In wat grotendeels saai is geweest Zaterdagavond live seizoen (wankele geschreven schetsen, te veel vertrouwen op gastoptredens en een aanzienlijk rookie-contingent dat moeite heeft gehad om zijn plaats te vinden en op te gaan in meer gevestigde spelers, om maar een paar problemen te noemen), Melissa McCarthyDe zesde keer dat ik de eerbiedwaardige late-night show presenteerde, was een absoluut hoogtepunt van seizoen 51.
De stand-upactrice nam de leiding over Studio 8H over met een cast van gekke personages die de basisprincipes tot komisch goud verheven – een brood en boter SNL recept waar het door Lorne Michaels beheerde zwaargewicht er goed aan zou doen om naar terug te keren. Alsof de tweevoudig Oscar-genomineerde artiest zichzelf tegenover wie dan ook moest bewijzen, ondersteunde haar optreden waarom ze daar tussen staat een van de meest prominente hosts in de geschiedenis van de show.
Na één solide koud open met een absoluut snijdende Colin Jost (terwijl hij zijn rol als flamboyante, pestende Fox News-presentator en minister van Oorlog/Defensie Pete Hegseth herhaalde), betrad McCarthy het podium voor zijn openingsmonoloog. Een van de zwakkere delen van de nacht, de Alleen moord in het gebouw alum koos voor een showcase van praktische grappen, fysieke komedie en veel repertoirespelers, wat leidde tot een gemengde start die de magische vakantievibes van New York City vierde.
Maar vanaf dat moment was de show een masterclass in komische timing, scherp schrijven en uitstekend tempo. Het is moeilijk om een opvallende sketch van de avond te kiezen, maar “UPS Delivery Driver” lijkt te versmelten wat McCarthy zo’n onuitwisbaar, betrouwbaar en lachwekkend talent maakt met SNL’s beste instincten: schetsen over ogenschijnlijk gewone mensen die zo onbeschaamd zijn dat het even verontrustend als waanzinnig grappig is.
In de zes minuten durende sketch wordt McCarthy’s Donna bijeengeroepen door HR-managers Carol (Ashley Padilla) en Ed (Mikey Day) om een klacht van een klant te bespreken die voortkomt uit een reeks Ring-cameravideo’s, waarin te zien is dat Donna steeds cartoonachtigere vandalisme pleegt vanwege een persoonlijke wrok die ze koestert nadat ze in hun voortuin is gestruikeld. Wanneer ze wordt geconfronteerd met het bewijsmateriaal – het grillig openscheuren van pakjes, het weggooien van afval, het sturen van een levende vleermuis door het open raam – doet Donna alsof ze flauwvalt terwijl ze ook haar stoel de deur uit duwt.
‘Als je flauwvalt, hoe kun je dat dan doen, Donna?’ ‘ zegt Ed op geërgerde monotoon. Er is veel voor nodig om de dag te doorbreken, maar deze sketch biedt volop kansen, waarbij het oude castlid hier en daar de hele tijd verstikt lacht.
Maar het opvallende moment komt wanneer Donna, nadat ze heeft gezegd dat ze ‘verder is gegaan’, wordt geconfronteerd met een nieuwe video waarin ze aan het plassen is op de veranda van een klant. Wanneer Donna een officiële politieverklaring van de klant krijgt over haar indiscretie, veegt Donna snel het papier naar beneden en doet alsof ze weer flauwvalt, wat Carol en Ed ertoe aanzet haar naam op verschillende tonen van ergernis te herhalen terwijl laatstgenoemde het papier uit Donna’s opeengeklemde kaken scheurt.
‘Dus dat is het, toch? Dat is het voor mij. Wil je mij ontslaan nadat ik dit bedrijf de beste zeventien dagen van mijn leven heb gegeven?’ zegt Donna en vraagt waar ze thuishoort als ze niet in een UPS-truck zit. Met een laatste clou eindigt de schets met een korte advertentie voor de USPS, die vakantiechauffeurs nodig heeft.
Een ander hoogtepunt is ‘Free Sample’, met McCarthy als een eenzame vrouw die een werknemer die haar een monster geitenkaas uit de supermarkt aanbiedt jammerlijk verkeerd interpreteert als een grootse romance. De sketch biedt een van de eerste grote kansen voor nieuwe speler Jeremy Culhane om te schitteren, aangezien hij een goed ritme vindt als een onhandige, lage werknemer die zich aan het einde van de sketch hulpeloos aangetrokken voelt tot McCarthy’s onaangename klant.
Gezien de inherente beperkingen en uitdagingen van een live format, SNL’s MVP’s waren op betrouwbare wijze een deel van het vooraf opgenomen materiaal. Vanavond was daarop geen uitzondering, met het onrustige “A Helping Hand”. Een toneelstuk over reclamespots met zoete kerstthema’s. De sketch begint met een oudere McCarthy die worstelt om de sneeuw uit zijn voortuin te scheppen. Wanneer een buurkind haar door het raam ziet, komt hij tussenbeide om te helpen, zich niet bewust van wat deze alliantie binnenkort zal brengen. Kort daarna ontdekt ze dat een misdadiger (Marcello Hernandez) de sneeuwpop van het kind heeft omvergeworpen, en in plaats van hem opnieuw op te bouwen, is haar vredesaanbod om de aanvaller vast te binden, te blinddoeken en uit te trekken, en hem op het gazon van het kind achter te laten, samen met een tiental sneeuwballen die hij naar zijn maag kan gooien (geschilderd met een roos). Vanaf dat moment escaleert het pas wanneer McCarthy de jongen een pistool aanbiedt nadat hij is bekogeld met sneeuwballen en hoeren wanneer hij wordt afgewezen door een vrouwelijke klasgenoot. Een waar twist-einde, waarin het kind haar helpt weg te komen met de moord op haar moeder, benadrukt de boodschap: “Vriendelijkheid, geef het door.”
Andere opmerkelijke momenten: een sketch met Bowen Yang en McCarthy als een gek stel in Yonkerswiens excentrieke kerstdecor lang niet zo fascinerend is als hun seksuele dynamiek, en ook standaard bolwerkschets voor een etentjewat geeft Andreas Dismukes veel ruimte om te spelen als een al te enthousiaste en melodramatische presentator die dreigt weg te rennen en benzine slurpt als zijn vrienden niet mee willen doen aan een wekelijkse hang.
“Weekend Update” bood zijn traditionele tarief met behoorlijk stevige grappen. Een hoogtepunt was de grap van Jost over het feit dat president Donald Trump de “prestigieuze voetbalvredesprijs zou ontvangen… en daarom toont de trofee de knoestige handen van Trump die de aarde naar de hel slepen.” Een ander ging over de belofte van Trump om zijn MRI-resultaten van oktober vrij te geven: “Hij heeft gewoon wat meer tijd nodig om ‘geniaal’ na het woord ‘beroerte’ te schrijven.”
Nadat nieuw castlid Veronika Slowikowska en tweedejaars Jane Wickline samenwerkten voor een Een soort digitale kaart “Cyber Monday”.met een techno-hyperpop-achtig anthem in de stijl van Charli XCX keerde het duo vanavond terug, waarbij McCarthy de gelederen kwam versterken. De muziekvideo ‘Cousin Planet’ – over hereniging met zowel geliefde als vreemde neven en nichten midden in de vakantie – riep nostalgie uit de jaren 2000 op met WordArt-graphics, gepixelde buitenaardse wezens en duidelijk Gen Z-absurdistische humor.
En last but not least was er een muzikale gast Dijonopeningsoptreden. Met nummers “HIGHER!” en “Nog een baby!” de singer-songwriter betrad het felbegeerde podium met vertrouwen en gemak. Met hypnotiserende alternatieve/neo-soulnummers bereikte de drukke Grammy-genomineerde indieartiest, die voor enkele van de grootste namen in de muziek heeft geproduceerd, een hoogtepunt in zijn carrière nadat hij gestaag doorbrak na ruim tien jaar in de industrie.
