‘Pillion’ review: Een met leer beklede Alexander Skarsgård domineert

Succesvolle romances hebben minstens één omstander in de hoofdrol. Ik bedoel niet iemand die aantrekkelijk is. Ik bedoel een acteur die zo vrolijk naar zijn scènepartner staart dat ook wij zwijmelen. Clark Gable was een ziener. Diane Keaton was een toeschouwer. De gecombineerde oogspanning van Ryan Gosling en Emma Stone is zo krachtig dat het domme scripts in hits heeft veranderd.

Harry Melling is een laatbloeiende verschijning. Melling was het grootste deel van zijn jeugd op het scherm te zien als de dreuzel Dudley Dursley in de Harry Potter-serie. Melling laat nu pas dat talent zien in het hilarisch kinky ‘Pillion’, dat hem op zijn knieën brengt en naar hem straalt. Alexander Skarsgard’s 1,80 meter lange motorrijder, alsof deze blonde hunk de zon was. Hans Colin, een verlegen homoseksuele man die de hoge noten zingt in een kapperskwartet, is zo zichtbaar gecharmeerd van het likken van Skarsgårds leren laarzen in een donker steegje dat je denkt dat hij naar vernedering verlangt. Colin heeft dat feit over zichzelf nog maar net ontdekt. Hij kent de naam van deze man nog niet. (Dat is Ray.)

Misschien wil je eerst mee uit eten gaan, maar ‘Pillion’ gaat over de behoeften van Colin – in het bijzonder zijn behoefte om te behagen – en filmmaker Harry Lighton, die voor het eerst speelt, daagt ons uit om zijn gelukzaligheid te koesteren. Dit fetisj-avontuur is een minimalistische romantische komedie waarin onderdanige en dominante elkaar ontmoeten en onderdanige haar fysieke en emotionele kwetsbaarheden verkent. Een huwelijk en een kinderwagen zijn van tafel; de reis is belangrijk, niet de bestemming.

“Pillion” is wat motorrijders de passagiersstoel noemen, tenminste in de buitenwijken van Engeland waar deze zich afspeelt. Het is een passieve positie vergeleken met de bestuurder, maar nog steeds een coolere upgrade van waar Colin de film begint terwijl hij binnenrijdt: de achterkant van een sedan. Uit het achterraam van de auto ziet hij Ray voorbij zoeven in witte Stormtrooper-achtige uitrusting en komt hem die avond per ongeluk tegen in een pub waar Colins moeder, Peggy (Lesley Sharp), een blind date heeft afgesproken met een leuke jongen. Die kerel wordt vergeten zodra Ray Colin een briefje geeft met een tijd en plaats om elkaar te ontmoeten.

Peggy is niet in paniek door de alfamannelijke voorkeuren van haar zoon. “Ik vind een motorrijder spannend klinken”, zegt ze lachend. Zijn vader, Pete (Douglas Hodge), wil gewoon dat hij een helm draagt. Geen van beide ouders beseft dat Ray gewoon niet erg aardig is. Ray beheert stilletjes de slungelige Colin en berekent het absolute minimum aan vriendelijkheid dat nodig is om een ​​huisjongen te hebben die bereid is het avondeten te koken, voor zijn Rottweiler te zorgen en op de grond te slapen. Hij onthoudt zijn goedkeuring om de blekere, kleinere man ongerust te houden.

De Rottweiler vocht bij de Palmhond Cannes van vorig jaareen prijs voor de beste hond van het festival. Eerlijk gezegd had Melling zelf moeten winnen. Zijn prestatie is puur puppy, van de manier waarop hij in stilte de stille signalen van Ray bestudeert tot de gretigheid waarmee hij opspringt om Ray een biertje te halen. Wanneer Ray aandacht besteedt aan het huisdier van een andere motorrijder, Kevin (Jake Shears van de Scissor Sisters), moppert Colin totdat zijn meester zijn broek dichtritst en hem iets lekkers geeft.

Skarsgård buigt zijn buikspieren in glimmende Motoralls en gebruikt zijn eigen aantrekkingskracht om een ​​onaantrekkelijke rimpel in het menselijk gedrag te onthullen: Ray is zo knap dat iedereen het als vanzelfsprekend beschouwt dat Colin het geluk heeft om bij hem in de buurt te zijn. Wanneer een collega deze magere nerd vraagt ​​hoe hij zo’n bink als Ray in de tas heeft gekregen, pocht Colin dat hij ‘een aanleg voor genegenheid’ heeft, wat onder meer inhoudt dat hij een hangslot om zijn nek draagt ​​en zijn Byronic-krullen scheert om eruit te zien als een stokpaardje – wat hij eigenlijk ook is.

Keer op keer maakt Colin de balans op van zijn eigen degradatie. Maar dan kijkt hij naar zijn model-mooie minnaar en denkt dat zijn lijden het waard is. Hij is goed in verdelen; Hij is een parkeerwachter die de hele dag boze mensen bekeurt. Als hij een excuus nodig heeft om te huilen, vindt hij er een (en het doet pijn om te zien).

De laatste tijd is het opwindend om te zien hoe queer-verhalen zelfverzekerd de coming-of-age-verhalen overstijgen naar de lastigere vraag of met name twee mensen een goede match zijn. Lighton gaat nog verder: hij gaat vol Evel Knievel door te durven vragen hoe we denken over een relatie die obsceen is, maar nog steeds waarde heeft als zijwieltjes voor een aarzelende jongeman die leert wat hij wil.

Het is een optimistischer kijk op de relatie tussen Colin en Ray dan in het boek dat de inspiratie vormde voor het scenario, het korte verhaal ‘Box Hill’ uit 2020 van Adam Mars-Jones, met als ondertitel ‘A Story of Low Self-Esteem’. Een onderzoek naar de psychologie van misbruik, de meer gehersenspoelde versie van Colin in dat verhaal, vindt hem tientallen jaren ouder als hij terugkijkt op de affaire en verlangt naar een relatie die tussen de regels door verschrikkelijk klinkt.

Lighton geeft niets om de machtsongelijkheid, maar hij heeft een film gemaakt over vooruitgaan en niet vastzitten. Hij vertrouwt zijn naïef meer speelruimte toe, en dus is ‘Pillion’ vrijer om zijn beledigingen uit te spelen om te lachen. Je zult veel giechelen. Door die twinkeling in Mellings ogen voelt het als een komische fantasie, maar wie weet? Misschien zijn er echt wel BDSM-motorbendes die middagpicknicks organiseren met bedienende jongens vastgebonden met gespreide adelaars op een buffettafel. De idyllische scène wordt gefilmd terwijl hij langzaam rond het park draait, waarbij cameraman Nick Morris moet lachen om de manier waarop het beeld verandert van Georges Seurat naar “Hellraiser.”

Uiteindelijk zullen de ouders van Colin terughoudender zijn tegenover zijn nieuwe vriendin, wat leidt tot een paar beats die niet de impact hebben die ze zouden kunnen hebben. Vreemd genoeg kan Lighton zelf te gereserveerd zijn. Net als zijn hoofdrolspelers zegt hij het liefst alles met een blik.

Maar hoewel Melling altijd vertederend open en responsief is, blijft Skarsgård onleesbaar. Het lijkt erop dat Hans Ray zich altijd achter een motorvizier verschuilt, zelfs als dat niet het geval is, en als hij zichzelf veroordeelt om te spreken, gaan de woorden verloren in een stroom van uitputting. Het enige wat we weten over Ray’s leven zijn de namen van zijn twee voormalige honden, en dat is alleen omdat hij ze op zijn borst heeft getatoeëerd.

Elk meer persoonlijk feit over Ray – zijn eigen baan of familie- of romantische geschiedenis, zelfs zijn favoriete film – zou het risico met zich meebrengen dat we ons er te strak aan vastklampen als verklaring voor wat hij hier zelf uit haalt. Het dienen van Ray’s plezier is de focus van Colin. En onze focus ligt op Colins streven ernaar.

Maar met subtiele vaardigheid onthult Skarsgård dat Ray meer aan Colin denkt dan hij wil laten blijken. Nieuwsgierigheid flikkert over zijn gezicht terwijl zijn onderdanige hem verrast. Hij blijft natuurlijk nors, maar je voelt dat Ray net zo wordt gemanipuleerd door zijn autoritaire rol als Colin, letterlijk, in zijn hongerige, onduidelijke toewijding aan zijn meester. Arm en zielig, wanneer Colin verschijnt, begint hij de moedigste van de twee te lijken. Er is moed voor nodig om je eigen grenzen in kaart te brengen – om vervolgens die grens te overschrijden en gewond te raken, en weer op te staan ​​en eruit te komen. Lightons biker-BDSM-rom-com klinkt misschien niche, maar geef jezelf de vrijheid om ernaar te kijken en je zult ontdekken dat het een universele romance is.