maken en zo’n blijvende indruk zou achterlaten in zo’n korte tijd op het scherm.”
In 2026 wordt de categorie Beste Casting aan de Academy Awards toegevoegd. Dit geeft castingdirecteuren als Delia de ruimte om hun werk bekend te maken en alles te delen wat er achter de schermen gebeurt in hun deel van het filmmaakproces: “Voor mij is een script als een puzzel, en acteurs zijn allemaal geweldige stukjes, en uitzoeken wie bij elkaar past en wie goed samenwerkt, was voor mij buitengewoon creatief spannend en interessant.”
“Ik kreeg al heel vroeg in mijn carrière te horen dat we zijn aangenomen vanwege onze mening”, zei Delia. “Niemand hoeft het te nemen, maar we hebben zeker een verantwoordelijkheid om het te geven.”
