‘Predator: Badlands’ recensie: Elle Fanning brengt humor en soul in het vervolg

De buit kan veranderen – de planeten ook, hun digitale achtergronden dwarrelen als screensavers – maar troost je met de wetenschap dat als het om een ​​‘Predator’-film gaat, we het nog steeds over een man in een pak hebben. Deze keer is die kerel Dimitrius Schuster-Koloamatangi uit Nieuw-Zeeland, een acteur van 2 meter 30 wiens ogen uitpuilen achter gemotoriseerde onderkaken en soms stralen van emotie.

Ondanks zijn grootte is zijn Dek in “Predator: Badlands” wat je een baby zou kunnen noemen: een ongeteste jongere die de mishandeling van een broer of zus verdraagt ​​in de openingsmomenten van de film. Hun vader, krijgsheer, is ontevreden over hen beiden. Na een extreem ouderschap dat in de meeste samenlevingen, al dan niet buitenaards, zou worden afgekeurd, vloeit neongroen bloed en snelt Dek naar een andere wereld, terwijl de wraak in zijn hart brandt.

‘Breng het naar huis – voor Kwei,’ mompelt hij in ingewikkelde wezenstaal speciaal voor de film uitgevonden. (De dialoog zelf krijgt minder aandacht.) Dek wil de “onsterfelijke Kalisk” zoeken, zijn waarde bewijzen tijdens de jacht, en waarschijnlijk een paar woorden met vader hebben als hij terugkeert.

Niet om een ​​Kalisk te doden of zoiets, maar deze Yautja (om hun soortnaam te gebruiken) was nooit bedoeld om een ​​film te dragen. Zet er een in een film met Arnold Schwarzenegger erin originele zomeractiehit uit 1987 en plotseling lijkt de Terminator spraakzaam. Zet ze tegenover de onsterfelijk grove wezens uit ‘Alien vs. Predator’ en de Yautja zijn bijna knuffelbaar.

Maar het zijn geen hoofdpersonen. “Predator: Badlands” heeft een misvormde gang, zoals een komische schets getekend voor speelfilmlengte. Gelukkig komt Dek bijna zodra hij op Genna landt, een planeet met moorddadige flora, om zijn Kalisk in te pakken, een kabbelende demi-robot tegen die haar benen mist, wat de film des te boeiender maakt. Je vraagt ​​je misschien af ​​hoe Elle Fanninghet trillende hart van “Een compleet onbekende” en die van dit seizoen “Sentimentele waarde” zichzelf erin bevond, of glimlachte om hoe gelukkig ze is een stealth-nerd te zijn die blijkbaar van een uitdaging houdt.

Vastgebonden op Dek’s C-3PO-stijl vult de onstoffelijke Thia (Fanning) de film met een halfstoned doorlopend commentaar: “En wat betekent het kauwen – je buitenste tanden of je binnenste tanden?” vraagt ​​ze hem. Wanneer een andere Fanning opduikt als Thia’s kwaadaardige zus Tessa, een andere ‘synthetische’ die is gebouwd voor gevaarlijk werk buiten de wereld, vindt de film zijn draai als een nieuw hoofdstuk in de voortdurende saga van onze vrienden bij de Weyland-Yutani Corporation, een fictief bedrijf met zo’n spectaculair biowapen-ongeluk dat ze inmiddels met een vijandige overname te maken hadden moeten krijgen.

En zoals vrijwel alle anti-corporate sci-fi-avonturen in Hollywood is ‘Predator: Badlands’ in wezen een pro-business statement dat bijzonder diep buigt voor de ontwerpen van James Cameron uit 1986. “Buitenaardse wezens,” inclusief zijn gedrongen voertuigen, zielloze richtlijnen (“Het bedrijf is niet tevreden”, zegt een computer zonder scripting) en de kolossale krachtlader waarmee iemand van menselijke grootte tegen een beest kan vechten.

Er is hier niet veel van een originele handtekening. Terugkerend regisseur Dan Trachtenberg slaat vakkundig op de beats, maar niet te hard, zoals een goede superfan zou moeten doen. Als je verwacht dat Dek’s gevoeligheid een pluspunt is, geef jezelf dan een trofee. Maar als een machine – of een studio – een robot kan produceren die net zo leuk is als Thia, is er nog hoop voor deze franchise.