Door Joshua Tyler
| Uitgegeven
De Netflix-serie Een man van binnen is terug voor een tweede seizoen op de streamingdienst en bevat een speciale Thanksgiving-aflevering. In die aflevering brengt een van de gasten een lasagne mee, die verpest blijkt te zijn als de folie van de bovenkant wordt verwijderd, en Charles Nieuwendyk van Ted Danson onthult dat het een lasagne is geworden. Lasagne batterij.
Het idee dat een lasagne in een batterij verandert, lijkt misschien iets dat een komisch effect heeft, maar Nieuwendyk verzekert zijn gasten dat dit echt kan gebeuren. Hij heeft gelijk, en het zou ook kunnen gebeuren bij je volgende lasagne.
De “lasagnebatterij” is geen keukenmythe of een te gaar meme; het is een echt elektrochemisch fenomeen waarbij gelaagd voedsel een meetbare elektrische lading kan produceren. De wetenschap erachter is verrassend eenvoudig.
De wetenschap achter lasagnebatterijen
Elektriciteit bestaat uit elektronen die van het ene materiaal naar het andere gaan. Een batterij, welke batterij dan ook, is opgebouwd uit drie ingrediënten: twee verschillende metalen en wat zuur of zout daartussen waardoor ionen kunnen bewegen.
Een standaard Duracell doet dit met mangaandioxide en zink. Een lasagne doet het met tomatensaus, vlees en de aluminium pan waar je vergeten bent hem uit te halen. Hetzelfde principe, andere sfeer.
De tomatensaus is scherp en zit vol citroenzuur, waardoor het een perfecte elektrolyt is. De kaas en het vlees doen niet veel elektriciteit, maar ze zijn uitstekende afscheiders, lagen die metalen uit elkaar houden en ionen doorlaten.
Dan voeg je de juiste krachtspelers toe: metalen keukengerei, folie of de aluminium bakplaat. Als je roestvrij staal in contact brengt met aluminium met iets zuurs ertussen, heb je per ongeluk een galvanische cel gebouwd.
Lasagnebatterijen wekken feitelijk elektriciteit op
Mensen ontdekken een “lasagnebatterij” vaak op de harde manier: je laat de restjes achter in een aluminium bakje, bedekt ze met folie, steekt er een metalen lepel of twee in en loopt weg. Uren later begint de folie te groeien, roest het bakje of krijgt je vork vreemde zwarte vlekken.
Het is geen keukenslijtage, het is elektrochemie. De metalen lossen langzaam op omdat er elektronen tussen stromen. Terwijl u slaapt, genereert uw diner elektriciteit.
De elektriciteit die wordt opgewekt door een lasagnebatterij is niet voldoende spanning om uw telefoon van stroom te voorzien. Maar dat is genoeg om corrosie te veroorzaken, gereedschap kapot te maken en in extreme gevallen een bak achter te laten die eruitziet alsof iemand hem met een steekvlam heeft aangevallen.
Hoe meer contactpunten u creëert, hoe actueler u wordt. Meer gelaagdheid? Meer oppervlakte? Meer zuur? Gefeliciteerd, Tony Stark, je hebt ’s werelds coolste boogreactor gebouwd.
Kun je een lasagnebatterij eten?
Lasagnebatterijen zien er vreselijk uit, maar ze zijn niet giftig. Je kunt die lasagne nog steeds eten als je wilt, maar ik zou het niet aanraden.
Een lasagne waarvan de batterij leeg is, kan metaalachtig smaken en is niet ideaal voor consumptie. Sommige mensen schrapen de aangetaste laag af en eten de rest op, wat het smaakprobleem oplost als je niet bereid bent om helemaal opnieuw een nieuwe lasagne te maken.
Voedselbatterijen zijn niet nieuw
Voedsel als batterij is niet nieuw. Schoolkinderen stoppen sinds het begin van de wetenschapsbeurs elektroden in aardappelen. Maar lasagne brengt iets speciaals op het feest: meerdere lagen, vocht en een natuurlijk elektrolyt ingebouwd.
Bedek zuur voedsel in folie in aluminium pannen, of laat ongelijksoortige metalen iets zouts of zuurs aanraken, en je hebt een kleine krachtpatser gebouwd, of je dat nu leuk vindt of niet. Het is het lasagnebeslag.
