Er zijn weinig grotere muzen dan je eigen jeugd. De afgelopen maanden heeft dit idee visuele vorm gekregen op de catwalks, met merken van Chanel tot Acne Studio’s toont kinderlijke schetsen, vaak ‘naïef ontwerp’ genoemd. De esthetiek geeft de voorkeur aan opzettelijke ruwheid en gebreken in plaats van een steriele, gepolijste glans.
Boekomslagen zijn het nieuwste medium om deze trend te omarmen. Krabbels, krabbels, kleurpotloden en stickers – ontwikkelaar Lisa Frank en anime-tekenfilms – verschijnen nu op prominente moderne fictie-covers van Gen Z. Hoe kinderachtiger en ongeraffineerder, hoe beter.
De covers die vaak bij door vrouwen geschreven literaire fictie horen, duiden op een bijzonder emotioneel register van naïeve, plakkerige chaos die de jeugd belooft. De beeldtaal doet denken aan een eenvoudiger tijd: een erkenning van een verloren onschuld. Voor millennials en Gen Z-lezers die verzamelobjecten als Labubus, vriendschapsarmbanden en vlinderhaar aanbidden, is het niet meer dan normaal dat de art direction dit voorbeeld volgt, soms met een ironische twist. Vaak verhult de speelsheid van het ontwerp het ongemak van de hoofdpersoon.
De trend van boekomslagen, doordrenkt van nostalgie naar de kindertijd, belooft fictie die worstelt met de problemen van de volwassenheid in een tijd van onzekerheid. IN haar onderstapel, Cultuurcriticus en romanschrijver Natasha Stagg gaf commentaar op de trend en merkte op: “Omgekeerde zoekopdrachten naar afbeeldingen op deze afbeeldingen tonen boeken over voorschools onderwijs, het omgaan met angst of migraine, of het leren van een kind om als artistieke ouder buiten de lijntjes te kleuren.” De trending cover van het boek suggereert een collectieve angst voor volwassenheid, geaccentueerd door een culturele fixatie op ‘meisjesjaren’ die de afgelopen jaren een golf van online denkstukken heeft aangewakkerd.
Het is dan ook passend dat de esthetiek is overgenomen door Gen Z-fictieschrijvers als Honor Levy, wiens paperbackeditie van “Mijn eerste boek” inclusief meisjesachtige hartstickers op een felroze achtergrond. De Y2K-esthetiek doet denken aan het dagboek van een jong meisje. Ondertussen de roman uit 2025 “Ongeschikt” van Ariana Harwicz, over een moeder die haar kinderen verliest in een voogdijstrijd, gebruikt grillige krijtkrabbels op de omslag. In de herfst, McSweeney’s kwartaalzorg zat in een map met een waterwonderland in Lisa Frank-stijl op de omslag. Deze maand publiceerde Cazzie David een boek met essays over de vroege volwassenheid met de titel “Wanen: van grootsheid, van romantiek, van proces” met een verpakking die lijkt op een kinderverjaardagstaart.
(New Directions Publishing, Penguin-boeken)
Auteur en cultuurcriticus Drew Zeiba merkte de trend op in juni 2025 Substapel na. “Ik vraag me af of het een vermoeidheid vertegenwoordigt met trends uit het verleden of met hedendaagse trends op het gebied van boekontwerp“, schrijft Zeiba via e-mail. “Een stap weg van het gelaagde, het mollige, het schone – naar iets met meer illusie van of toespeling op een identiteit.”
“Niet voor niets ga ik ervan uit dat kleurboeken voor volwassenen beter verkopen dan literaire fictie”, zegt Zeiba. “Het valt mij op dat de tekening met krijt of stift nogal voorlopig is; er zit geen definitieve vorm aan.”
In januari, romanschrijver en Voor altijd tijdschrift mede-oprichter Madeline Cash publiceerde haar langverwachte debuutroman ‘Lost Lambs’. Het verhaal volgt een gezin dat uiteenvalt te midden van open huwelijken, samenzwering en emotionele onrust. De omslag, ontworpen door Na Song, is voorzien van hangende tekst in blauw krijt en een kleine illustratie van een meisje.
De omslag werd sterk gekenmerkt door van Henry Darger Viviaanse meisjes. “Ik was gehecht aan dit schilderij van Henry Darger toen ik het boek aan het schrijven was. Ik had het gevoel dat het een heel nauwkeurige visuele weergave was van kleine meisjes die wegrennen voor totale chaos”, zegt Cash.
“Het kinderachtige krabbelende handschrift is ook een afleidingsmanoeuvre voor enkele van de serieuzere en sinistere thema’s in het boek”, zegt Cash.
(St. Martin’s Publishing Group, Farrar, Straus & Giroux)
“Na het lezen van Cash’s word ik getroffen door het feit dat de kinderen in het boek – en kinderen staan centraal in het boek – echt inzichtelijk en transformerend zijn, en dat ‘verloren lammeren’ in de tekst feitelijk verwijst naar een bepaalde groep volwassenen”, voegt Zeiba toe.
Een soortgelijke artistieke logica ligt ten grondslag aan de roman van Sophie Kemp uit 2025: “De logica van het paradijs“, dat de aandacht trok vanwege de verontrustende omslag. De boekomslag is een bestaand schilderij van een kunstenaar uit Brooklyn Naruki Kukitageselecteerd door ervaren art director Martha Kennedy met de inbreng van Kemp. Kennedy was ‘Virtual Temptation in Eden’ tegengekomen in een wekelijkse kunstnieuwsbrief genaamd ‘Dat is geweldig.” De afbeelding doet denken aan een kinderkleurboek met donkerdere ondertonen, waarbij verschillende cartoon- en tekenstijlen worden gecombineerd om Adam en Eva in het paradijs weer te geven. Achter hen schuilt een cartoonslang.
Het ontwerp weerspiegelt het gedenkwaardige proza. “Deze roman liet een van de origineelste stemmen horen die ik ooit heb gelezen. Ik zou het omschrijven als een psychoseksuele koortsdroom”, zegt Kennedy. “Ik herinner me dat de redacteur het ‘de eerste echte Gen Z-roman’ noemde.”
Kemp herinnert zich dat hij een lange e-mail heeft gestuurd over de inspiratie voor de boekomslag. “Ik wil iets supermaximaals. Ik wil dat het een reeds bestaand beeld is. En ik wil iets doen dat schokkend of gek is”, zegt Kemp. Kennedy presenteerde Kukita’s schilderij en het was liefde op het eerste gezicht voor Kemp.
(New Directions Publishing, Simon & Schuster)
“Kukita’s combinatie van fijn vervaardigde schilderkunstige portretten en platte grafische anime (vaak in een zeer intense seksuele combinatie) leek perfect te passen bij de toon van deze roman”, zegt Martha Kennedy, art director bij Simon & Schuster.
Voer vervolgens het Comic Sans-lettertype in – een perfect vleugje ironie. “Laten we een lettertype gebruiken dat een beetje verkeerd aanvoelt”, herinnert Kemp zich het voorschrijven. “Ik gebruikte Comic Sans voor het eerst in mijn 35-jarige carrière voor de rest van het type. Ik vond het op zichzelf een raar hoogtepunt”, legt Kennedy uit via e-mail.
Kemp ziet een thematische afstemming tussen haar en de boekontwerpen van Cash. “De boeken van mij en Madeline gaan over naïeve vrouwelijke karakters”, zegt Kemp. “Voor de hoofdpersoon van mijn roman, een extreem naïeve jonge vrouw, is het heel logisch dat de boekomslag past bij de toon die ik heb gecreëerd.”
Terwijl ze in de marketing werkte, herinnert Cash zich een andere trend in boekomslagen die ze de ‘boekenblob’ noemt. De klodder was aards en spatte jarenlang op bestseller-covers. “Met elke vorm van virale esthetiek: een van deze boeken deed het goed, dus hebben ze elke omslag ontworpen om deze na te bootsen, omdat mensen erdoor aangetrokken werden”, zegt Cash. “Het lijkt erop dat alle inhoud hetzelfde en alomtegenwoordig was. Dat is een slechte dienst voor veel van die boeken.”
“Ik wilde echt dat het opviel”, zegt Cash over zijn eigen cover.
Connors is een schrijver die in Los Angeles woont. Zij organiseert het literaire leesevenement Onbetrouwbare vertellers elke maand bij Nico’s Wines in Atwater Village.
