Ik ben een professionele boekenclubmoderator. Hier leest u hoe u uw eigen kunt runnen.

Als ik mensen vertel dat ik een baan heb bij het faciliteren van boekenclubs, is de eerste reactie bijna altijd: ‘Het is een functie?”

Jongen, is dat zo? Ik werk voor een bedrijf dat mensen zoals ik in dienst heeft: schrijvers met een PhD, een behoefte aan geld en heel weinig verkoopbare vaardigheden. De meeste van mijn boekenclubs bestaan ​​uit vrouwen tussen de 45 en 99 jaar. Ze hebben elkaar op verschillende manieren ontmoet: op de universiteit, in de inhaallijn op de scholen van hun inmiddels volwassen kinderen, via hun ex-echtgenoten. Eén ding hebben ze allemaal gemeen: ze houden van lezen en willen dat zo efficiënt mogelijk doen.

Ik ben ingehuurd om de boekenclub soepel te laten verlopen – om ervoor te zorgen dat iedereen zich gehoord en gezien voelt, net zoals moeders dat doen met hun jonge kinderen, denk ik. (Ik ben geen moeder; het dichtst dat ik ben gekomen is een slepende verzameling souvenirlepels.) Ik ben er om alle problemen glad te strijken die zich soms voordoen als niemand de leiding heeft. Er zijn persoonlijkheidsverschillen, meningsverschillen over boekkeuzes, inherente manieren om de wereld te zien, die af en toe tot een hoogtepunt kunnen komen in een boekenclub.

‘Zeg dat nog eens, Janet,’ zou ik kunnen zeggen nadat een andere vrouw haar voor de zesde keer onderbreekt. “Laat Janet spreken!” Ik zal proberen niet te schreeuwen.

“Jij leuk vinden dat?” zou een andere vrouw kunnen zeggen over een boek waar de anderen van hielden.

Ik ben er om ze eraan te herinneren dat iedereen recht heeft op zijn mening, zelfs als ze denken dat die mening verkeerd is.

Elke boekenclub heeft zijn eigen persoonlijkheid: de gevarieerde cast van personages en rituelen. Ik word betaald om te leren wat elke boekenclub wil en probeer het hen (soort van) te geven. Sommigen weten niet wat ze willen of denken dat ze weten wat ze willen, terwijl ze eigenlijk iets anders willen. Ze denken bijvoorbeeld dat ze er een willen De Bookerprijs finalist, maar vond het hinderlijk ondoorzichtig.

‘Stel dat,’ zeg ik vriendelijk, ‘we iets… lichters proberen? Maar literair! Absoluut nog steeds literair.’ (Ann Patchett werkt bijna altijd.)

Tenzij zij natuurlijk denken ze willen een strandlezing. Als dat zo is, zullen ze het lezen en verklaren: “Niet genoeg inhoud!”

“Wat dacht je van iets diepers?” zeg ik. (Ann Patchett doet het bijna altijd).

Een boekenclub is gevuld met honderd kleine paradoxen: ze willen leren, maar niet dat er voorgelezen wordt. Ze willen van het boek genieten, maar vinden het nog steeds een uitdaging.

Sommige boekenclubs openen flessen wijn en beginnen de discussie met wiens ex-man iets nieuws en vervelends heeft gedaan. (Ik ben gefascineerd.) Sommige boekenclubs nippen stoïcijns aan een glas water alsof ze op een seminarie van een graduate school zitten, wachtend tot ik begin. Sommigen bestellen pizza’s die ze van hun schoot eten en sommigen regelen uitgebreide kaasplanken waar ik rondzweef op een manier waarvan ik hoop dat het luchtig is en niet schreeuwt uitgehongerde schrijver.

“Is het Gouda?” vraag ik terloops.

Vaak zijn er ingewikkelde dynamieken in het spel waarvan ik alleen maar kan raden dat ze al lang vóór mij bestonden – soms zelfs voordat ik zelfs maar werd geboren. Soms verwerpt een vrouw de mening van een andere vrouw, dus ik vraag me meteen af ​​of ze een langdurige en geheime rivaliteit hebben. Slapen ze met elkaars echtgenoten? Slapen ze met elkaar? (Gebaseerd op hun reactie op Miranda juli “Alle vier,” Ik denk het niet.)

En hoe dan ook, het is niet mijn taak om dat te vragen. Het is mijn taak om ervoor te zorgen dat ze hier iets uit halen. Dat ze hun geld niet hebben verspild! Dat als ze beweren dat ze het boek bij aankomst niet zo leuk vonden, ze het na vertrek nog leuker vonden. Of ze waarderen tenminste wat ze niet leuk vonden.

Hier zijn enkele dingen waar mijn boekenclubs meestal niet van houden: slechte moeders. Open huwelijken. Boeken zonder duidelijk plot. En toch.

Een goede discussie kan hen van gedachten doen veranderen als ze ervoor openstaan, en goede boekenclubleden zijn dat altijd: open om van gedachten te veranderen. Als de boekenclub goed gaat, word ik eraan herinnerd waarom ik lees: omdat het ons opent voor andere manieren van leven, andere manieren van denken.

En soms lezen mijn boekenclubs een roman die zo volledig spreekt over wie ze zijn – een onduidelijke versie – dat ze zich afvragen of ze die zelf hebben geschreven.

‘Ik ook,’ zeg ik tegen hen. “Ik heb mezelf ook gezien.” En we zijn allemaal een beetje buiten adem en kijken elkaar aan alsof er iets magisch is gebeurd.

5 tips voor het opzetten van je eigen boekenclub:

• Stel de basisregels vroeg vast. Is dit een literaire boekenclub waar je de nieuwste prijswinnaars probeert te lezen? Of is dit een boekenclub die veel verschillende genres leest? Kiest een ander lid elke maand de roman? Of stem je erover en besluit je in de commissie? Hoe lang heb je vergaderd?
• Deel de scène. Zorg ervoor dat iedereen de tijd krijgt om te schitteren. Probeer ze niet te onderbreken, of als je een soort boekenclub hebt die elkaar graag onderbreekt, vertel het ze dan.
• Kom elke maand bijeen en houd u aan een vast schema. Als je elke maand zelfstandig probeert in te plannen, zal er altijd iemand “iets op die dag hebben dat hij niet mag missen” en zal hij zich heimelijk verontwaardigd voelen tegenover de rest van de leden omdat ze elkaar toch ontmoeten.
• Word niet persoonlijk. Soms ben ik zo gehecht aan een boek waar ik van hou, dat als iemand zegt dat hij het haat, ik het moeilijk vind om niet te horen: ‘Ik haat je.’
• Openhouden. Als de club een roman of genre kiest die jij nooit zou hebben gekozen, probeer dan meer te luisteren dan te praten. Je zult misschien verrast zijn.

Zilverberg is schrijver en cabaretier. Ze heeft een Ph.D. in Copnieuw activeren wtekening En literatie van USC. Haar debuutroman, “Eerste keer, lange tijd,“ is nu uit.