Door Jennifer Asencio
| Uitgegeven
Onlangs zijn twee RPG’s aangekondigd die zich afspelen in de Middeleeuwen. Maar de spellen kunnen niet méér van elkaar verschillen: het ene is een klassiek verhaal over ridders, en het andere gaat over een lesbische “ridder”. Fans en zelfs de socialemediateams van beide games hebben gedebatteerd over de vraag of en waarom vrouwen in videogames aantrekkelijk zouden moeten zijn, een debat dat meer dan tien jaar geleden begon met Gamergate-incident.
Een ridderpad wordt geadverteerd als het klassieke verhaal van de zoektocht van een jonge man om ridder te worden. De game zal zich concentreren op vechtstijlen, met de nadruk op wapens en bepantsering. Het is echter ook een RPG, wat betekent dat je verschillende soorten relaties aangaat met verschillende karakters in de wereld. Onderweg kan het speelbare personage romantische NPC’s tegenkomen, waaronder Amelie, een conventioneel aantrekkelijke jonge vrouw.
Wanneer X staat voor Een ridderpad een screenshot van Amelie plaatste, sprak een gebruiker de “hoop” uit op “LGBQT-representatie” binnen de 16e-eeuwse ridderlijke setting van het spel. De Ridderstien account antwoordde: “Wij geven om games en plezier, niet om moderne agenda’s.”
Het vertegenwoordigen van de moderne agenda is 1348: Ex-Voto. Hun spel gaat over een lesbische ridder, Aeta, met een monnikskapkapsel, op een zoektocht om haar “dichtstbijzijnde”, een vriendin genaamd Bianca, te redden. Afgezien van de relatief gemiddelde graphics, is het enige waar echt over gesproken is met betrekking tot dit spel de lesbische romantiek die de kern vormt van de 14 spellen.e-eeuwse geïnspireerde omgeving. Als reactie op Een ridderpadhet sociale media-account voor Ex Voto vroeg spelers om de releasedatum van het spel op hun ‘moderne agenda’s’ te zetten.
Fans van moderne agenda’s kwamen onmiddellijk in opstand en uitten valse beschuldigingen Een ridderpad gebruik maken van kunstmatige intelligentie en homofoob zijn. Er ontstonden twee kampen uit tegenstanders van Een ridderpad.
Het is een visueel medium, de strijd om aantrekkelijke karakters
Eén kamp heeft veel tijd besteed aan het reconstrueren van de geschiedenis om de onnodige opname van presentistische karakters te rechtvaardigen. Dit omvat alle gebruikelijke regels die we sinds Gamergate hebben gehoord over opname in videogames en hoe mensen zichzelf ‘vertegenwoordigd’ willen zien tussen hun personages. Deze protesten lenen de Gamergate-tactiek om elke verdediging van het spel af te doen als louter onverdraagzaamheid die genegeerd moet worden.
De ander vraagt zich af wat de motieven zijn van mensen die aantrekkelijke karakters in videogames willen zien. De heersende logica van deze groep is dat spelers alleen aantrekkelijke karakters willen zien, zodat ze seksueel opgewonden kunnen raken. Dit is ook een direct gevolg van Gamergate, dat gamers die aantrekkelijke karakters wilden als incels en vrouwenhaters afkeurde, waarbij het feit werd genegeerd dat vrouwelijke gamers kijken ook graag naar mooie dingen.
Het idee dat seks een motivator is voor videogamespelers negeert ook decennia van sterke vrouwelijke personages zoals Tifa, Lara Croft, Jill Valentine, Commander Shepard en Samus. Dezelfde mensen die er ‘vrouwenhaat’ over schreeuwen Een ridderpad projecteert de kwaliteiten van deze sterke vrouwtjes op Ex Votomaar op de een of andere manier denkt ze dat Aeta’s opzettelijke lelijkheid haar beter maakt, omdat ze er niet is om een sekssymbool te zijn.
De anderen waren dat ook niet. Wat hen aantrekkelijk maakte, waren hun capaciteiten. Dat ze leuk waren om naar te kijken was ook belangrijk, want videogames zijn een visueel medium. Het staat precies in de naam.
Gamers vluchten voor lelijke inclusiviteit
Sinds Gamergate is er een activistische poging geweest om videogames ‘inclusiever’ te maken. Wat dit feitelijk heeft betekend is dat elke keer dat een Amerikaans videospel wordt uitgebracht dat een traditioneel verhaal durft te vertellen, het als onverdraagzaam wordt bestempeld: homofoob, transfoob, vrouwonvriendelijk, kolonialistisch of blanke supremacist. Games met kunstmatige inclusie, die 1348: Ex-Voto worden gepromoot als vriendelijker en ‘realistischer’.
Maar zelfs de lelijkheid van Aeta valt niet binnen het domein van het realisme, afgezien van het middeleeuwse lesbische. Haar uiterlijk doet meer denken aan een monnik uit de vroege Italiaanse Renaissance, niet aan een ridder of schildknaap. Dit detail wijst op een nieuwe opzettelijke poging om schoonheidsnormen te ondermijnen die al duizenden jaren bestaan, omdat sommige mensen beledigd zijn dat schoonheid bestaat.
Spelers lijken het erover eens te zijn. In slechts een paar korte weken sinds de games op Steam zijn uitgebracht, Een ridderpad heeft overweldigd Ex Voto voor interesse en activiteit, met drie keer zoveel volgers.
Het sociale media-account van de game vroeg zijn volgers zelfs naar welke soorten vrouwelijke personages ze graag keken. Zou je geloven dat ‘bom’ slechts 14 procent van de stemmen kreeg? De meeste kiezers (in een weliswaar kleine groep van 540) kozen voor aantrekkelijke of gemiddelde cijfers. Mensen willen geen pornosterren in hun videogames, maar ze willen ook niet opzettelijk lelijke karakters. Nogmaals: het is een visueel medium. Zelfs lelijke karakters moeten leuk zijn om naar te kijken om een spel te verkopen.
Er is ruimte voor iedereen, maar activisten staan dat niet toe
Er is niets mis met opname in games. Ex Voto zou wel eens een hele goede gameplay kunnen worden. Het spreekt uiteraard een deel van het gamingpubliek aan. Fans van onaantrekkelijke lesbiennes in middeleeuwse fantasy-omgevingen zouden games voor hen moeten kunnen hebben. Daar is niets mis mee.
Maar wat de kunstmatige inclusie die wordt onderschreven door activistische gamers betekent, is dat games leuk zijn Een ridderpad zou niet moeten bestaan. Hun protesten omvatten beschuldigingen van -ismen en -fobieën die mensen die de voorkeur geven aan games met elkaar verbinden Een ridderpad met haatzaaiende uitlatingen en seksueel geweld. Dit gaat verder dan simpelweg een game pannen omdat je de karakters niet leuk vindt; het is een aanval op de kernfanbase van videogames, die nog steeds voornamelijk uit jonge blanke mannen bestaat. Dit publiek verdient ook videogames, ook al is de doelgroep niet erg populair onder de activistische klasse.
In een wereld die werkelijk inclusief is, Een ridderpad En Ex Voto zouden naast elkaar kunnen bestaan en aan ieders inclusiviteitsbehoeften zou worden voldaan. Maar fans van elke game leven in twee verschillende werelden: één die het kernpubliek herkent en er games voor maakt, en één die zich in activisme begeeft en gelooft dat het kernpubliek letterlijk slecht is. De gamingmarkt is echter in het voordeel van het kernpubliek, dus als Ex Voto voldoet niet aan de hype, bereid je voor op meer uitsluiting van spelers als hatelijke mensen die de mislukking ervan hebben veroorzaakt in plaats van te erkennen dat de game is gemaakt door en voor een nichepubliek.
Beide games zijn beschikbaar voor pre-order op Steam en kunnen worden toegevoegd aan welke agenda je maar wilt.
