De meeste dingen in deze wereld hebben hun goede en minder goede punten, en dat geldt zeker voor ‘The Copenhagen Test’, een sciencefiction-spionageverhaal over een man wiens hersenen zijn gehackt. Zonder dat hij het weet, wordt alles wat hij ziet en hoort geüpload naar een onbekend feest, een onbekende locatie, alsof hij een levende slimme bril is. Gemaakt door Thomas Brandon en zaterdag in première in de Peacock, is de verwaandheid dramatisch slim, maar natuurlijk onmogelijk. Wat zie je als je ontdekt dat wat je ziet, in de gaten wordt gehouden?
In een preambule ontmoeten we onze held, Andrew Hale (Simu Liu, “Shang-Chi en de legende van de tien ringen”), een Chinees-Amerikaanse Groene Baret van de eerste generatie die gijzelaars redt in Wit-Rusland. Een stem in zijn koptelefoon vertelt hem dat er genoeg ruimte is voor iemand in een vertrekkende helikopter en dat hij voorrang moet geven aan een Amerikaans staatsburger. In plaats daarvan kiest hij een vreemd kind. We zullen leren dat dit de minder geprefereerde keuze is.
Drie jaar later werkt Hale voor het Orphanage, een schimmige Amerikaanse inlichtingendienst die alle minder schimmige Amerikaanse inlichtingendiensten bespioneert – en de toeschouwers in de gaten houdt. (Zo veel om te zien!) De trotse trots is dat het sinds de oprichting ervan in de regering-Bush I nooit in gevaar is gebracht. (Totdat iemand door de ogen van Hale begon te kijken, tenminste.) Er is een geheime ingang naar hun gigantische terrein, toegankelijk via slotogen met een standbeeld in een bibliotheek – het is thematisch passend, maar ook erg “Word slim!” Het is natuurlijk een compliment.
Op de onderste verdieping zwoegen de analisten; de ingang naar de bovenste verdieping, waar de actie plaatsvindt, is van het soort mooie sleutels die gebruikt zouden kunnen zijn om in 1895 een directietoilet te openen. (De inrichting is daar ook beter, met iets van de uitstraling van een directietoilet uit 1895.) Hale, die naar Koreaans en Chinees geklets heeft geluisterd en deze heeft vertaald, ontdekt dat zijn hoofd de trap niet op wil, en hij ontdekt dat zijn hoofd niet helemaal omhoog is. eigen.
Ondertussen heeft hij last van migraine, toevallen en paniekaanvallen. Ex-verloofde Rachel (Hannah Cruz), een dokter, heeft hem onder de tafel pillen gegeven. Andere personages die nog steeds interessant zijn, zijn onder meer Michelle (Melissa Barrera), een barman die Hale bespioneert vanuit het gezichtspunt van een vriendin, een soort van; Parker (Sinclair Daniel), een pas gepromoveerde “voorspellende analist” met een gave voor het lezen van mensen en situaties; Victor (Saul Rubinek), een ex-spook die een luxe restaurant runt en Hale al altijd kent; Cobb (Mark O’Brien), een rivaliserende collega wiens Ivy League-persona is getekend in tegenstelling tot die van Hale; en Cobb’s oom, Schiff (Adam Godley), die ook spionagekennis heeft. Peter Moira (Brian d’Arcy James) runt de winkel, en St. George (Kathleen Chalfant) is enthousiast over Moira.
Terwijl onbekende partijen door de ogen van Hale kijken, houdt het weeshuis Hale in de gaten met de gebruikelijke toegang tot de beveiligingscamera’s van de wereld. (Dat stukje filmspionage lijkt mij altijd vergezocht; een gesprek in de privacy van mijn keuken zal zich echter op de een of andere manier vertalen in advertenties op mijn sociale feeds, dus wie weet?) ‘The Copenhagen Test’ verkoopt in ieder geval geen metafoor van de surveillancestaat; dit is slechts een van die “Wie kun je vertrouwen?” verhalen, een die personages blijft omdraaien om de show gaande te houden, een beetje voorbij het punt van winstgevendheid.
Zoals de meeste acht uur durende drama’s is het te lang… “Langzame paarden”, de beste van dit ras blijft bij zes – en in de loop van de show worden de zaken modderig met MacGuffins en subplots. Hoewel het gemakkelijk genoeg is om te genieten van wat er op dat moment gebeurt, kan het gemakkelijk zijn om de plot te verliezen en moeilijker te zeggen wie aan welke kant staat, of zelfs hoeveel kanten er zijn. (Het helpt niet dat bijna iedereen erop uit is Hale te vermoorden.) Ik kan niet in details treden zonder de gevreesde spoilerlijn te overschrijden, maar zelfs als ik de onmogelijke technologie accepteer, heeft een groot deel van ‘The Copenhagen Test’ niet veel praktische zin, inclusief de test met dezelfde naam. (Waarom “Kopenhagen?” Dat weet ik niet. Deens voor ‘Ik weet het niet.’) Ik besteedde zoveel tijd aan het losmaken van knopen en het rechthouden van de draden dat ik, hoewel ik op een afstandelijke manier voor Hale bleef pleiten, me totaal niet meer bekommerde om het lot van het weeshuis en de zogenaamd vrije wereld.
De show is goed gecast. Hoewel de personages op papier grotendeels typen zijn, projecteert elke acteur de essentie van de rol en voegt hij genoeg extra persoonlijkheid toe om een echte persoon te suggereren. (En ze zijn allemaal mooi om naar te kijken.) Als Liu niet versuft is door de pijn of verwikkeld is in een vuurgevecht of een man-tegen-man-gevecht, is hij een evenwichtige, rustige protagonist – eerder in de stijl van Keanu Reeves – en, als Chinees-Canadese acteur, nog steeds een noviteit onder Amerikaanse tv-actiehelden. Hij heeft een soort chemie met Barrera, die helemaal alleen de chemie op het scherm heeft, hoewel dit enigszins wordt beperkt door de eisen van de plot.
Het einde, inclusief een dispuut over mineurakkoorden, is tamelijk muf, maar gelukkiger dan je zou denken, gezien de onrust die eraan vooraf is gegaan. Er zijn nette strikken gebonden – hoewel er tenminste één los is gelaten in de hoop, volgens mijn eigen vooruitziende analyse, op een tweede seizoen. En hoewel de release van een serie in de laatste week van het jaar niet bepaald voor vertrouwen spreekt, kan ik met enig vertrouwen voorspellen dat die er misschien wel is.
