De film gebruikt het romcom-template, maar hindert zichzelf door een druk tempo, flinterdunne conflicten en een vrijwel afwezig gevoel voor humor, merkt Deepa Gahlot op.
Belangrijkste punten
- Gekke mensen zien mijgeregisseerd door Ravi Udyawar, had een romcom kunnen zijn; in plaats daarvan wordt het opgezadeld met de saaiste personages in een saai verhaal.
- Siddhant Chaturvedi blijft hangen in de rol van het al te kalme karakter, en Mrunal Thakur probeert met die vreselijke bril op zijn gezicht de boel steeds op te fleuren.
- Betere muziek had een pluspunt kunnen zijn.
flauw plot
Hij heeft een spraakgebrek, waarnaar in de titel wordt verwezen Gekke mensen zien mij. Ze is belast met genoeg complexen om een kleine boot tot zinken te brengen. De film, geregisseerd door Ravi Udyawar, had een romcom kunnen zijn; in plaats daarvan wordt het opgezadeld met de saaiste personages in een saai verhaal.
Shashank Sharma (Siddhant Chaturvedi), heeft een zakelijke baan bij een marketingbedrijf dat wasmachines verkoopt; hij is gezond genoeg om in een mooi appartement te wonen en in een mooie auto te rijden, maar het is niet verstandig om een logopedist te raadplegen. Omdat hij vanwege het probleem geen zelfvertrouwen heeft, vermijdt hij spreken in het openbaar en verzint hij bizarre excuses om kantoorvergaderingen over te slaan.
Roshni (Mrunal Thakur) draagt een enorme, niet-flatterende bril die ze niet nodig heeft omdat ze zichzelf onaantrekkelijk vindt. Daarom is haar laatste relatie verbroken. Ze werkt als contentmaker in de mode-industrie, waar haar monsterbaas (Acint Kaur) op schoonheid hamert.
Ze woont in een enorme bungalow met een tuin – daar is een fortuin aan onroerend goed – met haar grootmoeder, ouders en broer, die niets anders te doen hebben dan praten over haar single zijn. Net als de man (Shashank) die ze gaat ontmoeten, heeft ook zij niet het gevoel om therapie te zoeken.
Ze krijgt echter feministische ruzies met haar zus (Sandeepa Dhar), een onnodig volgzame vrouw, en haar door schoonheid geobsedeerde baas.
Uit elkaar gaan om de meest alledaagse redenen
Dus twee minimaal beschadigde mensen gedragen zich alsof ze aan een terminale ziekte lijden. Ze ontmoeten elkaar in een gearrangeerd huwelijk. Hij is meteen verliefd, ze wijst hem af. Hij achtervolgt haar dagenlang en eist te weten waarom ze hard to get speelt.
Uiteindelijk krijgen ze een serieuze relatie, maar ze blijven om de meest alledaagse redenen ruzie maken, waardoor de film meer dan 137 minuten duurt.
Wat interessanter is dan de sombere dualiteit, is de manier waarop Mumbai wordt gepresenteerd, met zijn hoogbouw, weelderige werkplekken, chique cafés en schone metro’s. Als er armoede of ellende is, wordt dat gezien vanaf de top.
De twee gaan op vakantie naar de heuvels van Kumaon (ouders zijn vooruitstrevend!) gewoon voor een andere omgeving. Want waarom niet?
Mrunal en Siddhant zijn te saai
Er schuilt een zekere charme in een romance tussen twee gewone mensen die hun gewone leven leiden (de titel komt van een lied uit de film uit 1977 Gharonda over twee mensen uit de middenklasse die op zoek zijn naar een huis om zich te vestigen), maar daar moet toch wel een beetje van zijn deewangi (waanzin) beloofd in de titel.
De film gebruikt het romcom-sjabloon, maar belemmert zichzelf door een gehaast tempo, flinterdunne conflicten en een vrijwel afwezig gevoel voor humor. Betere muziek had ook een pluspunt kunnen zijn.
Siddhant Chaturvedi zit vast in de rol van het overdreven kalme personage en Mrunal Thakur probeert de hele tijd met die vreselijke bril op haar gezicht (ze wordt gezien terwijl ze ermee slaapt) de boel op te fleuren, maar het is een zware taak.
Gekke mensen zien mij Beoordeling Rediff-beoordeling: 
