Recensie ‘Merrily We Roll along’: De filmversie is niet alleen verfilmd theater

Ik kom naar je toe vanaf de andere kant van het muzikale spectrum van de film “Kwaadaardig” perches is Maria Friedman’s compacte, meeslepende film van haar veelgeprezen revival-enscenering van Stephan Sondheim“Vrolijk rollen we samen.”

De musical van de gerespecteerde componist uit 1981 is een zeldzame zeldzaamheid: een flop (zoals in: hij sloot twee weken na opening) die uiteindelijk een gewaardeerde klassieker werd. Het is een passende wending voor een verhaal dat omgekeerde chronologie implementeert. Vorig jaar betrapt in het Hudson Theatre tijdens zijn Tony-winnende Broadway-runis dit ‘Merrily’ een opzienbarend bewijs van een succesvolle productie met Jonathan Groff, Daniel Radcliffe en Lindsay Mendez in de hoofdrol als het hechte trio New Yorkse creatieven wier vriendschap, door de decennia heen afgebeeld, aanvoelt als een gebroken vaas die weer bij elkaar komt, waardoor we de scheuren en de samenhang kunnen waarderen.

Het is soms alsof je met de cast op het podium staat. En toch weerspiegelt de eenvoudige aanpak, in zelfverzekerde handen, de magie die alleen camera’s en clips kunnen doen: afstand en tijd samenbrengen in een bijzondere intimiteit, waarbij sterke acteurs met liedjes van expertniveau de beste speciale effecten kunnen zijn.

Gefilmd theater krijgt een slechte reputatie, maar dat zou niet moeten gebeuren als het meer is dan alleen een opname, en tot nu toe levert deze versie dat op. (Dat moet wel, sinds de aanstaande filmische vertolking van Richard Linklater, die hij aan het filmen is “Jongensjaren”-stijl van meer dan 20 jaar, is werkelijk een ‘verre kust’, om Sondheim te citeren.)

Think Backward: Waar de dingen beginnen, is het bittere einde, op een blits Hollywood Hills-feest uit 1976 vol showbizz-meehangers. Ooit een gedreven componist, heeft Frank (Groff) de muziek verlaten om een ​​topfilmproducent en dubbeltimer te worden. Mary (Mendez), een scherpzinnige schrijfster, is een alcoholiste die de uitverkoop die Frank is geworden niet langer kan tolereren.

Naarmate het heden het verleden wordt, zien we eerst zenuwinzinkingen, vervolgens de omslagpunten die daaraan voorafgaan, en ten slotte de eerste bloei van kameraadschap, succes en liefde. We ontmoeten spotlight-averse copywriter Charlie (Radcliffe). Het is een genot om te zien hoe de magnetische Groff een onuitstaanbare man naar zijn idealistische afkomst traceert, Radcliffe’s gezicht verzacht van veroordelende collega naar hoopvol met grote ogen en de wonderbaarlijke Mendez de lagen van onbeantwoorde liefde afpelt. Krystal Joy Brown en Katie Rose Clarke zijn in hun latere jaren niet minder machtig als de getalenteerde vrouwen die schade ondervinden in Franks zielloze zoektocht naar roem en fortuin.

Toepasselijk leidt het nummer niet naar een spetterend crescendo, maar naar de zachtere, melancholische landing van de finale ‘Our Time’: sterrendromen gezongen op een dak in 1957. In een tijd waarin zoveel filmmakers zijn vergeten hoe ze films moeten maken van een paar mensen van dichtbij, kunnen we minder leren van wat we kunnen. With”: een filmpubliek tot leven brengen op het podium en daarmee in de netelige fases van het leven.