‘Ergens gaat de collectieve moraliteit van onze samenleving verloren. Er heerst een soort morele verwarring in onze samenleving die tot uiting komt in onze films.’
‘Filmmakers verschuilen zich achter romantiek, spookverhalen, moordmysteries en seks. Geen enkele film gaat over sociale problemen.’
FOTO: Javed Akhtar, dichter, scenarioschrijver en tekstschrijver. Foto: Met dank aan Shabana Azmi/Instagram.com
Als de waarheid wordt verteld, is het een goed leven.
Op 17 januari. dichter, scenarioschrijver en tekstschrijver Javed Akhtar was 81.
De gelegenheid bracht een reeks gedachten teweeg over de trieste staat van muziek en film in deze moeilijke tijden.
“Als je een donkere kamer binnenloopt en je weet niet waar het licht verandert, blijf je in het donker tasten. Ik zou graag willen denken dat ik weet waar de schakelaars zijn”, zegt Javed Akhtar Subhash KJha.
Javed Akhtar: ‘Vandaag concurreer ik alleen met mezelf’
Hoe kijk je terug op de 55 jaar van je carrière als scenarioschrijver en tekstschrijver?
Er zijn blauwe plekken en genoegens geweest, successen en mislukkingen… beide zijn evenzeer een integraal onderdeel van het leven. Maar over het geheel genomen is het leven vriendelijk geweest.
Zonder al te bescheiden te willen zijn, zou ik willen zeggen dat ik ongeveer 10 van die 55 jaar heb verspild.
Als ik gedisciplineerder had gewerkt, had ik veel meer gedaan. Het is een voortdurende spijt.
Ik probeer de verloren tijd in te halen. Maar ik denk niet dat ik dat kan.
Tegenwoordig concurreer ik alleen met mezelf.
Als ik naar de middelmatigheid om mij heen kijk, kan ik alleen maar depressief worden.
JaSaabje hebt poëzie toegankelijk gemaakt voor de gewone man….
Is dat niet wat poëzie zou moeten doen?
Als u uw tekst niet aan de gewone man kunt overbrengen, waarom maakt u uw kunst dan openbaar?
Sommige kunstenaars zeggen dat het hen niets kan schelen als hun kunst niet wordt begrepen.
Er zou een verschil moeten zijn tussen uw dagboek en shayari.
Wat vind je van de dalende muziekstandaard in onze films?
Het kan het beste worden uitgedrukt door wat LataJa zong mee Serie — mijn eerste film als tekstschrijver — Waar zijn we gebleven? Wat te doen in deze situatie?
Ik denk dat de liedjes deel uitmaken van het verhaal. Als het verhaal van inferieure kwaliteit is, zullen de situaties onvermijdelijk ook inferieur zijn. Deze vereisen opnieuw inferieure liedjes.
Liedjes voor papieren bloemen, Pyaasa of Baiju Bawra Dat had alleen in die films mogelijk kunnen zijn. Die liedjes konden vandaag de dag geen deel uitmaken van een film.
Er bestaat ook een soort angst onder filmmakers dat de aandachtsspanne van het publiek korter is geworden. Daarom zit er een waanzinnig tempo in het verhaal, wat ten koste gaat van de diepgang.
Als liedjes in een razend tempo worden afgespeeld, zijn woorden niet langer belangrijk. En omdat woorden niet langer als poëzie of iets dergelijks gelden, mogen tekstschrijvers overal mee wegkomen.
Ook de muziekkwaliteit staat zeer onsympathiek tegenover poëtische teksten.
De mensen die werk uit copywriters halen, zijn niet opgeleid om poëzie te begrijpen.
Vroeger begrepen componisten muziek en poëzie.
Sachin Dev Burman sprak niet vloeiend Hindi. Maar zijn gevoel voor poëzie was nog steeds onberispelijk.
Er is iets mis met de samenleving als geheel.
In ons onderwijssysteem worden de Hindoestaanse en Urdu-talen gemarginaliseerd.
We leven in een tijd van cultureel vacuüm.
Hoe houd jij het hoofd boven water?
Het heeft lang geduurd voordat ik was waar ik nu ben.
Toen mijn teksten het aanvankelijk goed deden, kreeg ik veel films aangeboden. Ik heb alle films afgewezen waarin ik het gevoel had dat ik iets moest schrijven dat ik niet wilde en niet kon.
De filmindustrie heeft de boodschap luid en duidelijk overgebracht. Als je dit schrijft, word je niet zo gekleurd.. Ik kan niet verder gaan dan mijn ingebouwde morele gevoel.
Tegenwoordig werk ik samen met een vijfde van de andere succesvolle copywriters. En ik heb er geen spijt van.
Je vraagt mij hoe ik naar goede projecten zoek. Ik denk dat dergelijke projecten mij opzoeken.
Ik geef toe dat er niet veel filmmakers en componisten zijn die ik ken. Ik kom om te doen wat ik wil..
Geen grof taalgebruik, geen grammaticaal onjuiste meters voor mij. Dichters kunnen zich vrijheden permitteren, maar dan binnen de gegeven grammaticale structuren.
Wie waren jouw idolen als tekstschrijver?
Shailendra en Sahir Ludhianvi hebben verbluffende liedjes geschreven.
Waarom zij? Majrooh Sultanpuri, Jan Nissar Akhtar, Raja Mehndi Ali Khan, Bharat Vyas, Pradeep, Kaifi Azmi, zelfs de huidige populaire Sameer’s vader Anjaan… ze hebben allemaal uitzonderlijke liedjes geschreven.
Ik heb bepaalde normen voor mezelf gesteld.
Ik geloof dat taal voor communicatie is.
Wat heeft het voor zin om een nummer te schrijven als het zichzelf niet communiceert met de luisteraars?
Mijn vader Jan Nissar Akhtar zei altijd dat het heel gemakkelijk is om moeilijke liedjes te schrijven en heel moeilijk om gemakkelijke liedjes te schrijven.
Een eenvoudige taal bezit een soort transparantie die een copywriter zich alleen kan veroorloven als hij zeker is van zijn ideeën.
Om eenvoudig te kunnen schrijven, moet u heel duidelijk zijn over uw ideeën.
Als je een donkere kamer binnenstapt en je weet niet waar het licht verandert, blijf je in het donker rondtasten.
Ik denk dat ik weet waar de contacten zijn. Dubbelzinnigheid verbiedt eenvoudige expressie. Ik schuw dubbelzinnigheid.
‘Zonder sanskar het is moeilijk om zwart van wit te onderscheiden’
Waarom schrijf je geen scenario’s meer?
Op een gegeven moment had ik het gevoel dat ik een mechanische scenarioschrijver aan het worden was. Ik had het gevoel dat ik op weg was naar middelmatigheid.
Voordat dat gebeurde, stopte ik en concentreerde me op wat mij opwond, namelijk het schrijven van poëzie.
De laatste tijd was ik enthousiast over het script voor de film van mijn zoon Lakshya.
Ik wil geen scenarioschrijven doen. Ik schrijf als ik me daarbij gegalvaniseerd voel.
Qua schrijftalent, GulzarSaab is een uitzonderlijk vaardige dialoogschrijver.
Maar ja, we hebben scenarioschrijvers nodig. Er is een gebrek aan nieuwe ideeën onder hen.
De goede scenarioschrijvers zijn zelf filmmakers: Karan Johar, Ashutosh Gowariker, Farhan Akhtar en Aditya Chopra.
Zie jij hoop onder onze hedendaagse filmmakers?
Zelfs als we al het andere verliezen, mogen we de hoop niet verliezen (lachen).
Sanjay Leela Bhansali met wie ik tot nu toe niet heb samengewerkt, Karan Johar, Ashutosh Gowariker… ze zijn buitengewoon getalenteerd.
Technisch gezien is onze film geëvolueerd. Hetzelfde kan niet gezegd worden over de inhoud. En het probleem ligt buiten de filmindustrie.
In het verleden hadden we ideale filosofieën en waarden waarop de helden en schurken van onze films waren gebaseerd. Maar zonder sanskar het is moeilijk om zwart van wit te onderscheiden.
Films behandelen niet langer sociale kwesties. Er is geen Sujata of Paigham wordt gemaakt.
Vroeger was de eigenaar van de molen de slechte man en de boer de goede. We weten niet meer wie slecht en goed is!
‘Ik ben niet pessimistisch over de toekomst’
Wat schrijf jij toe aan deze droge morele waarden in de kunst?
Ergens gaat de collectieve moraliteit van onze samenleving verloren. Er heerst een soort morele verwarring in onze samenleving, die tot uiting komt in onze films.
Filmmakers verschuilen zich achter romantiek, spookverhalen, moordmysteries en seks. Geen enkele film behandelt sociale kwesties.
Zwaden En Lakshya werd gemaakt. Ze flopten. We lijden onder een gebrek aan geschiedenis en sanskar.
Wanneer Lakshya Terwijl ik schreef, flopte ik, omdat ik het gevoel had dat de tijd niet rijp was om nu scenario’s te schrijven.
Hoe kunnen maatschappelijk relevantere films gemaakt worden als ze niet de steun van het publiek krijgen?
Maar ik ben van plan dit jaar weer scenario’s te schrijven.
Hoe willen mensen zoals jij een einde maken aan het geklets over esthetiek in de Hindi-cinema?
Ik ben niet pessimistisch over de toekomst. Ik heb het gevoel dat er dingen veranderen.
Als je de filmliedjes tussen 1985 en 1995 beluistert, waren ze van extreem slechte smaak.
Ik zou zeggen dat het nu beter gaat. Geleidelijk aan voelen mensen de behoefte om teksten en melodieën te verbeteren. Er is weerstand tegen middelmatigheid.
Het kan nog 5-6 jaar duren. Maar we gaan richting een renaissance.
Uw laatste gedachten over de kwaliteit van teksten vandaag?
Wat mis ik de meesters!
Ik mis Lata Mangeshkar. Er is geen zangeres in dit universum die woorden zo kan klinken als zij.
Zelfs als je de betekenis van een woord niet kent, weet je het door haar uitdrukking. Dat is waar een copywriter naar verlangt.
Hoofdpresentatie: Ashish Narsale/Rediff
