Recensie ‘Midwinter Break’: Ciarán Hinds en Lesley Manville op spannende vakantie

Vroeger hadden we meer films zoals ‘Midwinter Break’, waarin de combinatie van een paar goede acteurs, een begaafd schrijver en het moeiteloos begeleiden van een netelig, intiem scenario kritische bioscoopbezoekers hun aanbevolen wekelijkse aanvulling van volwassen drama over de menselijke conditie opleverde.

Dat is niet langer het geval, dus het zou je vergeven zijn als je meer aandacht besteedt aan de lichte aantrekkingskracht van deze bewerking van de roman van de Ierse schrijver Bernard MacLaverty uit 2017. Zonder gimmicks of pracht en praal (behalve de schilderachtige omgeving) en door de geweldige talenten Lesley Manville En Ciaran Hindshet biedt een aangrijpende tweehander over een stel dat op de rand staat en de genoemde afgrond nooit echt heeft erkend. De film, met ingetogen vertrouwen geregisseerd door Polly Findlay, is zowel goed als, in zekere zin, goed genoeg.

Moet een huwelijk gewoon goed genoeg zijn? Want er schuilt een onmiskenbare afgrond in de veertigjarige verbintenis tussen de gepensioneerde lerares Stella (Manville) en ex-architect Gerry (Hinds). Het is een kloof die geworteld is in het turbulente Belfast van hun jeugd, waardoor het noodzakelijk werd hun gezin in Glasgow te stichten. Het manifesteert zich nu in een waanzin die hun dagelijkse uitwisselingen kleurt als versteende lege nesters.

Stella’s rusteloze energie om dingen op te lossen brengt haar ertoe een geïmproviseerde reis naar Amsterdam voor hen te regelen. Om te beginnen wakkeren ze een schitterende intimiteit over kunst, maaltijden en de schoonheid van de stad weer aan. Ze verlicht haar intolerantie voor zijn alcoholgebruik door naar bars te gaan terwijl hij zijn geloofsgedreven vrouw vergezelt naar het Begijnhof, een historische religieuze plek met woningen die oorspronkelijk bedoeld waren om een ​​zusterschap van alleenstaande katholieke vrouwen te huisvesten. We begrijpen dat haar grote belangstelling niet geheel toeristisch is, maar ook omdat Hinds zo goed is dat zijn slimme trucs over religie – waar zij gepassioneerd over is – ook een basis hebben in iets persoonlijks.

Gaandeweg komen we erachter wat het is dat Stella en Gerry in een staat van toenemende scheiding heeft gehouden. Maar deze verwachte onthullingen zijn niet zo liefdadig als je zou hopen, waarschijnlijk omdat het doel van ‘Midwinter Vacation’ een verenigd geheel van ongestoorde observatie was, alsof ook wij in het donker strompelden samen met deze nerveuze dansers die elkaar ooit zo goed kenden, maar toch het vermogen hadden verloren om kennis in begrip te vertalen.

Toch is de kans om Manville en Hinds hart, ziel en scherpte te zien geven aan een gebroken huwelijk een blijk van genuanceerde vaardigheid die geen enkele keuze voor een scenario (zelfs als deze trouw is aan het bronmateriaal) volledig kan belemmeren. Manville, een van onze grootste acteurs, is pijnlijk realistisch en geeft Stella de beschermende houding van een gewonde soldaat. Hinds toont ondertussen op meesterlijke wijze de emotionele onbeweeglijkheid van een liefhebbende partner.

Findlay weet hoe ze uit de weg moet blijven als haar acteurs zich diep inleven in hun situatie, of wanneer Grace opmerkt – vooral de echte banden van het verhaal met de problemen – niet overweldigd hoeven te worden. Met een foutieve boodschap lijkt “Midwinter Break” te zweven als iets voorzichtig en wensvol, in de hoop samen met het publiek dat de individuele spanningen van deze unie weer in harmonie zullen vallen.