NEW YORK– Een paar jaar geleden, Ella Langley kwam naar voren als de reddende genade voor de moderne countrymuziek omdat ze terug durfde te kijken. “Je ziet eruit alsof je van mij houdt” haar bekroonde, onvermijdelijke hit uit 2024 met Riley Green, afkomstig uit een ander tijdperk – geheel pedal steel en gesproken refrein, hetzelfde avondje uit verteld vanuit verschillende perspectieven. Het zette haar zes jaar na de release van haar debuutsingle op de kaart.
Zo’n groots nummer kan een vloek zijn – of op zijn minst een obstakel – voor een nieuwe artiest, omdat ze de taak hebben hun eigen succes te overschaduwen en de vloek van een one-hit wonder te omzeilen. Maar de singer-songwriter uit Alabama heeft het met gemak gedaan. En haar tweede album, “Dandelion”, komt vrijdag uit, gecoproduceerd door Langley, Miranda Lambert en Ben West, bewijst haar kwaliteiten alleen maar verder.
De eerste single ‘Choosin’ Texas’ zou haar ‘You Look Like You Love Me’ van dit moment kunnen zijn, een zeldzame nummer 1-hit in de Billboard Hot 100 voor alle genres voor een vrouwelijke countryartiest en een radiofavoriet dat de reputatie van de countryindustrie op de proef stelt voor het niet ondersteunen zijn vrouwelijke kunstenaars. (Als dat nog niet genoeg is om de niet-gelovigen te overtuigen, is dat misschien wel zo: op het moment dat ik dit schrijf, heeft ‘Choosin’ Texas’ vijf weken aan de top gestaan, de langste met een nummer van een vrouwelijke artiest die ook nummer 1 bereikte in de country charts. Welke plaat deed ze het beste? Taylor Swift, natuurlijk.) Langley en haar oorworm lijken te groot om te falen.
Het is niet alleen ‘Choosin’ Texas’, hoewel dat wel een hoogtepunt is. “Dandelion” speelt in op de oude zielskrachten van Langley. Het album opent met ‘Froggy Went A Courtin”, het eeuwenoude volksliedje en kinderliedje, voordat het leidt naar een paar nummers die hun eigen mythevorming waardig zijn: het heimwee titelnummer ‘Dandelion’, het filmafsluitende ‘Low Lights’, de zoete dubbele harmonieën met ERNEST op ‘Loving Life Again’, enzovoort.
De sterkste momenten tonen Langley’s zuidelijke branie en gelijktijdige voorliefde voor melancholie: ‘Choosin’ Texas’ natuurlijk, maar ook de powerchords van ‘I Gotta Quit’ en de onmiskenbare stamper ‘It Wasn’t God Who Made Honky Tonk Angels’, een verwijzing naar baanbrekende zangeres Kitty Wells’ Gelijknamig lied uit 1952. Wells wordt algemeen beschouwd als de eerste vrouwelijke country-superster en de eerste die bovenaan de country-hitlijsten staat. Tussen dat knikje en Langleys werk met Lambert doet de jonge zangeres meer dan alleen maar haar hoed opsteken voor degenen die de weg hebben geëffend. Ze eert ze.
In de moderne tijd, waarin countrymuziek vol zit met retro-traditionalisten – typisch mannelijke artiesten Zach Tops legende George Straat aanbidding – Langley brengt het verleden naar zijn heden en combineert weemoedige inzichten met hedendaagse scherpte. Ze is geen revisionist maar een nostalgist, iemand die de waarde ziet van het gebruik van oude hulpmiddelen om nieuwe verhalen te vertellen. Wijsheid en onzekerheid gaan naast elkaar in haar liedjes; dat doet het ook een fles Jack Daniel’s en een grote slok water op de barkruk rechts van haar. En is dat niet waar countrymuziek om draait?
___
“Paardebloem” van Ella Langley
Vier sterren van de vijf.
Op herhaling: “Choosin’ Texas”, “Butterfly Season” met Miranda Lambert
Sla het over: “Jij & Me Time”, “Spreekvoorwaarden”
Voor fans van: Bourbon, flirten in een danszaal, “Amarillo by Morning”
