Hilary Duff is weer een popster. Dat wil zeggen, als een popster ooit echt ophoudt een popster te zijn.
Meer dan tien jaar sinds haar laatste plaat, de jaren 2015 “Adem in. Adem uit.” — Duff is terug met ‘Luck… or Something’, een geestige en sprankelende set van elf popsongs die de jaren sinds haar tienersterrendom beschrijft. Het brengt existentiële vragen, beklijvende wat-als-vragen, zelfspot en een gezonde dosis griezeligheid en nostalgie.
Duff was ooit een lieveling van Disney Channel en vooral bekend door het spelen van de soms illustere middelbare scholier Lizzie McGuire. Nu is hij 38, getrouwd en heeft hij vier kinderen. Er heeft een verschuiving in perspectief plaatsgevonden sinds ze begin jaren 2000 glanzende dance-pop en angstaanjagende break-up-deuntjes maakte (denk aan ‘What Dreams Are Made Of’, ‘Come Clean’, ‘So Yesterday’). ‘Mature’, de eerste single van het album, maakt dat duidelijk met scherpe teksten die herinneren aan een helaas bekende dynamiek tussen een jonge vrouw en een oudere man: ‘Ik wed dat ze ervan houdt als ze je hoort zeggen / Je bent zo volwassen voor je leeftijd, schat.’ Terwijl de Duff van vandaag herinneringen ophaalt, maakt ze de luisteraar duidelijk dat ze ouder en wijzer is – maar ook vergevingsgezind tegenover haar jongere zelf.
Dat komt omdat nostalgie hier nog steeds de sleutel is, en Duff is zich daar terdege van bewust. Haar terugkeer naar de popscene werd gelanceerd met een minitour waarbij ze enkele van deze nieuwe nummers naast de oude hits zag, tot grote vreugde van fans in Toronto, Londen, New York, Los Angeles en Las Vegas. Haar promotievideo’s bevatten vintage kostuums, rekwisieten en flip-telefoons. Voor de cover van het Glamour-magazine van deze maand keek Duff over haar schouder vanaf de achterkant van een bromfiets – een beeld dat fans snel in verband brachten met de Italiaanse ‘The Lizzie McGuire Movie’ uit 2003.
Het album probeert, net als haar algemene herlancering, deze nostalgie in evenwicht te brengen met dat perspectief. Matthew Koma, de echtgenoot van Duff en een songwriter en producer die heeft samengewerkt met popartiesten als Pink, Carly Rae Jepsen en Britney Spears, produceert en schrijft voor het project, dat boeiende maar synth-zware beats over de nummers heen gebruikt.
Op de albumopener “Weather For Tennis” denkt Duff na over argumenten. De teksten, eenvoudige maar meerlettergrepige tongbrekers als: “Je noemt me bat—’s / Het snelste antibioticum om te denken / Je bent deze keer anders”, voelen geestelijk gezien niet ver verwijderd van haar eerdere radiohits. Gedempte drums geven ‘Holiday Party’, over de ingebeelde affaire van een partner, een donkerder clubby-beat, terwijl dreunende drums en klappen ‘Future Tripping’, over de basisvaardigheden van een partner, bruisend maken. Gelach en dialoog gelaagd in het nummer plaatst de luisteraar in de kamer met Duff, met een charmant effect. Maar ‘Tell Me That Won’t Happen’ heeft een al te vergelijkbare verwaandheid, het tempo is stabiel terwijl de teksten door meerdere zorgen heen gaan: ‘Zijn we 80-jaar-proof? Zijn we echt immuun? Wil ik iets nieuws? Wil jij iets nieuws?’
Toch zijn de nummers toegankelijk en pakkend, waarbij de teksten gebaseerd zijn op eenvoudige woordenschat waardoor ze het gevoel krijgen dat er geroddeld wordt of dat er zorgen gedeeld worden tussen vrienden (zie Duffs ode aan de uitverkoren familie, “Growing Up”). Die nabijheid, gebouwd op de nostalgie van de fans en de benaderbare, relaxte, volwassen persoonlijkheid van Duff, is haar niet zo geheime wapen. Deze winter imiteerde Duff op het podium een dans die viraal ging na een uitvoering van haar nummer ‘With Love’ in 2007, waardoor fans met haar gingen dansen. Terugkijkend naar dat verleden, waarschijnlijk een meer zelfbewuste versie van haar popster-zelf, erkent ze dat ze volwassen is geworden – zonder de fans die met haar zijn opgegroeid van zich te vervreemden. Dat zelfbewustzijn kan zelfs de meest kieskeurige songteksten – ‘Je soort freak kwam overeen met mijn soort freak’ of ‘Speel ik je aan een kruis op een of andere nep-s—‘ – vertederend maken.
“The Optimist” neemt een sonische wending en beschrijft de relatie van Duff met haar vader. Duff zingt in een hoger en zachter register, terwijl een lap steel een countryzang aan de track toevoegt. Het is een noodzakelijke toonverandering op de plaat – en een herinnering dat Duff nog steeds de kameleon is waartoe Disney en haar eerste platencontracten haar hebben opgeleid – maar het geluid en de lyrische woordenschat voelen gekopieerd van mensen als Kacey Musgraves, in plaats van uniek Duff.
Op “You, From The Romantische”, herinnert Duff zich dat hij 23 was: “Op 23-jarige leeftijd in Rockaway Beach / Too young to be too existential.” Vijftien jaar later is existentiële pop in opkomst. En ondanks de zorgen, beladen herinneringen en beproefde relaties waarover ze schrijft, heeft Duff duidelijk plezier bij het maken ervan.
___
“Geluk… of zoiets” door Hilary Duff
Twee en een halve ster van de vijf.
Over herhaling: “Volwassen”, “We praten niet”
Sla het over: “Zeg me dat het niet zal gebeuren”, “Volwassen maat medium”
Voor fans van: Comeback-bogen, Disney Channel Original Movies, existentiële pop
