ANKERAGE, Alaska — Rijkdom en betaalde optredens zijn Jessie Holmes sinds hij niet meer gevolgd won ’s werelds beroemdste sledehondenrace, Iditarod, vorig jaar.
Hij vindt het niet erg.
Holmes, een timmerman en voormalig castlid van de realityshow ‘Life Below Zero’ van National Geographic, heeft in plaats daarvan besloten terug te keren naar zijn sobere, met de hand gebouwde boerderij in de woestijn nabij de hoogste berg van het continent. Zijn leven is eenzaam en zuinig. Zijn dichtstbijzijnde buren zijn 50 kilometer verderop.
“Er kunnen veel dingen gebeuren in je leven als je de Iditarod wint”, vertelde Holmes in een interview aan The Associated Press. vóór het einde van het jaar. ‘Je zou heel belangrijk kunnen worden, of je zou gewoon terug de bush in kunnen gaan en weer aan het werk kunnen gaan, weet je? En dat is wat ik deed.’
Holmes vertrok zondag met 33 andere concurrerende coureurs in een poging zijn titel te verdedigen in de slopende Iditarod Trail Sled Dog Race, de reis van 1.610 kilometer van Willow naar Nome. Een dag later stond hij aan de leiding.
De winnaar zal naar verwachting rond 17 maart de finish bereiken na een reis over twee bergketens, langs de bevroren Yukon-rivier en op het verraderlijke ijs van de Beringzee aan de westkust van Alaska.
Mushing was een vreemde voor Holmes toen hij opgroeide in Odenville, Alabama, maar hij had affiniteit met honden met pech.
“Ik kwam altijd in de problemen omdat ik honden mee naar huis nam die ik op straat vond en ze in het bos verstopte en ze uit de koelkast voerde”, zei hij.
Zijn leven kreeg een roeping nadat hij de Robert Redford-film ‘Jeremiah Johnson’ uit 1972 zag, gedeeltelijk gebaseerd op de legende van een echte 19e-eeuwse bergman.
Op 18-jarige leeftijd wilde hij het werkelijkheid maken en stapte op passerende goederentreinen naar het noorden. Hij vestigde zich uiteindelijk in Montana, waar hij zijn jachthond aan een slee spande om in de winter uitrusting te helpen trekken.
Hij had nog steeds geen idee dat er een bloeiende competitieve mushing-levensstijl bestond, totdat hij na de eeuwwisseling verder naar het noorden verhuisde, naar Dawson City in het Canadese Yukon Territory.
“Ik dacht: dit is precies wat ik wil doen”, zei Holmes.
Twee jaar later verhuisde hij naar Alaska, waar hij van het land leefde in een dorp aan de Yukon-rivier, vlakbij de Canadese grens. Hij gebruikte zijn honden om hout en water te slepen en om hem te helpen tijdens het jagen, vissen en vangen.
Het competitieve mijmeren knaagde aan hem. ‘Ik zou hier heel goed in kunnen zijn’, dacht hij. “Ik denk dat ik heel goed ben met honden. Ik zou moeten racen.”
Hij leerde een aantal harde lessen in zijn eerste race. Hij eindigde als laatste in een wedstrijd van 322 kilometer in Fairbanks in 2006 en besefte dat hij snellere honden nodig had. Hij verhuisde met bijna veertig honden naar een hut zonder stromend water of elektriciteit, hergroepeerde zich en begon in 2012 weer te rijden.
Hij sloot zich ook aan bij de cast van ‘Life Below Zero’, waarin de dagelijkse strijd van het leven in afgelegen delen van Alaska wordt gedocumenteerd. Hij verscheen binnen 132 afleveringen gedurende acht seizoenen, met een loon waarmee hij beter hondenvoer en uitrusting kon kopen. Hij kocht uiteindelijk ook het land in de buurt van het Denali National Park, waar hij woonde.
Het harde werk van het runnen van zijn honden in het achterland wierp zijn vruchten af toen hij in 2018 aan zijn eerste Iditarod deelnam. Hij eindigde als zevende en kreeg de Rookie of the Year en een cheque van $ 26.000.
Sindsdien heeft hij in elke Iditarod gestaan en stond hij op twee na alle jaren in de top 10. Aan de titel van vorig jaar was een cheque verbonden van iets meer dan $ 57.000. Hij beschreef de overwinning als “magisch” en gaf alle eer aan zijn honden, die hij zijn familie noemde.
In de hoogtijdagen van de Iditarod, toen het een vast onderdeel was van ABC’s ‘Wide World of Sports’, konden winnende coureurs – vooral degenen met meerdere titels – profiteren van hun roem met grote steunbetuigingen en sponsoring, waarvan sommige $ 250.000 per jaar opbrachten.
Maar afnemende financiële steun, onder meer door a dierenrechtengroep die zich richt op nationale sponsorsheeft de portemonnee gekrompen terwijl er sprake is van inflatie verstikkende jonge bestuurders proberen er vanaf te komen. Dit jaar heeft een Noorse miljardair, Kjell Rokke, verdere steun verleend nu hij in een nieuwe amateur- of ‘expeditiecategorie’ terechtkomt.
Holmes heeft een sponsor: een lokale autoreparatieketen. Maar hij heeft geen betaalde optredens of evenementen gedaan en zijn inkomen komt nu voornamelijk uit racewinsten en het fokken van honden. En hoewel Rokke’s bijdrage dit jaar het prijzengeld verhoogt, zei Holmes dat hij er niet voor pleit dat amateurs op de baan komen.
“Ik heb niet echt het gevoel dat dit past bij de geest van de race”, zei hij. “Ik wil gewoon eigenlijk niet te veel zeggen omdat ik geen gat voor mezelf wil graven, maar ik wil niet zeggen dat ik er geen fan van ben.”
In een post op sociale media zei hij dat hij deze winter ongeveer 7.240 kilometer aan training met zijn honden had afgelegd.
“Diepe sneeuw. Harde wind. 40 graden lager en kouder”, schreef hij. ‘Maar het is niets nieuws voor ons hier. In plaats van ons door het te laten breken, laten we ons door het scherp maken.’
De zelfopgelegde stress van het herhalen als een kampioen brandt hem. Hij noemt de race van dit jaar de belangrijkste uit zijn carrière. Veel coureurs hebben meerdere Iditarod-titels gewonnen, maar slechts twee: Susan Butcher en Lance Mackey – wonnen hun tweede titel het jaar nadat ze hun eerste hadden opgeëist.
“Het is moeilijk om jezelf dat op te leggen, omdat je elke dag met die druk moet leven”, zei Holmes tegen de AP. “En als ik het niet haal, zal het me absoluut verpletteren.”
