Regie: Anukalp Goswami
Cast: Kapil Sharma, Tridha Choudhuyy
Beoordeling: 1 ster
Het punt van een vervolg is dat je idealiter het origineel moet onthouden, of er zelfs voor moet zorgen Kis Kisko Pyaar Karoon (KKPK)— laat staan of het een hit was, dus geschikt voor deze theatrale revival.
Dit laatste is onwaarschijnlijk. Het zou de filmcarrière van de toenmalige debuterende hoofdrolspeler, nog steeds India’s beste tv-stand-upcomedian Kapil Sharma, hebben opgeleverd.
Het is precies een decennium geleden.
Vanuit mijn herinnering aan de film (dat is de recensie) was Abbas-Mustan’s KKPK – sekskomedie over een smerige rijke man met drie smerige huisvrouwen – een half behoorlijk schuldige lach, wat een thuiskomst op zijn best, als je voorbij de waardeloze kartonnen esthetiek kon komen.
Mijn enige visuele herinnering aan de film zijn de drie vrouwen die tegelijkertijd vanaf hun aparte balkons dezelfde held uitzwaaien.
Er is ook zo’n opname in dit tweede deel, geproduceerd door Abbas-Mustan, in plaats van dat het blockbusterduo uit de jaren 90 het deze keer regisseert.
En die, geloof ik, voortkwam uit de schrijver-regisseur Anukalp Goswami een idee te hebben bedacht om een franchise omheen te bouwen. Dit is wat iedereen, van Kapil, cast en crew, enthousiast heeft gemaakt om weer de vloer op te gaan.
Wat is het grote idee?
Dat er een hindoeïstische jongen (Kapil) verliefd is op een moslimmeisje. Geen van beide families keurt hun huwelijk goed. Ze zouden waarschijnlijk kunnen ontsnappen.
Maar de hindoeïstische jongen bekeert zich tot de islam, wat goed genoeg is voor hem om met zijn moslimvriendin te trouwen, die nog steeds een weggelopen bruid is. Waarom?
Ze dacht dat ze met iemand anders ging trouwen. De vader (Vipin Sharma) wilde haar verrassen op de bruiloft. Wat?
De familie van de held slaat hem op zijn hoofd en trouwt hem diezelfde avond uit aan een hindoemeisje. Dezelfde jongen, uit Bhopal, ontmoet op een kerkelijk huwelijk een christelijk meisje en trouwt ook met haar omdat haar bruidegom is weggelopen.
Dus nu hebben we de gekke hoofdrolspeler Mohan met twee aliassen, Mehmood en Michael, die schakelt tussen drie performatieve islamitische, christelijke en hindoeïstische huishoudens, in plaats van zich zelfs maar één keer af te vragen waar zijn echte vriendin is gebleven!
Waarom vermaakt hij drie stomme behenji’s in de bikinistaat van Goa, danst hij met Honey Singh en gaat hij tegelijkertijd met hen op huwelijksreis?
Denk je misschien dat ik de hele plot van de film weggeef? Nee. Dit alles gebeurt, als opzet, binnen de eerste 20-40 minuten van 140!
Hoe vermaak je dit Kis Kisko Pyaar Karoon 2vanaf hier – Kaiko?
Nou, het is niet zo moeilijk om de logica te verpesten, verdomd idee als er een Govinda-achtige stille held uit de jaren 90, begin 2000 bestaat die zichzelf bewondert met onstuimige maniertjes, slimme oneliners en pittige comebacks.
Via Instagram-scrolls voel ik bijvoorbeeld een zekere heropleving van zelfs de Priyadarshan-komedie, Garam Masala (2005), over Akshay Kumar die tussen drie stewardessen draait!
KKPK 2 is op dezelfde manier gecentreerd rond Kapil Sharma, waarbij Navjyot Singh Sidhu, zijn lachende maatje van The Great Indian Kapil Show, een eigenzinnige voice-over biedt.
De staatsbar Wind and Waves in Bhopal is omgedoopt tot Kap’s Café. Gelukkig zijn de totaal inwisselbare leading ladies in de film geen travestieten.
Een paar problemen: Kapil Voelt zich behoorlijk krap als de meidenmagneetheld voor zo’n gekke komedie. Er zijn betere grappen in een gemiddelde aflevering van zijn sketch-comedyshow.
Ja, er zijn een paar mooie preken over ‘sarv dharma sambhaav’ (gelijk respect voor alle religies). Maar het staat in de Indiase grondwet. Lees het liever daar. Iedereen zou de grondwet moeten lezen!
