In ‘Strip Law’, een nieuwe tekenfilm die vrijdag in première gaat, bevindt Netflix zich in de zwemmodus voor volwassenen, wat wil zeggen dat er niet werd gedacht dat deze voor iedereen was gemaakt. (Mogelijk inclusief enkele mensen waarvoor het gemaakt is.) Het is onbeleefd, obsceen, surreëel op een banale manier, soms belachelijk gewelddadig – dat wil zeggen, het geweld is belachelijk.
Het was de cast die mij aantrok: Adam Scott, opnieuw de schlemiel als hoofdrolspeler; Janelle James, zelfverzekerd in haar eigen grootsheid, niet ver van haar personage in “Abbott Elementary”; en Keith David, wiens diepe, sonore stem bijna noodzakelijkerwijs een autoriteit is, wendde zich tot goed of kwaad of daartussenin, zoals het script daarom vraagt. Vooral James en David kon ik dagenlang naar luisteren.
De serie, gemaakt door Cullen Crawford (‘The Late Show With Stephen Colbert’, ‘Star Trek: Lower Decks’), draait om een falend advocatenkantoor in Las Vegas, geleid door Scott’s Lincoln Gumb, met James als Sheila Flambé, ‘een goochelaar en driejarig sekskampioen’ die hij inhuurt als zijn ‘co-counsel belast met spektakel’. Nicht Irene (Shannon Gisela), een ijzerpompende 16-jarige, werkt als zijn onderzoeker; ze draagt een blinddoek met de tekst “Minderjarig” als ze in een bar moet zijn. Stephen Root speelt zijn geblokkeerde (later uitgesloten?) advocaat-oom, Glem Blorchman, de raarste van allemaal: “Het is 115 graden buiten, dus ik doe marshmallows in gin”, zegt hij terwijl ze samenkomen om kerstfilms te kijken. En David speelt Lincoln’s aartsvijand, Stevie Nichols, de zeer succesvolle voormalige partner van Lincoln’s overleden moeder, op wie de zoon pervers gefixeerd blijft.
Veel ervan zijn dingen die wel of niet werken, afhankelijk van je humeur, maar over het algemeen geef ik de voorkeur aan kleine eenmalige grappen boven de grote grove grappen. Er zijn zelfreflexieve metagags over ‘hardwerkende stripschrijvers’ en ‘het hergebruiken van verouderde slogans’. Er zijn veel verwijzingen naar ‘The Simpsons’, waaronder ‘ijzige chocolademilkshakes’ en het Gracie Films-logo van James L. Brooks. De laatste aflevering, om 10 uur, vindt plaats in de finale van a “Pakken”-achtig juridisch drama. (“Het gaat tegen hun aard in om iets zoets, leuks en luchtigs te laten zijn”, zeggen de bromantische advocaten van het bedrijf over het team van Lincoln. “Ze moeten het donker, raar en grof maken.”) En er zijn linkse verwijzingen naar de Cocteau Twins en Bikini Kill, wiens “oorspronkelijke bassist” Glem beweert te zijn. (“Ik weet niet wat Bikini Kill is”, zegt Irene. “Ik ook niet, volgens Kathleen Hanna”, zegt Glem.)
Er zijn verschillende vreemde rechters (er gebeurt niets legaals in een rechtszaal); “lokaal karakter” Lunch Meat, die in vele rollen verschijnt; een barman, meneer O’Raviolo, die halverwege een zin wisselt tussen overdreven Ierse en Italiaanse accenten. Komiek George Wallace speelt zichzelf als de burgemeester van Las Vegas. Een Halloween-kerstaflevering is een parodie op “Miracle on 34th Street”; een ander vertrekt Colton Burpo“de jongen die de hemel zag”, inclusief een live-action trailer voor een op geloof gebaseerde film met Tim Heidecker als een coke-snuivende atheïst Lincoln. Een virtual reality HR-seminar wordt georganiseerd door “een geautomatiseerde samensmelting van alle vijf persoonlijkheden van de Rat Pack”, een meeslepende Autoverse waarin acteurs situaties creëren die op de een of andere manier overeenkomen met een rijexamen. Er zijn de ‘in Nevada gekweekte’ Hot Dates, een geseksualiseerde versie van California Raisins; er ontstaan rellen wanneer de personages opnieuw worden ontworpen om respectabeler te zijn (“Ze lopen weg van jaren van gevestigde canon”, klaagt Lincoln.)
De serie voelde in het begin een beetje onaangenaam aan, alsof het effect zocht, maar groeide naarmate de serie vorderde, omdat de latere afleveringen vreemder of beter geschreven zijn, of omdat je er gewoon aan gewend raakt om met die mensen in die wereld te zijn. Er zit net genoeg karakter in de komedie om inzet in het verhaal te creëren; zijn buitenbeentje-energie heeft door de jaren heen filmbanden van buitenstaanders aangewakkerd. (“Zelfs als je een ramp bent, ben je een ramp voor de juiste mensen”, zegt Irene tegen Lincoln.) Wat de beroemde dunne grens tussen dom en slim betreft, zijn domheid en slimheid bijna onlosmakelijk met elkaar verbonden, en to the point.
In de credits wordt verklaard dat de serie “met trots is gemaakt door echte, niet-computermensen”, wat leuk is om te weten, en over 100 jaar nog steeds de beste manier zal zijn om tekenfilms te maken, ook al werden ze destijds alleen gemaakt door en, voor zover we weten, machines. De dunne tekenstijl is standaard voor min of meer realistische volwassen televisieanimatie uit de 21e eeuw, met wellicht een vleugje stripkunstenaar Daniël Clowes opgehangen. Maar de personages zijn expressief en het medium wordt gebruikt voor onrealistische doeleinden, en dat is waar tekenfilms goed voor zijn.
