Recensie ‘Clika’: Jay Dee schittert in een ritmeloze film over zijn eigen verhaal

De titel van Michael Greene’s aankomende muziekfilm “Clika” verwijst naar het jargonwoord voor “kliek” in terminologie. liggen muzikaal genre – of trap corridos, een uitgesproken Amerikaanse ontwikkeling van de Mexicaanse verhalende ballads. Deze mix van muzikale culturen neemt de verhalende kwaliteit van traditionele gangen over en omvat rap- en hiphopstijlen, evenals unieke moderne Mexicaans-Amerikaanse verhalen, grotendeels ontwikkeld door groepen als Herencia de Patrones, een band uit Yuba City, Californië. Zanger Jay Dee maakt zijn acteerdebuut in “Clika”, een film gebaseerd op zijn eigen leven.

De producer van de film is de Mexicaanse platenbaas Jimmy Humilde, CEO van Rancho Humilde, en zijn bedoeling met het project is om te bewijzen dat Mexicaans-Amerikaanse verhalen een behandeling op het grote scherm waard zijn. Het is een nobel streven en belangrijk op dit moment waarin Iberiërs op oneerlijke wijze het doelwit zijn van de regering-Trump. Als Humilde en Greene iets goed hebben met ‘Clika’, dan is het wel het benadrukken van het belang van deze verhalen in de film, aangezien de representatie van Latino in de film vaak ontbreekt.

Het introduceert ook Jay Dee en zijn muziek bij een breder en meer mainstream publiek. Met zijn geheel eigen, unieke geluid zal hij voor sommige kijkers een echte ontdekking zijn en een opwindend filmdebuut voor zijn reeds gevestigde fans.

Dat is het goede nieuws over ‘Clika’. Het slechte nieuws is dat ze waarschijnlijk een documentaire of concertfilm hadden moeten maken om het verhaal van Jay Dee te vertellen. Tegen het einde van “Clika” krijgen we een paar fragmenten van echte concertbeelden te zien, terwijl Jay Dee’s personage, Chito, eindelijk het muzikale succes vindt waar hij van droomt, en het is zoveel meeslepender dan het blootgelegde gangsterverhaal dat ze in het levensverhaal van Jay Dee hebben omgezet.

De problemen met “Clika” komen in feite neer op scriptproblemen. Geschreven door Greene, Humilde en Sean Sullivan McBride (cinematograaf en producer Ski-ter Jones heeft ook een ‘story by’-credit), de film is een pakket clichés dat we eerder hebben gezien, met een overmatige afhankelijkheid van dialoog en voice-over die de onervaren acteurs blootlegt. De film vertelt zonder vertoning, de emotionele inzet is niet leesbaar, en de personages vertellen het publiek wat ze moeten denken en hoe ze zich moeten voelen zonder het toneel te bepalen of ons de kans te geven daar zelf te komen. Sommige plotpunten zijn van weinig betekenis.

Het is een veelvoorkomend coming-of-age-verhaal: een jongen uit een kleine stad met grote dromen wil ontsnappen aan een leven vol boerenarbeid (Jay Dee plukte perziken in Yuba City, net als Chito) en wil zijn doelen nastreven. Wanneer zijn Tío Alfredo (Cristian E. Gutierrez) hoort dat Chito’s moeder (Nana Ponceleon) een achterstand heeft opgelopen met de hypotheek, huurt hij zijn neef in om marihuanaleveringen tussen staten te doen om geld te verdienen om de bank af te betalen, en de jongeman raakt te verstrikt in het snelle leven, tot een punt waarop een val altijd zal volgen. De boodschap die hij uiteindelijk wegneemt is dat er geen kortere weg naar succes bestaat.

Het script is gevuld met vermoeide stijlfiguren en zet Jay Dee niet op een manier op die zijn natuurlijke aanwezigheid of manier van spreken laat zien. Komiek en podcaster DoKnow, die zijn vriend en producer speelt, is de enige artiest wiens natuurlijke gemak en charisma voor de camera zich kunnen vertalen, en hij krijgt alleen behoorlijk oubollig en gedateerd materiaal te zien, zoals het staren naar een sexy perzikplukker (Paola Villalobos) die haar haren wappert op een universiteit uit de late jaren 80. verhaal van vodden naar rijkdom.

Er is een manier waarop dit beter had gekund, door gebruik te maken van visuele verhalen, het creëren van sfeer en een gevoel van plaats dat een idee had kunnen geven van de muziek, de brede aantrekkingskracht ervan en de omstandigheden die deze hebben gevormd, terwijl Jay Dee op zijn eigen manier kon schitteren. Zoals het er nu uitziet, lijkt hij hier niet in de diepte te zitten.

Corridos gaan over het vertellen van verhalen, en de innovatie van trap corridos integreert nieuwe verhalen en geluiden in traditionele muziek. Het is dan ook jammer dat “Clika” zo gedateerd aanvoelt en niet past bij de vaardigheden of stijl van het onderwerp. Representatief is “Clika” een belangrijke en waardevolle film. Filmisch gezien kan het de beat niet vinden.