Steden blijven groeien, zelfs nu hitte, rook, overstromingen en stress het dagelijks leven opnieuw vormgeven. Naarmate meer mensen naar dichtbevolkte buurten verhuizen, lijkt groene ruimte steeds minder op een luxe en meer op kerninfrastructuur. Voor Voor Helmlandschapskunstenaar en oprichter van Tricoastale Scapsde toekomst van het stadsleven hangt af van hoe goed steden weer leren leven met de natuur.
“Een deel van de motivatie van mijn werk is om te geloven dat het belang van het samenvoegen van natuur en wetenschap nog nooit zo belangrijk is geweest als nu in onze stedelijke omgevingen”, zegt hij. Zijn zaak is direct. “In 2050 zal bijna 70% van de wereldbevolking in steden wonen.”
Als je deze kamers elke dag plant, bouwt of er doorheen beweegt, worden die statistieken persoonlijk.
Waarom biofiel design er nu toe doet
Helmi stelt dat stedelijke vergroening niet op het niveau van oppervlaktebewegingen kan blijven. De natuur moet werken. Hij ontwerpt groene ruimtes die er prachtig uitzien, maar ook de lucht koelen, de biodiversiteit ondersteunen en plekken creëren waar mensen kunnen ademen.
“Ik zag een belangrijke kloof in de landschapsontwerpindustrie”, zegt hij, terwijl hij projecten beschrijft die duurzaamheid claimen, terwijl ze dit als een add-on beschouwen. Zijn doel werd duidelijk: ruimtes creëren waar mensen fysiek en mentaal profijt van hebben, terwijl ze de biodiversiteit en het milieu ondersteunen, zonder de schoonheid van het ontwerp op te offeren.
Dat evenwicht geeft vorm aan zijn benadering van biofiele stedenbouw, waarin planten, bodem- en waterbeheer in de loop van de tijd als levende systemen functioneren. Voor Helmi liggen landschappen niet naast architectuur. Ze helpen een stad leefbaar te blijven.
Design als infrastructuur, niet als ornament
Helmi’s pad naar landschapsontwerp begon in een andere studio. Hij bracht 15 jaar door met modeontwerp en redactie in Londen en Milaan. “Planten en tuinen waren tijdens mijn modecarrière altijd een passie en een bron van inspiratie voor mij”, zegt hij. Die achtergrond leerde hem hoe mensen reageren op esthetiek, textuur en verhaal. Het leerde hem ook hoe hij visie moest overbrengen.
Wanneer klanten zich zorgen maken dat ecologische prestaties de schoonheid zullen verwateren, beantwoordt Helmi die angst met verhalen en specificiteit. “Wat mij in eerste instantie hielp deze indruk te overwinnen”, zegt hij, “was dat ik een visie kon uiten en een podium kon creëren voor een klant om zichzelf in zijn droomruimte voor te stellen.”
Casestudy: Soho Farmhouse Forest
Een bepalend project transformeerde een voormalige bouwplaats in een nieuw wild bos met een wellness-open plek in het midden. De ruimte is ontworpen voor Soho House en maakt gebruik van de Miyawaki-methode om de ecologische volwassenheid te versnellen en de biodiversiteit te verdiepen.
Helmi belt Herbebossingsproject voor boerderijen “meer dan belonend.” Later besprak hij het in een panel op de Soho Summit en sloot af met een zin die nog steeds als leidraad voor zijn werk geldt: “De mix van design, wetenschap en natuur bevindt zich nog in de post-nieuwe fase, maar toont een veelbelovende toekomst voor zowel mensen als biodiversiteit.”
Het punt was bewijs, geen poëzie. Onderbenut land kan een ecologische en culturele troef worden als het ontworpen is om te functioneren.
Cultuur, schoonheid en de stad van de toekomst
Helmi’s creatieve zelfvertrouwen komt voort uit heruitvinding. Al vroeg werd hij afgewezen in de tuinwereld. Door een zogenaamde mode-ervaring kon hij niet serieus worden genomen. In plaats daarvan koos hij voor momentum. “De afwijzingen waren een echt geschenk”, zegt hij.
Helmi is nu gevestigd tussen Londen en Los Angeles en houdt zich bezig met gesprekken over de volksgezondheid en brandbewuste landschappen in Zuid-Californië. “Nu we het eenjarig jubileum van de branden in Los Angeles naderen”, zegt hij, is het idee van “esthetisch aangename vuurbewuste landschappen” urgent geworden, en de ontwerpveranderingen zullen verder reiken dan Californië.
Zijn langetermijndoel is gedurfd en vreemd eenvoudig: maak de stedelijke natuur zo aantrekkelijk dat mensen deze als statussymbool gaan waarderen. “Als het mij lukt om de mentaliteit te veranderen in de richting waarin mensen het bezit van een groene ruimte net zo belangrijk vinden als dat ze een Birkin willen bezitten”, zegt Helmi, “dan is dat een enorme prestatie.”
