Zeer recentelijk hebben wij een debat zien ontstaan Maharashtra over de Hindi-Marathi-taal. Het begon allemaal toen de deelstaatregering besloot Hindi verplicht te stellen voor leerlingen van klasse I op middelbare scholen in Marathi en Engels. Dit leidde tot een gesprek waarin veel Bollywood-beroemdheden hun mening en inzichten deelden. Dagen later, nu Suniel Shetty hebben ook hun mening gegeven over het taalaanbod en enkele uitgesproken meningen gedeeld. In een video gedeeld door ANI zei Suniel: “Ik ben hier vandaan verhuisd toen ik heel jong was, niet om iets anders te zijn en niet om iemand anders te zijn”, zei hij, en legde uit dat zijn verhuizing werd ingegeven door kansen en niet door een verlangen om zijn identiteit opnieuw uit te vinden. Ondanks dat hij zijn carrière in Mumbai opbouwde, bleef zijn gevoel van eigenwaarde, zei hij, onveranderd.
De blijvende band met zijn geboorteplaats blijft hem vormen. “Er zit Mangaluru in alles wat ik doe”, merkte Shetty op, wijzend op hoe diep zijn afkomst zijn waarden, kijk en werk beïnvloedt. Geografie, zo meent hij, kan de omstandigheden veranderen, maar vervangt niet wie je bent.In antwoord op de veelgestelde vragen die hij over Marathi ontvangt, betwistte Shetty het idee van opgelegde taalkundige verwachtingen. “Als iemand zegt: hoe zit het met Marathi? Ik zeg: hoe zit het met Marathi?” merkte hij op, terwijl hij zich afvroeg waarom taal vaak wordt voorgesteld als een verplicht kenmerk van ergens bij horen. Hij was ondubbelzinnig over het verzet tegen de macht. ‘Nee, je moet Marathi spreken. Ik zei: dat hoeft niet. Ik zal het doen wanneer ik dat wil. Laat mij de taal niet spreken.”Tegelijkertijd benadrukte Shetty dat zijn standpunt niet voortkomt uit minachting. Hij erkende Mumbai als zijn karmabhoomi en legde uit waarom hij het leren van Marathi nog steeds waardeert. “Als het mijn karmabhoomi is, als ik de taal leer, zal ik veel mensen tevreden houden”, zei hij, terwijl hij de taal omschreef als een middel om verbinding te maken in plaats van naleving.Hij sloot af met een opmerking die zowel vertrouwen als trots weerspiegelde. “Ik spreek beter Marathi dan waarschijnlijk de meeste Maharashtrian-kinderen vandaag de dag in Mumbai”, voegde hij eraan toe, waarmee hij suggereerde dat leren dat gedreven wordt door de wil vaak tot een dieper begrip leidt dan leren dat gedreven wordt door dwang.
