Door Robert Scucci
| Bijgewerkt
Hier is wat advies voor iedereen die altijd op zoek is naar iets anders om te zien. Toen de uitgebrande gitaartechnicus Zippy (gespeeld door Bill Hader) in de muzikale mockumentary-satire uit 2016 Popstar: Stop nooit, stop nooit vermeldt terloops dat hij ervan houdt om vanwege de drukte in een medisch veroorzaakte bijna-doodervaring terecht te komen, en haalt de jaren negentig aan Flatliners als zijn inspiratiebron is het geen open uitnodiging om de film op te zoeken en daadwerkelijk te bekijken. Dat heb ik gedaan en ik heb er spijt van.
Mijn nieuwsgierigheid kreeg de overhand door een enkele wegwerpgrap die me harder aan het lachen maakte dan ik wilde toegeven, waardoor ik uiteindelijk op zoek ging naar Flatliners. Op papier vinkt het voor mij veel vakjes aan. Het is een sci-fi psychologische horrorthriller opgebouwd rond een dik concept, en is gestapeld met een grotendeels betrouwbare selectie van talent, waaronder Kiefer Sutherland, Julia RobertsKevin Bacon, William Baldwin en Oliver Platt. Dit had op zijn minst een solide B-film moeten zijn, maar zelfs op dat niveau voldoet hij niet.
Geneeskundestudenten spelen God met elkaar
Op papier, Flatliners heeft een goed concept, maar de uitvoering is alles behalve wenselijk. We maken kennis met Nelson Wright (Kiefer Sutherland), een geneeskundestudent die geobsedeerd is door het ervaren van de dood, omdat hij gelooft dat een glimp van het hiernamaals antwoorden zal bieden op de grootste filosofische vragen van het leven. Bij hem zijn medestudenten, waaronder Rachel Manus (Julia Roberts), de uitgesproken atheïst David Labraccio (Kevin Bacon), de rokkenjager Joe Hurley (William Baldwin) en de zelfingenomen lafaard en onofficiële schrijver Randy Steckle (Oliver Platt).
Het doel van Nelsons toneelstuk i Flatliners is eenvoudig. Hij overtuigt zijn klasgenoten om hem tot een medisch geïnduceerde dood te dwingen en hem op het laatst mogelijke moment weer tot leven te wekken, zodat hij kan terugkeren en zijn bevindingen kan rapporteren. Het eerste experiment is technisch succesvol, maar Nelson wordt voorgoed veranderd door de ervaring en zal onmiddellijk weer ten onder gaan als hij de kans krijgt. Joe gaat zelfs nog verder als hij vrijwilligerswerk doet, de klok langer laat lopen dan zelfs maar enigszins verantwoordelijk is, en komt terug met verontrustende onthullingen.
De spanningen in de groep lopen op wanneer Nelson en Joe zich grillig gaan gedragen, maar David, de plaatselijke atheïst, houdt vol dat er een logische verklaring moet zijn voor wat ze zien. Uiteraard komt David op het volgende niveau en ervaart soortgelijke visioenen, kort daarna gevolgd door Rachel, die haar eigen verontrustende ervaring heeft.
De groep gaat er uiteindelijk van uit dat ze worden achtervolgd door fysieke manifestaties van hun zonden uit het verleden, en besluit uit te zoeken hoe ze voor hun fouten kunnen boeten. De ongelukkige realiteit in Flatliners is dat de enige manier voorwaarts is om opnieuw ten onder te gaan, voor steeds langere perioden, om vrede te sluiten met zichzelf en de steeds vijandiger wordende geesten die hen volgen.
Pas op voor de Blue Light Special
Flashbacks en crossover-sequenties in Flatliners zien eruit als beeldmateriaal vol blauwe en rode lichten, terwijl medische studenten god spelen met een geïmproviseerde doodsmachine, meedogenloos op zoek gaan naar een glimp van het hiernamaals en later met de gevolgen omgaan. Deze gevolgen omvatten onder meer lichaamloze kinderen die Kiefer Sutherland slaan met een hockeystick, naast andere, even belachelijke ontmoetingen. Niemand bezit meubels. En deze uiterst onverantwoordelijke medische experimenten vinden plaats in een vervallen vleugel van de universiteit die voortdurend op het punt staat alle betrokkenen onder water te zetten of te elektrocuteren.
Kijk, ik wil ook bewijs van een hiernamaals, maar er zijn betere manieren om dat te doen, dat is alles wat ik zeg. Je kunt waarschijnlijk vergelijkbare resultaten behalen door twee Ghost-energiedrankjes rug tegen rug te kloppen en op een Tilt-A-Whirl te springen. Natuurlijk leg je nog steeds je leven in de handen van een carnie, maar daarna kun je tenminste een trechtertaart pakken en er een einde aan maken.
Ondanks zijn cast en concept, Flatliners uiteindelijk plat om redenen die mij nog steeds verbijsteren. Voor een film met een gerapporteerd productiebudget van $ 26 miljoen heb ik echt geen idee waar dat geld naartoe is gegaan, omdat de film nooit op een manier op het scherm verschijnt die de kosten rechtvaardigt. Ik heb een LED-strip en een telefoon vol ermee Instagram filters die dezelfde wankele, blauw doordrenkte ervaring vanuit mijn woonkamer konden nabootsen zonder te zweten. Niets van dit alles heeft zin.
Als je nog steeds geïntrigeerd bent door Zippy’s enthousiasme voor FlatlinersDe film is momenteel op aanvraag verkrijgbaar via YouTube, AppleTV+, Prime-videoEn Fandango thuis.
